Τήν Τετάρτη 11 Σεπτεμβρίου ἐ.ἔ. ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου κ. Ἱερόθεος τέλεσε τόν ἁγιασμό γιά τήν ἔναρξη τῆς νέας σχολικῆς χρονιᾶς στά Γυμνάσια καί Λύκεια τῆς Ναυπάκτου (1ο Γυμνάσιο καί 1ο Λύκειο, 2ο Γυμνάσιο καί 2ο Λύκειο, ΕΠΑΛ καί 3ο Γυμνάσιο). Μετά τόν ἁγιασμό ἀπηύθυνε στούς μαθητές κατάλληλο λόγο καί ἔδωσε τίς εὐχές του.
Στούς ἁγιασμούς ἦταν παρών καί ὁ Δήμαρχος Ναυπακτίας κ. Βασίλειος Γκίζας, ὁ ὁποῖος ἀπηύθυνε μέ τήν σειρά του κατάλληλο λόγο πρός τούς μαθητές καί τούς ἐκπαιδευτικούς, ὁ Διοικητής τοῦ Ἀστυνομικοῦ Τμήματος Ναυπάκτου (στό 1ο Γυμνάσιο-Λύκειο), καί ἄλλοι τοπικοί παράγοντες κατά περίσταση.
Μετά τόν ἁγιασμό οἱ Διευθυντές καί οἱ Ἐκπαιδευτικοί κάθε Σχολείου ὑποδέχονταν τόν Σεβασμιώτατο καί τόν κ. Δήμαρχο στό Γραφεῖο τους, ὅπου καί συζητοῦσαν διάφορα θέματα πού τούς ἀφοροῦν.
*
Ἐφέτος ὡς θέμα τῶν προσφωνήσεων καί τῶν εὐχῶν ὁ Σεβασμιώτατος κ. Ἱερόθεος εἶχε διάφορες ἀρχαῖες ἑλληνικές παροιμίες, πού ἔχουν διαχρονική ἀξία καί μεταδίδουν πολλά μηνύματα. Συγκεκριμένα:
1ο Λύκειο καί 1ο Γυμνάσιο: Ὁ Σεβασμιώτατος ἀνέλυσε τήν ἀρχαία ἑλληνική παροιμία «ἄπαγέ με εἰς λατομίας». Ἡ ἱστορία λέγει ὅτι ὁ τύραννος τῶν Συρακουσῶν Διονύσιος ὁ Πρεσβύτερος (5ο – 4ο αἰω. π.Χ.) ἐκτός ἀπό τήν ἐξουσία πού εἶχε, ἤθελε νά ἀποκτήση καί τήν δόξα τοῦ ποιητῆ καί γι’ αὐτό συνέγραφε ποιήματα.
Μιά ἡμέρα κάλεσε τόν ποιητή Φιλόξενο, ἀπό τά Κύθηρα, τοῦ διάβασε τά ποιήματά του καί τοῦ ζήτησε τήν γνώμη του. Ὁ Φιλόξενος τοῦ εἶπε ξακάθαρα νά μήν ἀσχολῆται μέ τήν ποίηση καί ὁ τύραννος τόν ἔκλεισε στήν φυλακή, πού ἦταν κοντά στά λατομεῖα, γι’ αὐτό ὀνομαζόταν «εἰς λατομίας». Μετά ἀπό ἕνα χρονικό διάστημα, ὁ τύραννος κάλεσε πάλι τόν ποιητή γιά νά τοῦ διαβάση νέα ποιήματά του, ἐλπίζοντας ὅτι μετά τήν φυλάκιση θά ἐκφέρη καλύτερη γνώμη. Ὅμως ὁ Φιλόξενος μετά τήν ἀκρόαση τῶν νέων ποιημάτων, χωρίς νά κάνη καμμιά κρίση, ἀπάντησε: «ἄπαγέ με εἰς λατομίας». Αὐτό τό ἀναφέρει ὁ Πλούταρχος.
