Την μνήμη του τοπικού μας Αγίου Αποστόλου του Νέου, εξ Αγίου Λαυρεντίου Πηλίου, εόρτασε η Εκκλησία της Δημητριάδος το διήμερο 15-16/8. Επίκεντρο του εορτασμού ήταν ο Ιερός Προσκυνηματικός Ναός του Αγίου, στην γενέτειρά του, τον Άγιο Λαυρέντιο Πηλίου, όπου την παραμονή της εορτής τελέστηκε ο Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός, χοροστατούντος του Σεβ. Μητροπολίτου Δημητριάδος κ. Ιγνατίου. Παρέστησαν ο Βουλευτής Μαγνησίας κ. Χρήστος Μπουκώρος, η Αντιπεριφερειάρχης Μαγνησίας και Βορείων Σποράδων κ. Άννα Μαρία Παπαδημητρίου, ο Διευθυντής της Διεύθυνσης Αστυνομίας Μαγνησίας κ. Αθανάσιος Κουλούρης, καθώς και πλήθος προσκυνητών.
Στο κήρυγμά του, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε αρχικά στη μεγάλη εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, επισημαίνοντας την πάνδημη συμμετοχή του λαού στις λατρευτικές συνάξεις του Δεκαπενταυγούστου και εκφράζοντας τη δοξολογία του προς τον Θεό για την ειρηνική τέλεση των πανηγύρεων στην τοπική μας Εκκλησία. «Μας αξίωσε ο Πανάγαθος Θεός να εορτάσουμε τη μεγάλη εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, το Πάσχα του Καλοκαιριού, με πάνδημη παρουσία και ουσιαστική λατρευτική ζωή των πιστών στους Ναούς και στα χωριά μας», σημείωσε και πρόσθεσε ότι για την Μητρόπολη Δημητριάδος η χαρά της μεγάλης Θεομητορικής εορτής παρατείνεται με τη μνήμη «του Νεομάρτυρος Αποστόλου του Νέου, αυτού που είναι δικός μας, που ξεκίνησε από αυτόν τον τόπο για να γίνει Νεομάρτυρας της Εκκλησίας στους δύσκολους χρόνους της σκλαβιάς».
Στη συνέχεια, ο Σεβ. Ιγνάτιος στάθηκε στην ιδιαίτερη συγκυρία της φετινής εορτής, η οποία συμπίπτει με την Κυριακή, συνδέοντας την Ανάσταση του Χριστού με την Κοίμηση της Θεοτόκου και τη μνήμη του Αγίου Αποστόλου επισημαίνοντας ότι «Κάθε Κυριακή είναι ημέρα Αναστάσιμη, η ημέρα του Κυρίου, κατά την οποία η Εκκλησία μνημονεύει την Ανάσταση του Χριστού και καλούμεθα, κοινωνώντας στη Θεία Ευχαριστία, να μετέχουμε στη δική Του Ανάσταση». Αναφερόμενος στην Παναγία, τόνισε ότι «είναι η πρώτη που μετέχει στην Ανάσταση με ξεχωριστό τρόπο, καθώς η Κοίμηση και η Μετάστασή Της προαναγγέλλουν τον δρόμο που καλείται να ακολουθήσει κάθε άνθρωπος, με την ελπίδα της Αναστάσεως και της αιωνίου ζωής κοντά στον Χριστό».
Σε άλλο σημείο της ομιλίας του, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στο πρόσωπο του Αγίου Αποστόλου του Νέου και στα βιώματα που διαμόρφωσαν την πίστη του από τα νεανικά του χρόνια. «Νέος ήταν και ο Απόστολος, μόλις 19 ετών. Γεννήθηκε σε αυτόν τον τόπο και γαλουχήθηκε μέσα στη σκλαβιά, αλλά υπήρχε ο παπάς του χωριού, υπήρχε η Εκκλησία, το Μοναστήρι, υπήρχε μια παράδοση», σημείωσε. Ο Σεβ. Ποιμενάρχης μας επισήμανε ότι αυτή η ζωντανή παράδοση και η βαθιά πίστη στον Χριστό συνόδευσαν τον νεαρό Απόστολο και στην Κωνσταντινούπολη, όπου βρέθηκε αντιμέτωπος με τον εκβιασμό και την απειλή, όταν θέλησε να υπερασπιστεί τους συμπατριώτες του. «Δεν υπέκυψε. Δεν θέλησε να αξιοποιήσει τις δυνατότητες που του έδινε εκείνη η περίσταση. Είχε βιώσει την Ανάσταση του Χριστού και την πίστευε. Ήξερε ότι η Παναγία εκείνη την ώρα ήταν μαζί του και τον προστάτευε, ο Άγιος, με τη σταθερότητα της πίστεώς του, έγινε ένας Νεομάρτυρας και προσετέθη στους δεκάδες, εκατοντάδες, χιλιάδες Νεομάρτυρες της πατρίδας μας, οι οποίοι στους δύσκολους χρόνους της σκλαβιάς υπερασπίστηκαν την πίστη τους στον Χριστό ακόμη και με το αίμα τους».
