Την Πέμπτην, 13ην / 26ην Ὀκτωβρίου 2017, ἑωρτάσθη ὑπό τοῦ Πατριαρχείου ἡ μνήμη τῆς ἐπανακομιδῆς τοῦ λειψάνου τοῦ Ὁσίου Πατρός ἡμῶν Σάββα τοῦ ἡγιασμένου εἰς τήν Ἱεράν Λαύραν αὐτοῦ. Ἡ ἑορτή αὕτη καθιερώθη εἰς τήν Ἐκκλησίαν Ἱεροσολύμων ἀπό τοῦ 1965, ὅτε κατά την 13ην/26ην Ὀκτωβρίου τοῦ ἔτους αὐτοῦ, τό ἱερόν λείψανον τοῦ Ὁσίου Σάββα ἐπεστράφη εἰς αὐτήν ἀπό τῆς Βενετίας, ὅπου εἶχε μεταφερθῇ ὑπό τῶν Σταυροφόρων.
Τῆς ἑορτῆς ταύτης προεξῆρξεν ἐν ὁλονυκτίῳ ἀγρυπνίᾳ ἡ Α.Θ.Μ. ὁ Πατήρ ἡμῶν καί Πατριάρχης Ἱεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος, συλλειτουργούντων Αὐτῷ τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ἑλενουπόλεως κ. Ἰωακείμ καί τοῦ Γέροντος Ἀρχιγραμματέως Σεβασμιωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντίνης κ. Ἀριστάρχου, τοῦ Πνευματικοῦ τῆς Μονῆς ὁσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου π. Εὐδοκίμου καί ἄλλων Ἱερομονάχων καί Πρεσβυτέρων, ψάλλοντος τοῦ Πρωτοψάλτου τοῦ Πανιέρου Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως Ἀρχιμανδρίτου π. Ἀριστοβούλου ἑλληνιστί, τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Φιλοθέου ἡγουμένου εἰς Ἄκκρην ἀραβιστί καί Ἁγιορειτῶν Πατέρων ἐν εὐλαβείᾳ προσευχομένων τῶν Ἁγιοσαββιτῶν καί ἄλλων μοναχῶν, προσκυνητῶν Ἀραβοφώνων ἐκ Βηθλεέμ Χωρίου τῶν Ποιμένων καί Μπετζάλλας.
Πρός τό εὐσεβές ἐκκλησίασμα τοῦτο ἐκήρυξε τόν θεῖον λόγον ὁ Μακαριώτατος ἑλληνιστί ἔχοντα ὡς ἕπεται καί ἀραβιστί ἴδε.
Ἐποίησεν δέ, ὁ ἡγιασμένος Σάββας, ἐν τῷ χειμάρρῳ τούτῳ τῷ καταφερομένῳ ἀπό τοῦ Σιλωάμ, μόνος ἔτη πέντε καθ᾽ ἑαυτόν ἐν ἡσυχίᾳ ὁμιλῶν τῷ Θεῷ καί τό τῆς διανοίας ὀπτικόν ἐκκαθαίρων πρός τό ἀνακεκαλυμμένῳ προσώπῳ τήν δόξαν Κυρίου κατοπτρίζεσαθαι, (Β´ Κορ. 3,18) ἡττηθέντων ἤδη τῶν πονηρῶν πνευμάτων ταῖς τε ἀπαύστοις προσευχαῖς καί τῇ πρός Θεόν ἐγγύτητι». Λέγει ὁ βιογράφος τοῦ Ἁγίου Σάββα, Κύριλλος Σκυθουπολίτης.
Ἀγαπητοί ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,
Εὐλαβεῖς προσκυνηταί,
Εὐχαριστήσωμεν Κυρίῳ τῷ Θεῷ ἡμῶν τῷ ἀξιώσαντι ἡμεῖς ἐπισκεφθῆναι τόν Ναόν τόν Ἅγιον αὐτοῦ (Ψαλμ. 26, 4) τόν ὑπό τοῦ Ὁσίου Πατρός ἡμῶν Σάββα τοῦ ἡγιασμένου, ἐν αὐτῷ τούτῳ τῷ ἱερῷ τόπῳ, ἔνθα καθ᾽ ἑαυτόν εὑρισκόμενος ἐν ἡσυχίᾳ ὡμίλει τῷ Θεῷ καί «ἐθεώρει τήν τερπνότητα αὐτοῦ» (Ψαλμ. 26,4).