Ἡ παροιμία δηλώνει ὅτι ὅταν ἔχη κανείς τήν ἐξουσία, δέν σημαίνει ὅτι εἶναι καί ποιητής καί ὅτι τά ξέρει ὅλα, καθώς ἐπίσης καί ὅτι ἡ ἐλευθερία τῆς ἔκφρασης εἶναι μεγάλο προσόν, πού εἶναι ἀντίθετο μέ κάθε ὑποταγή στήν ὁποιανδήποτε ἐξουσία. Ὁ ἄνθρωπος πρέπει νά εἶναι ἐλεύθερος καί νά ζῆ χωρίς ὑποκρισία. Αὐτό κάνει ἡ παιδεία καί ἡ γνώση. Κάνει τόν ἄνθρωπο ἐλεύθερο καί ὥριμο.
2ο Λύκειο καί 2ο Γυμνάσιο: Ὁ Σεβασμιώτατος ἀνέλυσε τήν παροιμία «ὑπέρ τά ἐσκαμμένα πηδᾶν». Ἡ παροιμία προῆλθε ἀπό τόν ἀθλητή Φάϋλλο, ὁ ὁποῖος σέ ἀθλητικούς ἀγῶνες ἔκανε ἅλμα ἁπλοῦν 17 μέτρα (!) καί ξεπέρασε «τήν ἐσκαμμένην ζώνην» πού ὑπῆρχε στό στάδιο.
Ἡ παροιμία δηλώνει τόν ἄνθρωπο ἐκεῖνον πού ὑπερβαίνει τά ὅριά του. Ὑπάρχουν ὅρια στίς δυνατότητες κάθε ἀνθρώπου, στίς ἱκανότητές του, καί γενικά στήν ζωή. Πρέπει ὁ καθένας νά κινεῖται στά ὅριά του, ὡς μαθητής, ὡς κοινωνικός παράγοντας. Αὐτό τό διδάσκει ἡ παιδεία καί ἔτσι ὁ ἄνθρωπος δέν ὑποφέρει ἀπό ψυχικά, πνευματικά καί κοινωνικά προβλήματα καί εἶναι ὥριμος.
ΕΠΑΛ: Ἀνέφερε τήν ἀρχαία παροιμία «ἅμαξα τόν βοῦν» ἕλκει, πού σημαίνει τό παράδοξο γεγονός, ἡ ἅμαξα νά ἕλκη τό βόδι, ἐνῶ θά ἔπρεπε νά γίνεται τό ἀντίθετο, δηλαδή τό βόδι νά ἕλκη τήν ἅμαξα.
Ἀναλύοντας τήν παροιμία εἶπε ὅτι στήν ζωή μας γίνονται πολλές ἀνατροπές, γιά παράδειγμα τό σῶμα ἑλκύει τήν ψυχή, ἐνῶ θά πρέπει νά γίνεται τό ἀντίθετο. Ὅπως ἐπίσης καί ὅτι τά πάθη κυριαρχοῦν πάνω στήν λογική, τόν νοῦ, τό πνεῦμα, ἐνῶ ἡ ψυχή πρέπει νά διευθύνη τά πάθη.
Αὐτήν τήν ἀνατροπή καί τήν ἀλλοίωση τήν διορθώνη ἡ ἀληθινή παιδεία, πού προσφέρεται ἀπό τό Σχολεῖο καί τήν Ἐκκλησία.
3ο Γυμνάσιο: Ὁ Σεβασμιώτατος σχολίασε τόν λόγο τοῦ Εὐριπίδη πού ἔγινε παροιμία στήν ἀρχαία Ἑλλάδα: «Μή ζώην μετ’ ἀμουσίας», δηλαδή δέν πρέπει κανείς νά ζῆ χωρίς μουσική.
Αὐτό σημαίνει ὅτι ἠ παιδεία δέν ἀποβλέπει στήν φόρτιση τοῦ μυαλοῦ μέ γνώσεις, ἀλλά καί στήν ὅλη καλλιέργεια τοῦ ἀνθρώπου, γι’ αὐτό στήν ἀρχαία Ἑλλάδα ἡ παιδεία συνδεόταν μέ τήν μουσική καί τήν γυμναστική, καθώς ἐπίσης καί μέ τό ἱερό.
Ὁ μαθητής πρέπει νά ἀναπτύσσεται ὁλοκληρωμένα, νά ἀποβλέπη στήν καλλιέργεια τοῦ μυαλοῦ, τοῦ σώματος, τῆς ψυχῆς, δηλαδή ὁλοκλήρου τοῦ ἀνθρώπου, γιά νά εἶναι ὥριμος ὁ ἄνθρωπος.
