Ἀγαπητοί πατέρες καί ἀδελφοί!
«Δεῦτε πάντες οἱ πιστοί προσκυνήσωμεν,
τήν τοῦ Χριστοῦ ἁγίαν Ἀνάστασιν…».
Καμία ἡμέρα δέν εἶναι τόσο μεγάλη καί ἔνδοξη, τόσο φωτεινή καί θριαμβευτική, τόσο σπουδαία καί ὡφέλιμη σέ ὁλόκληρη τήν ἱστορία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ὅσο ἡ σημερινή ἡμέρα, ἡ Κυριακή τῆς Ἀναστάσεως.
Ὁ ἱερός ὑμνογράφος συγκλονισμένος ἀπό τήν δόξα, τό μεγαλεῖο καί τήν λαμπρότητα τῆς Ἀναστάσεως, καλεῖ ὅλους τούς πιστούς ὀρθοδόξους χριστιανούς, ἀνά τούς αἰῶνες, νά προσκυνήσουν σήμερα τήν Ἀνάστασι τοῦ Κυρίου μας καί τόν Ἀναστάντα. «Δεῦτε πάντες οἱ πιστοί προσκυνήσωμεν, τήν τοῦ Χριστοῦ ἁγίαν Ἀνάστασιν…».
Καλεῖ ὅμως κι ἐμᾶς, ἀγαπητοί, νά προσκυνήσουμε σήμερα τήν Ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ μας. Γι’ αὐτό ἤλθαμε σήμερα στόν Ἱερό Ναό! Γιά νά προσκυνήσουμε τόν μεγάλο νικητή καί θριαμβευτή, ἀλλά καί τόν Λυτρωτή καί Σωτῆρα μας.
Ὁ Ἀναστάς Κύριος εἶναι ὁ νικητής καί θριαμβευτής, ὄχι μιᾶς ἀνθρωπίνης μάχης. Εἶναι ὁ Μέγας Νικητής τῆς τελικῆς καί φοβερῆς μάχης, πού διεξήχθη ποτέ στή γῆ· τῆς μάχης ἐναντίον τοῦ ἀρχεκκάκου δράκοντος, τοῦ ἀνθρωπο-κτόνου διαβόλου, ἀλλά καί ἐναντίον ὅλων τῶν κακῶν καί τοῦ θανάτου.
Γράφει ὁ Μέγας Ἀθανάσιος: «Ὁ Κύριος δέν ἔστερξε νά μείνῃ ἐπί πολύ χρόνο νεκρό τό Σῶμα Του. Ἔμεινε στόν τάφο, τόσο, ὅσο χρειαζόταν, γιά νά δείξῃ ὅτι τό Σῶμα Του ἦταν νεκρό. Εὐθύς δε, μετά τρεῖς ἡμέρας, ἀνέστησε πάλι τό πανακήρατο Σῶμα Του ντυμένο μέ τά σύμβολα τῆς νίκης κατά τοῦ θανάτου, δηλαδή τήν ἀφθαρσία καί τήν ἀπάθεια πού εἶχε ἀποκτήσει».
Ὁ νικητής τοῦ θανάτου καταδικάσθηκε σέ θάνατο. Ἀπέθανε ἐπί Σταυροῦ. Ἐτάφη ἀπό τόν Ἰωσήφ καί τόν Νικόδημο. Μέγας λίθος ἀπέκλεισε τήν θύρα τοῦ μνημείου. Οἱ Ρωμαῖοι στρατιῶτες, φρουροί ἀνύστακτοι, παρέστεκαν στόν Τάφο.
Τί κι ἄν συνέβησαν ὅλα αὐτά; Ὁ Ἄγγελος διεκήρυξε καί διακηρύσσει: «Ἠγέρθη οὐκ ἔστιν ᾧδε»! Ἀναστήθηκε ὁ Κύριος λαμπρός, ὡραῖος, μέ ἄφθορο καί ἄμωμο τό Σῶμα Του ἔχοντας μέσα Του κρυμμένο «πᾶν τό πλήρωμα τῆς θεότητος σωματικῶς» (Κολασ. β’, 9).
