Την Κυριακή 17 Νοεμβρίου το πρωί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε το θείο λόγο στον Ιερό Ναό των Αγίων Αποστόλων Παλαιού Προδρόμου, με την ευκαιρία της χθεσινής εορτής του Αποστόλου Ματθαίου, η μνήμη του οποίου εορτάζεται πανηγυρικά στην ενορία.
ΓΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ
Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ
«Ψυχή, ἔχεις πολλά ἀγαθά κείμενα εἰς ἔτη πολλά· ἀναπαύου, φάγε, πίε, εὐφραίνου».
Δύο ἀντίθετες εἰκόνες παρουσιάσθηκαν ἐνώπιόν μας ἀκούοντας τά ἀναγνώσματα τῆς σημερινῆς Κυριακῆς. Ἀπό τή μία ὁ ἀπόστολος Παῦλος καυχᾶται γιά τόν Σταυρό τοῦ Κυρίου, γιά τό ἔσχατο δηλαδή ὅριο τῆς ἀνθρωπίνης ἐξαθλιώσεως καί τῆς θείας κενώσεως, καί ἀπό τήν ἄλλη ὁ ἄφρων πλούσιος τῆς εὐαγγελικῆς παραβολῆς καυχᾶται γιά τά πολλά ἀγαθά πού τοῦ ἀπέφερε ἡ εὐφορία τῆς γῆς καί τά ὁποῖα τοῦ ἐξασφαλίζουν μία πλούσια ζωή «εἰς ἔτη πολλά», γιά πολλά χρόνια.
Ὁ ἕνας, ὁ ἀπόστολος Παῦλος, δέν καυχᾶται μόνο γιά τόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά ἀκολουθεῖ μέ χαρά τό παράδειγμά του. Στόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ σταυρώνει τόν κόσμο «σύν ταῖς πράξεσιν αὐτοῦ καί ταῖς ἐπιθυμίαις», μέ τίς πράξεις καί τίς ἐπιθυμίες του, μέ τίς κακίες καί ἀδυναμίες του, μέ φιλοδοξίες καί τίς πλεονεξίες του, καί συγχρόνως σταυρώνει καί τόν ἑαυτό του γιά τόν κόσμο, νεκρώνει δηλαδή καί ἀκυρώνει τήν ἐπίδραση πού μπορεῖ νά ἔχουν ὅλα αὐτά μέσα του, γιατί τά θεωρεῖ ἀσήμαντα σέ σύγκριση μέ αὐτό πού κερδίζει ὁ ἄνθρωπος μέσα ἀπό τή μετοχή του στόν Σταυρό τοῦ Χριστοῦ καί μέσα ἀπό τήν οἰκείωσή του μέ τή σταύρωσή του.
Ὁ ἄλλος, ὁ ἄφρων πλούσιος, ἐπαναπαύεται στά ὑλικά ἀγαθά, γιατί δέν κατανοεῖ πόσο προσωρινά καί πρόσκαιρα εἶναι. Ἐπαναπαύεται στά ὑλικά ἀγαθά καί καυχᾶται γι᾽ αὐτά, χωρίς νά ἀντιλαμβάνεται πόσο πρόσκαιρη εἶναι ἡ ζωή καί πόσο ἄδηλο τό τέλος της.
Ὁ ἕνας, ὁ ἀπόστολος Παῦλος, χαίρεται γιά ὅ,τι θυσιάζει, γιά ὅ,τι δέν κατέχει, γιά ὅ,τι στερεῖται μέ τή θέλησή του γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, γιά τήν προοπτική τῆς μελλούσης καί αἰωνίου ζωῆς πού Ἐκεῖνος ὑπόσχεται, γιά ὅ,τι θά ἀναπαύσει τήν ψυχή του.
Ὁ ἄλλος, ὁ ἄφρων πλούσιος, χαίρεται γιά ὅ,τι συγκεντρώνει, γιά ὅ,τι νομίζει πώς θά ἀπολαύσει, γιά ὅ,τι θά τοῦ δώσει τή δυνατότητα νά ἀναπαύσει τό σῶμα του.
Δύο ἀντίθετες εἰκόνες, δύο ἀντίθετες θεωρήσεις τῆς ζωῆς καί τοῦ κόσμου, μᾶς παρουσίασαν σήμερα τά ἱερά ἀναγνώσματα. Δύο εἰκόνες πού δέν ἀποτυπώνουν μόνο τή στάση τοῦ ἀποστόλου Παύλου ἤ τοῦ ἄφρονος πλουσίου, ἀλλά τή στάση τῶν ἀνθρώπων κάθε ἐποχῆς καί τή δική μας στάση. Γιατί σέ κάθε ἐποχή ὑπάρχουν αὐτοί πού δελεάζονται ἀπό τά ὑλικά ἀγαθά, ἀπό τόν πλοῦτο καί τή δόξα, αὐτοί πού πέφτουν στόν πειρασμό τῆς πλεονεξίας καί τῆς φιλοχρηματίας καί νομίζουν ὅτι θά ζήσουν αἰώνια γιά νά ἀπολαύσουν ὅσα συγκέντρωσαν, χωρίς νά κοπιάζουν καί νά κουράζονται.
