Την Κυριακή 10 Σεπτεμβρίου το πρωί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε το θείο λόγο στον Ιερό Ναό Γενεσίου της Θεοτόκου στα Νέα Μάλγαρα Θεσσαλονίκης.
Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου στην Θεία Λειτουργία :
Κυριακή μεθέορτη τῆς μεγάλης Θεομητορικῆς ἑορτῆς τῆς Γεννήσεως τῆς Θεοτόκου καί προεόρτιος τῆς ἑορτῆς τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου καί Ζωοποιοῦ Σταυροῦ, καί ἐμεῖς τιμοῦμε σήμερα ἐδῶ, στόν πανηγυρίσαντα ἱερό ναό τῶν Μαλγάρων, καί τίς δύο αὐτές ἑορτές, τιμοῦμε, ὅπως ψάλλει ἡ Ἐκκλησία μας στίς Καταβασίες τῆς ἑορτῆς τόν «μυστικό παράδεισο» τῆς Θεοτόκου, αὐτόν πού βλάστησε μέ τή γέννησή της στόν κόσμο προκειμένου νά ἀντικαταστήσει τόν ἄλλο, τόν ἀρχικό παράδεισο τῆς Ἐδέμ, ἀπό ὅπου ἐξεβλήθησαν οἱ πρωτόπλαστοι διά τῆς παρακοῆς.
Ἦρθε στόν κόσμο ἡ Παναγία μας μέ τή Γέννησή της ὡς ὁ μυστικός ἐκεῖνος παράδεισος μέσα στόν ὁποῖο ἐπρόκειτο νά βλαστήσει διά τῆς ὑπακοῆς της καί τῆς ὑποταγῆς της στό θέλημα τοῦ Θεοῦ ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ. Ἐπρόκειτο νά βλαστήσει ὁ Χριστός, τοῦ ὁποίου ἡ ὑπακοή στό θέλημα τοῦ Θεοῦ γιά τή σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου ἐπρόκειτο νά μετατρέψει τό ξύλο τῆς κατάρας καί τῆς τιμωρίας, τόν Σταυρό, σέ δένδρο ζωῆς. Καί αὐτό τό δένδρο τῆς ζωῆς, ὁ τίμιος Σταυρός, ἐπί τοῦ ὁποίου «ἐτάθη Χριστός ὡς βασιλεύς καί Κύριος», ἦταν αὐτό τό ὁποῖο ἀντικατέστησε τό δένδρο τῆς γνώσεως τοῦ καλοῦ καί τοῦ κακοῦ, πού ἦταν φυτευμένο στό μέσον τῆς Ἐδέμ καί ὁ καρπός του ἀποτέλεσε τήν ἀφορμή τῆς παρακοῆς καί τῆς τιμωρίας τοῦ Ἀδάμ καί τῆς Εὔας.
Τό ἀντικατέστησε ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ καί μᾶς χάρισε τήν πραγματική γνώση, τή γνώση τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος διά τῆς θυσίας τοῦ Υἱοῦ του μᾶς ἀποκάλυψε τό μέγεθος τῆς ἀγάπης του γιά τό πλάσμα του, μᾶς ἀποκάλυψε ὅτι ὁ ἴδιος εἶναι ἀγάπη καί ὅτι «ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει καί ὁ Θεός ἐν αὐτῷ».
Γιατί ὅμως ὀνομάζει ὁ ἱερός ὑμνογράφος τήν Παναγία μας παράδεισο;
Τήν ὀνομάζει γιά δύο λόγους, ἀδελφοί μου. Ὁ πρῶτος εἶναι γιατί παράδεισος εἶναι ὁ τόπος τῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ. Καί μπορεῖ ὁ Θεός νά μήν περιορίζεται ἀπό τόν τόπο καί τόν χρόνο, ἀλλά νά εἶναι «πανταχοῦ παρών καί τά πάντα πληρῶν», δέν βρίσκεται ὅμως ἐκεῖ ὅπου δέν εἶναι ἐπιθυμητή ἡ παρουσία του. Δέν βρίσκεται ἐκεῖ ὅπου ἡ ἁμαρτία καί οἱ ρύποι της εἶναι ἀσύμβατα μέ τή δική του ἀπόλυτη καθαρότητα. Δέν βρίσκεται ἐκεῖ ὅπου δέν εὐαρεστεῖται νά ἐνοικεῖ.
Ὅμως στήν ψυχή καί στό σῶμα τῆς ἁγνῆς Θεομήτορος, τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ὄχι μόνο εὐαρεστεῖτο νά μένει ὁ Θεός, γιατί ἦταν καθαρωτέρα τῶν οὐρανῶν, ἀλλά ἐσκήνωσε ἐν αὐτῇ καί τήν ἀξίωσε νά γίνει Μητέρα τοῦ Υἱοῦ του, νά γίνει ἡ χώρα τοῦ ἀχωρήτου Θεοῦ, νά γίνει ὄντως παράδεισος, μέσα στόν ὁποῖο «ἐνοικεῖ καί ἐμπεριπατεῖ ὁ Θεός».