Ὁ Χριστός εἶναι ὁ μόνος Νικητής τοῦ θανάτου. Δέν ὑπάρχει, οὔτε θά ὑπάρξῃ ἄλλος τρόπος γιά νά νικηθῇ ὁ θάνατος, ἐκτός ἀπό αὐτόν πού ἐπενόησε ἡ ἄπειρη ἀγάπη Του. Δέχθηκε ὁ ἀθάνατος Λόγος τοῦ Πατρός τό δικό μας θάνατο καί τόν κατήργησε μέ τήν ζωηφόρο Ἀνάστασί Του.
Καί μέ τήν ἐκ νεκρῶν Ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ μας, ἐθριάμβευσε καί ἡ θεία Του φιλανθρωπία. Διότι, ἐνῷ οἱ ἄνθρωποι τόν κατεδίκασαν σέ θάνατο, ὁ Ἀναστάς Κύριος ὡδήγησε τούς ἀνθρώπους στήν ἀθανασία καί τήν αἰωνιότητα.
«Θανάτου ἑορτάζομεν νέκρωσιν, ᾅδου τήν καθαίρεσιν, ἄλλης βιοτῆς τῆς αἰωνίου ἀπαρχήν» (Ὠδή ζ’) ψάλλει σήμερα ὁ Ὑμνῳδός. Ὅπως λέει ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς «ὁ Ἀναστάς Κύριος, μέ τήν Ἀνάστασι Του, μᾶς ἀπεκάλυψε καί μᾶς προσέφερε τό μυστήριο τῆς σωτηρίας μας».
Σωτηρία σημαίνει τό νά ἐξασφαλίσουμε ὡς ὀρθόδοξοι χριστιανοί, γιά τό σῶμα μας καί τήν ψυχή μας, ἀθανασία καί αἰώνια ζωή. Ἡ Ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ μας μέ τή νέα, τήν ἀναστάσιμη ζωή, μᾶς προσφέρει τήν ἀθανασία, τήν αἰωνιότητα καί τήν σωτηρία.
Ἐλᾶτε ἀδελφοί, σήμερα, μέ χαρά καί μέ εὐγνωμοσύνη, νά προσκυνήσουμε τόν μεγάλο Νικητή καί Λυτρωτή μας. Ὄχι ὅμως πρόχειρα, ἐπιπόλαια, ἀσυναίσθητα ἤ καί ὑποκριτικά.
α) Νά προσκυνήσουμε τόν Κύριο μέ ἀληθινή καί συνειδητή ταπείνωσι, μέ καθαρότητα ψυχῆς καί σώματος.
Πρίν ὁ νοῦς μας καί ἡ καρδιά μας πλησιάσουν τό κενό μνημεῖο, ἄς ἀποτινάξουμε τό ἐγώ μας, τήν φιλαυτία μας, τόν ἐγωκεντρισμό μας. Παραμένοντας στήν ἐγωπάθειά μας, δέν θά μπορέσουμε νά κατανοήσουμε τό Μυστήριο τῆς Ἀναστάσεως, οὔτε τήν λυτρωτική προσφορά Του στή δική μας ἁμαρτωλότητα. Μαζί μέ τόν ἐγωισμό, ἄς ἀποτινάξουμε καί κάθε μολυσμό σαρκός καί πνεύματος.