Ἐπέτυχε δέ τοῦτο, δηλονότι τήν θεωρίαν τῆς τερπνότητος τοῦ Θεοῦ, ὁ Πατήρ ἡμῶν Σάββας, «ἐκκαθαίρων τῆς διανοίας τό ὀπτικόν». Εἰς τόν αὐχμηρόν τοῦτον τόπον τῆς ἐρήμου, ὁ Ὅσιος Σάββας ἐγεύσατο τούς καρπούς τῆς ἑνώσεως μετά τοῦ Θεοῦ, τόν ὁποῖον Θεόν ἠγάπησε ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς καί ἐξ ὅλης τῆς διανοίας αὐτοῦ. Διά τοῦτο, μετά τοῦ ψαλμῳδοῦ Δαυΐδ ἔλεγε: «Κύριε ἐγνώρισας μοι ὁδούς ζωῆς· πληρώσεις μέ εὐφροσύνης μετά τοῦ προσώπου σου τερπνότητος ἐν τῇ δεξιᾷ σου εἰς τέλος», (Ψαλμ. 15, 11) καί ἀναλυτικώτερον, «Μοῦ ἐγνώρισες ἐδῶ, Κύριε, ἀληθεῖς τρόπους τῆς μακαρίας ζωῆς. Θά μέ χορτάσῃς εὐφροσύνην, ὅταν αὐτοῦ ἴδω καί τό πρόσωπόν Σου. Ὑπό τήν προστατευτικήν δεξιάν σου Κύριε, ὑπάρχουν δι᾽ ἡμᾶς ἐδῶ καί αὐτοῦ ἀτελείωτοι καί ἀπέραντοι τέρψεις καί χαραί.
Ἀψευδής μαρτυρία καί ἁπτή ἀπόδειξις, ὅτι ὁ Ὅσιος ἡμῶν Πατήρ Σάββας ἀπήλαυσε ἐν τῇ ἐπιγείῳ αὐτοῦ ζωῇ τῆς θεωρίας τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ εἶναι τό πρό ὀφθαλμῶν ἡμῶν κείμενον ἱερόν καί ἄφθαρτον αὐτοῦ σκήνωμα. Ἔτι δέ ἰσχυροτέρα ἀπόδειξις τοῦ γεγονότος τούτου εἶναι ἡ διά μέσου τῶν αἰώνων ἀδιάκοπος λειτουργία τῆς τοῦ ἁγίου Σάββα, ἱερᾶς ταύτης Λαύρας ἀφ᾽ ἑνός καί τῆς παρουσίας τῶν ἐνασκουμένων καί ἀδιαλείπτως προσευχομένων ἐν αὐτῇ μοναχῶν.
Εἰς τήν σύγχρονον ἡμῶν ἐποχήν, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἔνθα λατρεύεται ἡ κτίσις παρά τόν κτίσαντα καί κυριαρχεῖ τό πνεῦμα τῆς πλάνης, δηλονότι τό τοῦ ἀντιχρίστου, ὡς λέγει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Εὐαγγελιστής (Α´ Ἰωάν. 4, 3-6), ἡ ἱερά αὕτη Λαύρα καί τό ἐν αὐτῇ φυλασσόμενον σκήνωμα τοῦ Ἁγίου Σάββα, προβάλλει ὡς φάρος φωτεινός ὁδηγῶν εἰς τόν ἀσφαλῆ λιμένα τῆς σωτηρίας δηλαδή τήν ἁγίαν ἡμῶν τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν.
Λέγομεν δέ τοῦτο, διότι ὁ ἡγιασμένος Σάββας μᾶς καλεῖ πάντας ἡμᾶς τούς πιστεύοντας καί ὁμολογοῦντας Ἰησοῦν Χριστόν ἐν σαρκί ἐληλυθότα (Α´ Ἰωάνν. 4,2) νά ἐκκαθάρωμεν τό «ὁπτικόν τῆς διανοίας ἡμῶν» διά τῶν ἀπαύστων προσευχῶν καί τῆς πρός Θεόν ἐγγύτητος», ἐάν θέλωμεν ὄντως νά θεωρῶμεν ἑαυτούς Χριστιανούς καί ἐνεργά μέλη τοῦ μυστικοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ, τοὐτέστιν τῆς Ἐκκλησίας, Ἀμήν».
Μετά τήν ἀπόλυσιν, τό κόλλυβον καί τήν τράπεζαν, ὁ Μακαριώτατος διερχόμενος διά τῆς Μονῆς τοῦ Ἀββᾶ Θεοδοσίου τοῦ Κοινοβιάρχου, ἐπέστρεψεν εἰς Ἱεροσόλυμα.
Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας
