Ο γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης υπήρξε μία από τις ποιο φωτισμένες αγίες μορφές της εκκλησίας μας των τελευταίων δεκαετιών, στο Άγιον Όρος ασκήτεψε και πέρασε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του.
Τα χαρίσματα με τα οποία τον είχε στολίσει ο Θεός είναι πολλά. Είχε χάρισμα ιαμάτων, είχε χάρισμα κατά των δαιμονίων , είχε προορατικό και διορατικό χάρισμα, είχε διάκριση. Γνώριζε πιο ήταν το καλό και το σωστό σε κάθε περίπτωση. Ακόμα και για μη πνευματικά θέματα.
Από τις πολλές πνευματικές εμπειρίες που είχε με αγίους, με αγγέλους, με την παναγία, αλλά και με οράσεις του Ακτίστου φωτός , είχε γίνει όντως θεολόγος και γνώριζε βαθειά τα μυστήρια του Θεού.
Αυτά τα χαρίσματα και προπαντός η αγάπη του γέροντα είναι που μάζευαν τους ανθρώπους κοντά του. Εκατοντάδες άνθρωποι των επισκέπτονταν καθημερινά στο κελί του ένα ατελείωτο πήγαινε – έλα. Τον επισκέπτονταν άνθρωποι όλων των τάξεων. Και μορφωμένοι και αμόρφωτοι και επίσκοποι και πολλοί καθηγητές, άνθρωποι ακόμα και άλλων θρησκειών.
Ο γέροντας μάζευε τον πόνο, την αγωνία και τα προβλήματα του κόσμου και έδινε λύση , χαρά και ειρήνη. Ο γέροντας Παΐσιος ήταν ένα δώρο του Θεού στους ανθρώπους. Χιλιάδες και τα γράμματα που του έστειλαν.
Έλεγε ο γέροντας: “η ψυχολογικά προβλήματα ή καρκίνος ή χωρισμένη οικογένεια, αυτά παιδεύουν σήμερα τους ανθρώπους”.
Έκανε τον πόνο του άλλου δικό του. Ενώ θεράπευε τους άλλους δεν παρακαλούσε τον Θεό να θεραπεύσει τον ίδιο. Ήθελε να κάνει υπομονή στις αρρώστιες “να βγάλουμε κανένα πνευματικό φράγκο, να έχουμε για τα γεράματα” έλεγε χαριτολογώντας.
Στης 12 Ιουλίου 1994 ο γέροντας Παΐσιος παρέδωσε την οσία ψυχή του ήρεμα και ταπεινά στον Κύριο τον Οποίο τόσο αγάπησε και υπηρέτησε από την νεαρή του ηλικία και μετά τον θάνατό του ο γέροντας Παΐσιος εξακολουθεί να θαυματουργεί.
Ο γέροντας λοιπόν ως πιστός δούλος του Χριστού δεν πέθανε αλλά ζει και θαυματουργεί!!
Την ευχή του να έχουμε όλοι.
Επιμέλεια κειμένου πρωτ/ρου Λάμπρου Κολώνα εφημερίου Ιερού Μητροπολιτικού Ναού Αγίου Νικολάου Τρικάλων