Ὁ δεύτερος λόγος γιά τόν ὁποῖο ἐγκωμιάζεται ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος ὡς παράδεισος, εἶναι διότι παράδεισος εἶναι ὁ κῆπος στόν ὁποῖο ὁ Θεός εἶχε φυτεύσει ὅλα τά εὐώδη ἄνθη καί τά καρποφόρα φυτά πού θά εὐχαριστοῦσαν τόν ἄνθρωπο, γιά τόν ὁποῖο τόν φύτευσε. Κῆπος ὅμως ἦταν καί ἡ ψυχή τῆς Παναγίας μας ἡ ὁποία καλλιέργησε μέσα της γιά χάρη τοῦ Θεοῦ ὅλα τά εὐώδη ἄνθη τῶν ἀρετῶν καί διέθετε ὅλους τούς καρπούς τοῦ Παναγίου Πνεύματος, ὥστε νά εἶναι ἕνας νοητός παράδεισος, ἕνας παράδεισος μυστικός, γιατί δέν ἦταν ὁρατός καί συνηθισμένος, ἀλλά ἦταν κεκρυμμένος καί ἀφιερωμένος ἀποκλειστικά στόν Θεό.
Γι᾽ αὐτό καί ἀξιώθηκε, ἀδελφοί μου, ἡ Παναγία μας τόσο μεγάλης τιμῆς ἀπό τόν Θεό. Γι᾽ αὐτό ἀξιώθηκε τόσο μεγάλης ἀγάπης ἀπό τόν Υἱό της, ὁ ὁποῖος καί μέσα στήν ὀδύνη τοῦ Σταυροῦ του, μερίμνησε γιά τήν Παναγία Μητέρα του. Γι᾽ αὐτό καί τιμᾶται καί μακαρίζεται ἡ Παναγία μας ἀπό τίς γενεές τῶν ἀνθρώπων καί ὑμνεῖται ὡς ὁ μυστικός παράδεισος ἀπό τόν ὁποῖο ἀγεωργήτως προῆλθε ὁ Χριστός, τόν Σταυρό τοῦ ὁποίου θά δοῦμε νά ὑψώνεται σέ λίγες ἡμέρες στούς ἱερούς μας ναούς, γιά νά μᾶς ὑπενθυμίσει τό μέσο διά τοῦ ὁποίου μποροῦμε νά φθάσουμε στή σωτηρία μας.
Σήμερα ὅμως ἡ Ἐκκλησία μας ἐπιτελεῖ καί τή μνήμη τῶν ἁγίων ἱερομαρτύρων μητροπολιτῶν Χρυσοστόμου Σμύρνης, Ἀμβροσίου Μοσχονησίων, Γρηγορίου Κυδωνιῶν καί ὅλων τῶν ἄλλων, οἱ ὁποῖοι κατά τίς τραγικές γιά τό Ἔθνος μας ἡμέρες τῆς Μικρασιατικῆς καταστροφῆς σήκωσαν τόν σταυρό τοῦ μαρτυρίου καί θυσιάσθηκαν γιά τήν πίστη στόν Χριστό, στηρίζοντας τό ποίμνιό τους μέ τήν ἀγάπη τους στίς δύσκολες ἐκεῖνες ὧρες τῆς καταστροφῆς.
Ἑορτάζοντας, λοιπόν, καί ἐμεῖς σήμερα τή μνήμη τους, λίγες ἡμέρες πρίν ἀπό τήν ἑορτή τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ἄς συνειδητοποιήσουμε τό χρέος μας ἔναντι αὐτῆς τῆς ἱερᾶς παρακαταθήκης τῆς πίστεως ἀλλά καί τῆς πατρίδος πού μᾶς κληροδότησαν οἱ πατέρες μας μέ τή θυσία τους καί τό μαρτύριό τους, καί ἄς προσπαθήσουμε νά φανοῦμε ἀντάξιοι τῆς θυσίας τους ἀλλά καί ἀντάξιοι τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος, ὅπως ἀκούσαμε στό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα, «οὕτως ἠγάπησεν τόν κόσμον, ὥστε τόν Υἱόν αὐτοῦ τόν μονογενῆ ἔδωκεν ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτόν μή ἀπόληται ἀλλ᾽ ἔχῃ ζωήν αἰώνιον».
Ἄς κρατήσουμε καί ἄς αὐξήσουμε τήν πίστη μας στόν Θεό καί στήν Ἐκκλησία μας, καί ἄς μετατρέψουμε καί ἐμεῖς τήν ψυχή μας σέ μυστικό παράδεισο ἀρετῶν, ὥστε νά εὐαρεστεῖται νά ἐνοικεῖ σέ αὐτόν ὁ Θεός καί νά ἀξιωθοῦμε καί ἐμεῖς τῆς αἰωνίου ζωῆς, πού μᾶς χάρισε διά τοῦ Σταυροῦ ὁ Χριστός.
