Την Παρασκευή 3 Απριλίου 2026, στον Ιερό Ναό Αγίου Αλεξάνδρου Καρδίτσης, τελέσθηκε με ιεροπρέπεια και κατανυκτική ατμόσφαιρα η ακολουθία των Προηγιασμένων Τιμίων Δώρων από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας κ. Τιμόθεο, με τη συμμετοχή μαθητών και μαθητριών των σχολικών μονάδων της Ενορίας. Οι νέοι προσήλθαν με ευλάβεια, σιωπή και προσευχητική διάθεση, δίνοντας έναν ιδιαίτερα ελπιδοφόρο τόνο στη σύναξη, σε μια περίοδο όπου η Εκκλησία καλεί σε εντονότερη πνευματική εγρήγορση και προετοιμασία.
Μετά το πέρας της ακολουθίας, ο Σεβασμιώτατος απηύθυνε λόγο ουσιαστικό και πατρικό προς τα παιδιά, συνδέοντας τη συγκεκριμένη λειτουργική ημέρα με το μεγάλο γεγονός της Αναστάσεως του Λαζάρου, το οποίο η Εκκλησία προβάλλει ως καίριο σταθμό πριν από τα σωτήρια Πάθη και την Ανάσταση του Κυρίου.
Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, πολλές φορές οι άνθρωποι θεωρούν τα γεγονότα της πίστεως ως γνωστά και δεδομένα, χωρίς όμως να εμβαθύνουν στο αληθινό τους νόημα. Η Εκκλησία, μέσα από την επανάληψη των εορτών, επαναφέρει συνεχώς αυτά τα γεγονότα ενώπιόν μας, ώστε να τα κατανοούμε βαθύτερα και να οδηγούμαστε σε προσωπική βεβαίωση της πίστεως.
Αναφερόμενος στην Ανάσταση του Λαζάρου, υπογράμμισε ότι πρόκειται για γεγονός εξαιρετικής σημασίας, το οποίο τελέσθηκε από τον Χριστό για να βεβαιώσει και να πιστοποιήσει στους μαθητές Του την επερχόμενη δική Του Ανάσταση. Οι μαθητές, ως άνθρωποι, δυσκολεύονταν να κατανοήσουν και να αποδεχθούν το μυστήριο αυτό, γι’ αυτό και ο Κύριος προετοιμάζει την πίστη τους μέσα από το θαύμα αυτό.
Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στο ότι η Ανάσταση του Λαζάρου αποτελεί το μεγαλύτερο από τα τρία θαύματα αναστάσεως που επιτέλεσε ο Χριστός, καθώς ο Λάζαρος είχε ήδη παραμείνει τέσσερις ημέρες στον τάφο. Σε εκείνες τις κλιματολογικές συνθήκες, όπου η φθορά του σώματος επερχόταν ταχύτατα, το γεγονός αυτό καταδεικνύει ότι ο Χριστός δεν ενεργεί απλώς ως θαυματουργός, αλλά ως ο ίδιος ο Δημιουργός Θεός, ο Οποίος έχει τη δύναμη να αναπλάθει τον άνθρωπο και να τον επαναφέρει από το «μη είναι» στο «είναι».
Στη συνέχεια, ο Σεπτός μας Ποιμενάρχης αναφέρθηκε στο πρόσωπο του Λαζάρου και στο περιβάλλον του, επισημαίνοντας ότι επρόκειτο για έναν άνθρωπο καλλιεργημένο και πιστό, ο οποίος μελετούσε τις Γραφές και ανέμενε τον Μεσσία. Αναγνωρίζοντας στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού τον Σωτήρα, του άνοιξε το σπίτι του και συνδέθηκε μαζί Του με βαθιά σχέση αγάπης και εμπιστοσύνης. Το σπίτι του Λαζάρου, της Μάρθας και της Μαρίας, κοντά στα Ιεροσόλυμα, αποτελούσε έναν σημαντικό σταθμό για τον Κύριο κατά τις μετακινήσεις Του από τη Γαλιλαία προς την Αγία Πόλη.