Ὑπάρχουν ὅμως καί ἐκεῖνοι πού σκέφτονται πιό συνετά, πού ἀντιλαμβάνονται καί συνειδητοποιοῦν ὅτι ἡ ζωή μας στή γῆ εἶναι πρόσκαιρη καί τά ἀγαθά ἐφήμερα, καί παρότι νομίζουμε ὅτι ἀναπαύουν τήν ψυχή μας, μᾶς δημιουργοῦν τελικά τά ἴδια προβλήματα πού ἀντιμετώπιζε καί ὁ πλούσιος τῆς παραβολῆς: ποῦ θά τά ἀποθηκεύσουμε, πῶς θά τά διατηρήσουμε, πῶς θά τά αὐξήσουμε;
Καί ποιό εἶναι τό ἀποτέλεσμα; Ὁ ἀπόστολος, ὁ ὁποῖος καυχᾶται ἐν τῷ Σταυρῷ τοῦ Κυρίου καί σταυρώνει ἐπ᾽ αὐτοῦ τίς κοσμικές ἐπιδιώξεις καί φιλοδοξίες, ζεῖ χωρίς ἐγκόσμιες ἀπογοητεύσεις καί ἀπολαμβάνει τά ἀγαθά τῆς αἰωνίου ζωῆς, «ἅ ἡτοίμασεν ὁ Θεός τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν».
Ἀντίθετα, ὁ ἄφρων πλούσιος χωρίς νά προλάβει νά ἀπολαύσει τά ὑλικά ἀγαθά, ὅπως θά ἐπιθυμοῦσε καί ὅπως σχεδίαζε, χάνει τελικά ὄχι μόνο αὐτά ἀλλά καί τά αἰώνια ἀγαθά, χάνει καί αὐτή τή ζωή καί τήν αἰώνια.
Δύο εἰκόνες ἀντίθετες μᾶς παρουσίασε ἡ Ἐκκλησία μας σήμερα, δύο εἰκόνες γιά τίς ὁποῖες δέν πρέπει νά βιασθοῦμε καί νά ποῦμε ὅτι δέν μᾶς ἀφοροῦν, γιατί ἐμεῖς δέν εἴμαστε πλούσιοι, οὔτε εἴμαστε ἀπόστολοι.
Μᾶς ἀφοροῦν, διότι δέν ἔχει σημασία τό μέγεθος τοῦ πλούτου ἀλλά ἡ προσκόλλησή μας σ᾽αὐτόν. Δέν ἔχει σημασία τό μέγεθος τῆς θυσίας πού κάνουμε γιά τόν Χριστό ἀλλά ἡ διάθεση νά τήν κάνουμε. Καί τή στάση τῆς ζωῆς μας δέν τήν ἐπιλέγουμε μία μόνο φορά, λίγο πρίν ἀπό τήν ἀποχώρησή μας ἀπό τόν κόσμο αὐτό, ἀλλά κάθε ἡμέρα, μέ τίς καθημερινές μας ἐπιλογές.
Γι᾽ αὐτό ἄς σκεφθοῦμε τί ἐπιλογές κάνουμε. Σάν τοῦ ἄφρονος πλουσίου ἤ σάν τοῦ ἀποστόλου Παύλου; Ποῦ ἔχουμε προσηλωμένη τή σκέψη μας καί τήν ψυχή μας στόν Θεό ἤ στά ὑλικά πράγματα; Τί μᾶς ἀναπαύει περισσότερο; Νά ἔχουμε ἥσυχη τή συνείδησή μας, νά εἴμεθα συμφιλιωμένοι μέ τόν Θεό ἤ νά ἐπιδιώκουμε αὐξήσουμε τά ὑλικά ἀγαθά μας;
Ἄς ἐξετάσουμε τόν ἑαυτό μας, ἄς σκεφθοῦμε τί θέλουμε, ἄς θυμηθοῦμε τόν λόγο τοῦ Κυρίου πού μᾶς λέγει ὅπου εἶναι ὁ θησαυρός σας, ἐκεῖ εἶναι καί ἡ ψυχή σας. Καί ἄς σκεφθοῦμε ἀκόμη ὅτι ὁ Χριστός θυσίασε τά πάντα γιά τή δική μας σωτηρία, γιά νά μᾶς χαρίσει τήν αἰώνια ζωή.
Ἄς μήν ἀφήσουμε, λοιπόν, τά ὑλικά πράγματα νά γίνουν ἐμπόδιο σέ αὐτά πού μᾶς χαρίζει ὁ Χριστός, ἀλλά ἄς φροντίσουμε νά ἐπιλέγουμε αὐτά πού δέν θά μᾶς στερήσουν τόν Χριστό, ἔστω καί ἄν ἀπαιτοῦν κάποιες θυσίες, ὥστε νά ἀπολαύσουμε στόν οὐρανό ὅσα ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἑτοίμασε γιά ἐμᾶς.
