Tην Τετάρτη 29 Απριλίου το βράδυ τελέστηκε (κεκλεισμένων των θυρών) στο καθολικό της Ιεράς Μονής Παναγίας Δοβρά Βεροίας, Ιερά Αγρυπνία επί τη εορτή της Αγίας Αργυρής προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμονος.
Ο Σεβασμιώτατος μεταξύ άλλων ανέφερε στο κήρυγμα του: «Τοῦ ὁρωμένου θανάτου σύ κατεφρόνησας, ὑπέρ τοῦ ἀοράτου, Ἀργυρῆ, σου Σωτῆρος».
Στή χορεία τῶν ἁγίων νεομαρτύρων τῆς Ἐκκλησίας μας ἰδιαίτερη θέση κατέχει ἡ ἁγία νεομάρτυς Ἀργυρῆ, τήν ὁποία τιμοῦμε σήμερα ἀγρυπνώντας ἐπί τῇ μνήμῃ της. Καί κατέχει ἰδιαίτερη θέση γιατί, παρά τή νεαρή ἡλικία της, δέν δέχθηκε νά ὑποκύψει στίς προκλήσεις ἑνός ἀλλοθρήσκου γείτονός της, δέν δέχθηκε νά ἀρνηθεῖ τήν πίστη της καί νά ἐγκαταλείψει τόν σύζυγό της, οὔτε δειλίασε νά ὁμολογήσει μέ θάρρος ἐνώπιον τοῦ δικαστοῦ ὅτι εἶναι χριστιανή καί δέν ὑποσχέθηκε ποτέ νά ἀσπασθεῖ τή μουσουλμανική θρησκεία, ἀλλά προτίμησε νά φυλακισθεῖ, νά βασανισθεῖ καί νά ὑπομείνει ὅλα ὅσα ἐπινοοῦσαν οἱ συγκρατούμενές της προκειμένου νά τήν ἐνοχλοῦν καί νά τήν χλευάζουν.
Καί παρότι οἱ Τοῦρκοι ὁδηγοῦσαν τούς νεομάρτυρες ἀμέσως στό μαρτύριο, γιά τήν ἁγία νεομάρτυρα Ἀργυρῆ ἐπεφύλαξαν μία διαφορετική μεταχείριση. Τήν κράτησαν φυλακισμένη ἐπί 17 χρόνια στίς φυλακές τοῦ Πικριδίου, στήν Κωνσταντινούπολη, ἀμέσως μετά τόν γάμο της, καί κατά διαστήματα τήν ὁδηγοῦσαν στό δικαστήριο καί τήν ρωτοῦσαν ἄν ἀποφάσισε νά ἀρνηθεῖ τήν πίστη της στόν Χριστό καί νά μεταστραφεῖ στή δική τους. Ἐκείνη ὅμως ἔλεγε συνεχῶς ὅτι δέν πρόκειται νά ἀρνηθεῖ τόν Χριστό καί ὅτι εἶχε ἕναν μόνο πόθο, νά μαρτυρήσει γιά τήν ἀγάπη του.
«Ἐμοί τό ζῆν Χριστός καί τό ἀποθανεῖν κέρδος». Αὐτούς τούς λόγους τοῦ πρωτοκορυφαίου ἀποστόλου Παύλου ὄχι μόνο ἐπαναλάμβανε μέ τόν δικό της τρόπο ἡ ἁγία νεομάρτυς Ἀργυρῆ, ἀλλά καί πίστευε βαθύτατα, ὥστε ὅταν κάποτε ἕνας χριστιανός τήν πληροφόρησε ὅτι εἶχε βρεῖ τόν τρόπο γιά νά τήν ἀπελευθερώσει, ἐκείνη ἀρνήθηκε καί αὐτήν ἀκόμη τήν ἐλευθερία της, λέγοντας ὅτι θεωροῦσε τή φυλακή γιά χάρη τοῦ Χριστοῦ ἀνώτερη ἀπό παλάτι καί τά βάσανα πού ὑπέμεινε γιά Ἐκεῖνον πού ἀγαποῦσε καί πού θυσιάσθηκε ἐπί τοῦ Σταυροῦ γιά νά μᾶς λυτρώσει ἀπό τίς ἁμαρτίες, τή μεγαλύτερη τιμή καί ἀπόλαυση πού μποροῦσε νά ἔχει.
