«Χαίρε, ξύλον ευσκιόφυλλον, υφ’ ου σκέπονται πολλοί»
(Χαίρε, Παναγία, που είσαι το καλοΐσκιωτο δέντρο, κάτω από το οποίο βρίσκουν σκέπη πολλοί).
Φαντάσου να βαδίζεις στην έρημο κάτω από τον καυτό ήλιο που πυρώνει τα πάντα! Νιώθεις έτοιμος να καταρρεύσεις, νιώθεις ίσως ότι θα πεθάνεις, θέλεις κάπου να καταφύγεις να προφυλαχτείς. Και φαντάσου ότι στην απελπιστική αυτή κατάστασή σου βλέπεις μία όαση, στην οποία κυριαρχεί ένα τεράστιο δέντρο, με πυκνό φύλλωμα και παχιά σκιά. Αναλύεσαι σε δάκρυα για την απρόσμενη «τύχη» σου! Ο Θεός σου κάνει το πιο απρόσμενο και ουράνιο δώρο Του!
Εκεί κινείται και η σκέψη του αγίου υμνογράφου με τον συγκεκριμένο χαιρετισμό. Γιατί και η ζωή μας στον κόσμο τούτο δεν διαφέρει και πολύ από πορεία στην έρημο. Οι κακίες των ανθρώπων, οι εξάψεις των παθών, των δικών μας και των άλλων, οι πονηρίες του Διαβόλου, ο οποίος «ως λέων ωρυόμενος περιπατεί ζητών τίνα καταπίη» κατά τον απόστολο, συνθέτουν το σκηνικό μιας πνευματικής ερήμου, συχνά τρισχειρότερης από τις γνωστές ερήμους. Και βλέπεις ότι στην πνευματική αυτή έρημο καίγεσαι, νιώθεις τη θανατερή ανάσα του κακού, ψάχνεις απεγνωσμένα κάπου να καταφύγεις και να κρυφτείς.
Εδώ βρίσκεται το μεγαλείο της πίστης μας: σ’ έναν κόσμο τέτοιας ερημίας λόγω της πτώσης του στην αμαρτία, όπου φαίνεται κυρίαρχος ο Πονηρός, υπάρχει πάντοτε η ελπίδα. Γιατί έχει έλθει ο Χριστός μας, ο Παντοδύναμος Θεός, ο Οποίος πήρε πάνω Του όλες τις αμαρτίες όλου του κόσμου και τις ξέπλυνε. Που θα πει: Μέσα στην έρημο βρίσκεται ήδη η όαση. Υπάρχει δίπλα μου και μπορώ να τη γευτώ ανά πάσα στιγμή. Είναι το ζωντανό σώμα του Χριστού η Εκκλησία, μέσα στην οποία ζω Εκείνον που είναι ο δροσισμός και η ψυχή της ψυχής μου, ζω Εκείνην που είναι η καταφυγή και η σκέπη μου, ζω την παρουσία των φίλων μου, των αγίων, που είναι έτοιμοι με απλωμένο πάντα χέρι να με βοηθήσουν!
Κι η χαρά του Κυρίου είναι να προσφεύγουμε στην Παναγία Μητέρα Του: Της έχει δώσει όλες τις δυνάμεις Του να τις προσφέρει όπου βλέπει ότι τις χρειάζονται, «ηττάται» αμέσως μπροστά στις πρεσβείες Της, η χάρη Του διέρχεται πολλαπλώς μέσα από Αυτήν!
Η Παναγία Μητέρα! Η Αγία Σκέπη μας! Όλος ο πιστός λαός όπου γης, κατεξοχήν οι Έλληνες, έχουμε νιώσει την παντοδύναμη προστασία Της. Σε κάθε πρόβλημά σου που βλέπεις ότι σε πυρώνει, να καταφεύγεις κάτω από τη σκιά Της. Θα νιώθεις αμέσως τον δροσισμό και την ανάλαφρη ανάσα Της. Στην ουσία τον δροσισμό της χάρης του Θεού!
παπα Γιώργης Δορμπαράκης
