Για μια ακόμη φορά μέσα στη ροή του λειτουργικού χρόνου η Εκκλησία στα τέλη του μηνός Αυγούστου τιμά την μνήμη του Προφήτου Ιωάννου του Βαπτιστού επι τη αποτομή της Τιμίας κεφαλής Του και προβάλλει το αγωνιστικό φρόνημά Του για να το μιμηθούμε. Τιμά την Φωνή του Λόγου, τον Λύχνο του Ηλίου, τον Πρόδρομο του Σωτήρος.
Με την ευκαιρία αυτή ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου κ. Δαμασκηνός αφ’ εσπέρας επισκέφθηκε το Νέο Χειμώνιο Ορεστιάδος, ο Ενοριακός Ναός του οποίου τιμάται επ’ ονόματι του Προφήτου, όπου χοροστάτησε στην ακολουθία του Εσπερινού, μίλησε και ευλόγησε τους άρτους.
«Ὁ ἅγιος Ἰωάννης εἶναι ἐκεῖνος ποὺ στέκεται στὸ ὅριο μεταξὺ τοῦ παλαιοῦ καὶ τοῦ νέου, μεταξὺ τῆς σκιᾶς καὶ τῆς ἐκπλήρωσης, μεταξὺ τοῦ πόθου καὶ τῆς φανέρωσης. Εἶναι ὁ ἐρημίτης ποὺ ἔκανε τὴν ἔρημο ναό, ὁ σιωπηλὸς ποὺ ἔγινε ἡ ἰσχυρότερη φωνή, ὁ ἀσκητὴς ποὺ δὲν κράτησε τίποτε γιὰ τὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ μετέβαλε ὁλόκληρη τὴ ζωή του σὲ ὑπόδειξη πρὸς τὸν Χριστό: «Ἴδε ὁ Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου …» σημείωσε, μεταξύ άλλων, κατά το κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος και ευχήθηκε: «ὁ Πρόδρομος τοῦ Κυρίου, ὁ ὁποῖος δὲν ζήτησε τίποτε γιὰ τὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ παραδόθηκε ὁλόκληρος στὸν Χριστό, νὰ μᾶς διδάξει καὶ ἐμᾶς νὰ ζοῦμε ὄχι γιὰ τὴ δική μας δόξα, ἀλλὰ γιὰ τὴ δόξα τοῦ Θεοῦ· ὄχι γιὰ διχόνοιες, ἀλλὰ γιὰ εἰρήνη· ὄχι γιὰ τὸν ἑαυτό μας, ἀλλὰ γιὰ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ, νά παραμένουμε σταθεροί καί ἀκλόνητοι στίς ἀλήθειες τῆς Πίστης μας».
Το πρωΐ της κυριωνύμου ημέρας ο Σεβασμιώτατος ιερούργησε στον ωσαύτως πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό Τιμίου Προδρόμου Χανδρά Ορεστιάδος, όπου αφορμώμενος από την ευαγγελική περικοπή τόνισε· «Καθώς τιμοῦμε τόν Τίμιο Πρόδρομο ἐπί τῇ ἀποτομῆ τῆς τιμίας κεφαλῆς του, ἄς συνειδητοποιήσουμε πόσο ἐπικίνδυνο καί πόσο ὀλέθριο πάθος εἶναι ὁ ἐγωισμός, ἀπό τόν ὁποῖο ἐκινήθη ἡ Ἡρωδιάς καί ἡ κόρη της Σαλώμη…
»Μπορεῖ βεβαίως ὁ δικός μας ἐγωισμός νά μήν φθάνει στό σημεῖο πού ἔφθασε αὐτός τῆς Ἡρωδιάδος, δηλαδή στόν φόνο καί στόν ἀποκεφαλισμό τοῦ Τιμίου Προδρόμου, ἀλλά φθάνει σέ σημεῖο νά πληγώνει καί νά πικραίνει ἀνθρώπους καί νά δηλητηριάζει τήν ψυχή μας, ἀπομακρύνοντάς την ἀπό τόν Θεό καί ὁδηγώντας την στήν καταστροφή καί τήν ἀπώλεια. Διότι ὅποιος ἔχει ἐγωισμό καί δέν προσπαθεῖ νά τόν ξεριζώσει ἀπό τήν ψυχή του, αὐτός δέν ἔχει “φόβο Θεοῦ” καί κατά συνέπεια δέν μπορεῖ νά καλλιεργήσει καί νά ἀποκτήσει καμία ἀρετή. Γι᾽ αὐτό καί ἡ Ἐκκλησία μας συνιστᾶ ὡς βάση καί θεμέλιο κάθε ἀρετῆς τήν ταπεινοφροσύνη καί τήν μετάνοια. Αὐτές εἶναι τό εὔφορο ἔδαφος γιά κάθε ἀρετή. Αὐτές εἶναι ἡ στέρεη πέτρα γιά κάθε πνευματική οἰκοδομή, γιατί ὁ ταπεινός ἄνθρωπος ἔχει τή χάρη τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ἐπιβλέπει πάντοτε «ἐπί τόν ταπεινόν καί ἡσύχιον καί τρέμοντα τούς λόγους» του…
»Αὐτή τήν ταπείνωση μᾶς διδάσκει μέ τό παράδειγμά του καί ὁ τιμώμενος Τίμιος Πρόδρομος, ὁ ὁποῖος παρότι ἦταν «ὁ μείζων ἐν γεννητοῖς γυναικῶν», σύμφωνα μέ ὅσα εἶπε ὁ Χριστός, παρότι ἦταν ὁ Πρόδρομος τοῦ Κυρίου, ὁμολογοῦσε ὅτι ὄχι μόνο δέν εἶναι ἄξιος νά τόν βαπτίσει ἀλλά οὔτε καί νά λύσει «τόν ἱμάντα τῶν ὑποδημάτων» Του. Αὐτήν τήν ταπείνωση τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου ἄς ἀγωνισθοῦμε νά μιμηθοῦμε καί ἐμεῖς μέ τίς ἀσθενεῖς μας δυνάμεις, ἀποφεύγοντας τίς ὀλέθριες συνέπειες τοῦ ἐγωισμοῦ τῆς Ἡρωδιάδος, ἔχοντας ὡς ἀσφαλῆ ὁδηγό μας τήν μετάνοια, προκειμένου νά ἔχουμε τήν χάρη καί τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ καί νά ἀξιωθοῦμε διά πρεσβειῶν καί τοῦ τιμωμένου ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου καί Βαπτιστοῦ, νά προαγόμεθα στήν ἐν Χριστῷ ζωή, θεμέλιο τῆς ὁποίας εἶναι, ἡ ταπείνωση καί ἡ μετάνοια».