Ἐκεῖ, μέσα στή φυλακή, παρέδωσε τήν ψυχή της στόν Χριστό καί ἔλαβε ὄχι μόνο τόν στέφανο τοῦ μαρτυρίου ἀλλά πολλούς στεφάνους καί γιά τήν ὁμολογία της καί γιά τήν ὑπομονή της, καί γιατί ἐπέλεξε τόν θάνατο γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ καί ἀπό αὐτήν τήν ἴδια τήν ἐλευθερία καί τή ζωή της. Γι᾽ αὐτό καί τό μαρτυρικό της λείψανο βρέθηκε κατά τήν ἀνακομιδή ἄφθορο καί εὐωδιάζον καί πλῆρες τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ἔκτοτε θαυματουργεῖ δι᾽ αὐτοῦ σέ ὅσους προστρέχουν στή χάρη της καί ἐπικαλοῦνται τή βοήθειά της.
Νά, γιατί εἶπα στήν ἀρχή ὅτι ἡ ἁγία νεομάρτυς Ἀργυρῆ κατέχει ἰδιαίτερη θέση μεταξύ τῶν ἁγίων νεομαρτύρων· γιατί, ὄχι μόνο ὑπέμεινε τή μακροχρόνια ταλαιπωρία τῆς φυλακῆς καί παρέμεινε δέσμια γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά καί γιατί κατεφρόνησε, ὅπως ψάλλει ὁ ἱερός ὑμνογράφος, τόν ὁρατό θάνατο προκειμένου νά μήν ὑποστεῖ τόν ψυχικό, ἀλλά νά ζήσει αἰώνια στή χαρά τοῦ Νυμφίου τῆς ψυχῆς της Χριστοῦ. «Τοῦ ὁρωμένου θανάτου σύ κατεφρόνησας, ὑπέρ τοῦ ἀοράτου, Ἀργυρῆ, σου Σωτῆρος».
Αὐτή ἡ ἀπέραντη ἀγάπη της πρός τόν Χριστό ἄς παρακινήσει καί ἐμᾶς, ὥστε νά μήν ἀγρυπνοῦμε ἁπλῶς ἀπόψε πρός τιμήν της, ἀλλά νά προσπαθήσουμε καί νά τήν μιμηθοῦμε, γιά νά ἔχει ἀξία ἡ τιμή μας ἀλλά καί γιά νά ἀποκομίσουμε καί πνευματική ὠφέλεια ἀπό αὐτή.
Βεβαίως ἐμεῖς δέν καλούμεθα, πρός τό παρόν τουλάχιστον, νά μαρτυρήσουμε γιά τόν Χριστό, δέν καλούμεθα νά καταφρονήσουμε τόν «ὁρώμενο» θάνατο, καλούμεθα ὅμως νά ἀποφύγουμε τόν πνευματικό, αὐτόν τόν ὁποῖο προκαλεῖ ἡ ἁμαρτία, προκαλεῖ ἡ ραθυμία, προκαλεῖ ἡ ἀδράνεια, προκαλοῦν ἀκόμη καί οἱ μικρές μας ἀδυναμίες καί οἱ κακές μας συνήθειες, ὅταν δέν ἀγωνιζόμεθα καί δέν προσπαθοῦμε νά ἀπαλλαγοῦμε ἀπό αὐτές. Διότι ὅλα αὐτά, τά μικρά καί ἀσήμαντα, πού ἐμεῖς περιφρονοῦμε πολλές φορές καί δέν τά ὑπολογίζουμε, καί δέν ἀγωνιζόμεθα νά τά ἀπομακρύνουμε ἀπό τήν ψυχή μας, ἀπό τή σκέψη μας, ἀπό τή ζωή μας, εἶναι αὐτά τά ὁποῖα προοδευτικά νεκρώνουν τόν ἔσω μας ἄνθρωπο, κάνουν τή διάθεσή μας γιά πνευματική ἐργασία καί γιά μελέτη νά ἀτονεῖ, τόν ζῆλο μας γιά προσευχή, γιά ἀγρυπνία καί γιά ἀγώνα πνευματικό νά φθίνει καί τήν ἀγάπη μας γιά τόν Χριστό νά ψυχραίνεται.
Γι᾽ αὐτό καί ἄς μιμηθοῦμε τόν ζῆλο καί τήν ἀγάπη τῆς ἁγίας νεομάρτυρος Ἀργυρῆς καί ἄς προσπαθήσουμε ὅλα αὐτά τά ὁποῖα ἐπιδιώκουν νά νεκρώσουν τήν ψυχή μας, νά τά νεκρώσουμε μέ τόν ἀγώνα μας καί μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ, ἐπικαλούμενοι καί τίς πρεσβεῖες τῆς ἁγίας Ἀργυρῆς γιά νά ἀπαλλαγοῦμε ἀπό τόν ἀόρατο θάνατο καί νά ἀξιωθοῦμε τῆς αἰωνίου ζωῆς πού καί ἡ ἁγία χαίρεται κοντά στόν Χριστό.