Μόνο ἄν πλησιάζουμε τόν Ζωοδόχο Τάφο τοῦ Κυρίου μας μέ συναίσθησι ἁμαρτωλότητος, μέ ἀληθινή αὐτογνωσία καί καθαρότητα μετά τήν ἐξόμολογησί μας, θά μπορέσουμε νά Τόν προσκυνήσουμε ἀληθινά καί εὐεργετικά. Ἄν δέν ζήσαμε τό μυστήριο τῆς ἱερᾶς ἐξομολογήσεως, μήν ἀποθαρρυνθοῦμε. Φιλάνθρωπος ὁ Δεσπότης Χριστός περιμένει μέ ταπείνωσι νά Τόν προσκυνήσουμε καί ἀφοῦ καθαρισθοῦμε, νά δεχθοῦμε τά οὐράνια δῶρα Του. Καί μετά τό Πάσχα μποροῦμε νά ἐπιτύχουμε τήν καθαρότητάς μας. Ἀρκεῖ νά μήν τό ἀναβάλουμε.
β) Νά προσκυνήσουμε τήν Ἀνάστασι τοῦ Κυρίου μας καί τόν Ἀναστάντα μέ πίστι θερμή καί ἀπόφασι ὁμολογίας.
Μήν ἀφήνουμε τούς κράχτες τῆς σατανικῆς ἀπιστίας, τούς θολωμένους καί σκοτισμένους πολεμίους τοῦ Χριστοῦ νά μᾶς προκαλοῦν μέ τά φαιδρά καί ἀνόητα κοάσματά τους. Νά θλιβώμαστε γιά τούς ἀνθρώπους πού δέν πιστεύουν στήν Ἀνάστασι. Εἶναι οἱ πιό δυστυχισμένες ὑπάρξεις στή γῆ. Δέν ὑπάρχει ἄλλο γεγονός, σέ ὁλόκληρη τήν ἱστορία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, πού νά ἔχει τόσες μαρτυρίες ἀπρόσβλητες καί ἀναντίρρητες, ὅσο ἡ Ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ.
Πόσοι πολέμησαν τήν Ἀνάστασι; Πολλοί καί μεγάλοι κατά κόσμον. Ποῦ εἶναι σήμερα; Χάθηκαν. Ὁ Ἀναστάς Χριστός, ὅμως, ζεῖ καί θά ζεῖ εἰς τούς αἰῶνες καί θά χαρίζει ζωή καί ἀθανασία.
Ἀγαπητοί πατέρες καί ἀδελφοί!
Σήμερα, αὐτή τήν ὁλοφώτεινη, τήν λαμπρή Κυριακή τοῦ Πάσχα, προσκυ-νοῦντες τήν Ἁγία Ἀνάστασι τοῦ Κυρίου μας, ἄς προσφέρουμε στόν κενό Πανάγιο Τάφο τό μεγάλο μας δῶρο:
α) Τήν ἀπόφασι, νά μᾶς φωτίζῃ στή ζώη μας καί νά μᾶς καθοδηγῇ τό Ἀναστάσιμο Φῶς, γιά νά ζοῦμε ἀναστημένη ζωή, ζωή πού θά μᾶς ὁδηγήσῃ στήν ἀθανασία, τήν ἀφθαρσία, τήν αἰωνιότητα, τόν γλυκύ παράδεισο.
β) Τήν ἀπόφασι, νά ὁμολογοῦμε ἡμέρα καί νύχτα, μέ τόλμη καί ἀκατάπαυστα, τήν Ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ, τήν θεότητά Του, τήν ἀγάπη Του στόν ἀποστάτη ἄνθρωπο. Παντοῦ καί δυνατά νά ὁμολογοῦμε ὅτι μόνο ὁ Χριστός νίκησε τόν θάνατο, μόνο Αὐτός ἀναστήθηκε καί μόνο Αὐτός χαρίζει φῶς, ζωή ἀληθινή, εἰρήνη, χαρά καί σωτηρία. Γιά νά ἀναστηθῇ ὁ καθένας μας προσωπικά, ἡ οἰκογένειά μας, ἡ νεότης μας, ὅλη ἡ κοινωνία μας. Τό εὔχομαι ὁλόψυχα.
Καλή, ἁγία καί σωτήρια Ἀνάστασι!
Μετά πατρικῶν εὐχῶν,
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ο ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ ΚΟΣΜΑΣ