Ιδιαίτερη μνεία έκανε και στους μαθητές του Χριστού, σημειώνοντας ότι οι περισσότεροι προέρχονταν από τη Γαλιλαία, ενώ μόνο ένας, ο Ιούδας ο Ισκαριώτης, καταγόταν από τα Ιεροσόλυμα. Το γεγονός αυτό καταδεικνύει τις δυσκολίες που υπήρχαν στην αποδοχή του μηνύματος του Χριστού από τους ανθρώπους της πρωτεύουσας, σε αντίθεση με τις πιο απλές και δεκτικές κοινωνίες της περιφέρειας.
Ο Σεβασμιώτατος δεν παρέλειψε να συνδέσει την εποχή εκείνη με τη σύγχρονη πραγματικότητα, τονίζοντας ότι οι δυσκολίες που αντιμετώπιζαν τότε οι άνθρωποι, όπως πόλεμοι, ανακατατάξεις και οικονομικές πιέσεις, δεν διαφέρουν ουσιαστικά από τα όσα βιώνει και ο σύγχρονος άνθρωπος. Η μόνη διαφορά έγκειται στα μέσα επικοινωνίας, καθώς σήμερα η πληροφορία διαδίδεται άμεσα, ενώ τότε απαιτείτο χρόνος και κόπος για να μεταφερθεί ένα γεγονός.
Εμβαθύνοντας στη θεολογική διάσταση, υπογράμμισε ότι η Ανάσταση του Λαζάρου δεν αποτελεί μόνο ένα ιστορικό γεγονός, αλλά τύπο και προεικόνιση της δικής μας Αναστάσεως. Όπως ο Χριστός ανέστησε τον Λάζαρο και κατέλυσε τη δύναμη του θανάτου, έτσι και κάθε άνθρωπος που πιστεύει και ζει το μυστήριο της Εκκλησίας καλείται να μετάσχει στην αιώνια ζωή.
Ιδιαίτερη βαρύτητα έδωσε στο γεγονός ότι το κέντρο της Ορθοδόξου πίστεως είναι η Ανάσταση του Χριστού, τονίζοντας ότι χωρίς αυτήν η πίστη και το κήρυγμα της Εκκλησίας καθίστανται κενά νοήματος, σύμφωνα με τον λόγο του Αποστόλου Παύλου. Η Εκκλησία είναι Εκκλησία της Αναστάσεως και καλεί τον άνθρωπο όχι απλώς να ομολογεί, αλλά να βιώνει αυτό το γεγονός.
Αναφερόμενος στο Σύμβολο της Πίστεως, επεσήμανε ότι η ομολογία «προσδοκώ ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος» δεν αποτελεί μια τυπική διατύπωση, αλλά έκφραση της ζώσας εμπειρίας της Εκκλησίας, που πηγάζει από το πρόσωπο του Σωτήρος Χριστού, ο Οποίος από άπειρη αγάπη ενανθρώπησε, έπαθε, σταυρώθηκε και αναστήθηκε.
Ολοκληρώνοντας την ομιλία του, ο Σεβασμιώτατος απηύθυνε θερμές πατρικές ευχές προς τους μαθητές, ευχαριστώντας τους για τη συμμετοχή τους στην κοινή προσευχή και προτρέποντάς τους να αναζητήσουν στη ζωή τους το αληθινό νόημα της Αναστάσεως, να καλλιεργήσουν την πίστη τους και να ζήσουν τη χαρά που πηγάζει από τη σχέση με τον Αναστάντα Χριστό. Ευχήθηκε σε όλους καλή και ευλογημένη Ανάσταση, πρόοδο και πλούσιες ευλογίες στη ζωή τους, καθώς και να βιώνουν καθημερινά τη χαρά της Αναστάσεως.
Μετά το πέρας της ακολουθίας, οι μαθητές που είχαν προετοιμασθεί κατάλληλα προσήλθαν στο Ιερό Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας, λαμβάνοντας τη Θεία Κοινωνία προς ενίσχυση και αγιασμό της ζωής τους.