Ακολούθως, ο Σεβ. κ. Ιγνάτιος συνέδεσε το μαρτυρικό φρόνημα του Αγίου με τις προκλήσεις της σύγχρονης εποχής, σημειώνοντας ότι, «αν και σήμερα δεν υφίσταται η σκλαβιά των χρόνων εκείνων, ο άνθρωπος κινδυνεύει από μια άλλη μορφή πνευματικής υποδούλωσης, από ένα πνεύμα μιας σύγχρονης εποχής που θέλει να κυριαρχήσει ο μηδενισμός και να χαθεί καθετί πνευματικό και ουσιαστικό στη ζωή του». Παρά ταύτα, εξέφρασε την αισιοδοξία του για τη ζωντανή σχέση του λαού με την Εκκλησία, τονίζοντας ότι «ο λαός έχει αισθητήριο και, αν εμείς κάνουμε το ελάχιστο με ειλικρίνεια, ανταποκρίνεται πολλαπλάσια», ενώ ως απτές ενδείξεις αυτής της ελπίδας αναφέρθηκε στην άνθηση του μοναχισμού και στις νέες κληρικές κλήσεις στην τοπική Εκκλησία, επισημαίνοντας ότι τα τελευταία χρόνια προστέθηκαν δεκατρείς νέες μοναστικές αδελφότητες, μικρές αλλά ζωντανές, «όπου καίει η ακοίμητη λαμπάδα και υπάρχουν ψυχές αφιερωμένες που προσεύχονται», υπογραμμίζοντας ότι όλα αυτά αποτελούν ένδειξη ελπίδας για το μέλλον, «γιατί υπάρχει ο Χριστός, η ζωντανή μας ελπίδα για τη ζωή και το μέλλον μας».
Ολοκληρώνοντας την ομιλία του, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε ιδιαίτερα στα σημαντικά έργα που έχουν ήδη ξεκινήσει στον Ιερό Προσκυνηματικό Ναό του Αγίου Αποστόλου, ευχαριστώντας και συγχαίροντας όσους έχουν την ευθύνη και την επιμέλεια του Προσκυνήματος. «Όσοι εισήλθατε στον Ναό θα διαπιστώσατε ήδη μια ανακαίνιση που έχει ξεκινήσει το τελευταίο διάστημα σε αυτό το μοναδικό μνημείο που μας παρέδωσαν οι πατέρες μας, στον Ναό που κτίστηκε εδώ, όπου ήταν το σπίτι του Αγίου», ανέφερε. Επισήμανε ότι έχει ήδη πραγματοποιηθεί ουσιαστική επέμβαση στη στέγη, προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι διαρροές και οι υγρασίες, ενώ καθαρίστηκε και αναδείχθηκε το εσωτερικό του Ναού. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στο μεγάλο όραμα για την αποκατάσταση των παλαιών κελιών και την επαναλειτουργία του ξενώνα του Προσκυνήματος, ώστε να μπορεί και πάλι να φιλοξενεί προσκυνητές και ταυτόχρονα να συμβάλλει στην αναζωογόνηση του Αγίου Λαυρεντίου. «Το όνειρό μας είναι να ξαναεπανέλθουν τα κελιά που φιλοξενούσαν τους προσκυνητές, ο περίφημος ξενώνας του Προσκυνήματος», τόνισε, επισημαίνοντας ότι η στήριξη τέτοιων έργων δεν αφορά μόνο το ίδιο το Προσκύνημα, αλλά και τη συνέχεια της ζωής στο χωριό, τη διατήρηση της παράδοσης και την παραμονή των κατοίκων στον τόπο τους.
Κλείνοντας, ο Σεβ. Ποιμενάρχης μας ευχήθηκε «με τις πρεσβείες του Αγίου μας Αποστόλου του Νεομάρτυρα και της Παναγίας μας» υγεία και δύναμη σε όλους, ώστε «να είμαστε εδώ, να τιμούμε τον Άγιο, να δοξάζουμε τον Τριαδικό Θεό και να συνεχίσουμε την παράδοση».
Ανήμερα της εορτής, το πρωί, τελέστηκε στον Ιερό Προσκυνηματικό Ναό του Αγίου Αποστόλου του Νέου η Πανηγυρική Αρχιερατική Θεία Λειτουργία, προεξάρχοντος του Σεβ. Ποιμενάρχου μας κ. Ιγνατίου, παρουσία του συνόλου των κατοίκων του χωριού και πλήθους προσκυνητών.
Στο κήρυγμά του, ο Σεβασμιώτατος, με αφορμή την Ευαγγελική περικοπή της ημέρας, αναφέρθηκε στη συγχώρηση και στη σχέση μας με τον συνάνθρωπο, επισημαίνοντας ότι «η σχέση μας με τον Θεό έχει να κάνει και με τη σχέση μας με τον αδελφό μας, με τους αδελφούς μας, με τους άλλους». Αναλύοντας την παραβολή του άσπλαχνου δούλου, ο οποίος, ενώ έλαβε ο ίδιος άφεση ενός τεράστιου χρέους, αρνήθηκε να δείξει το ίδιο έλεος στον συνδούλο του, τόνισε ότι ο Χριστός θέτει έναν σαφή κανόνα πνευματικής ζωής: «Ο Θεός θα συγχωρέσει κάθε τι, εάν και εσείς συγχωρέσετε τους αδελφούς σας». Και πρόσθεσε: «Εάν θέλεις να συγχωρεθούν οι αμαρτίες σου, δεν έχεις παρά να συγχωρέσεις και εσύ τα σφάλματα των άλλων απέναντί σου».
Σε άλλο σημείο, ο Σεβ. Ιγνάτιος κάλεσε τους πιστούς να αναμετρηθούν με τον εαυτό τους και να αναλογιστούν όχι μόνον όσα έχουν προσφέρει στους άλλους, αλλά κυρίως όσα οι ίδιοι έχουν δεχθεί στη ζωή τους. «Πόσα “ευχαριστώ” έπρεπε να έχω πει και δεν είπα; Πόσες φορές δέχθηκα ευεργεσία και δεν ανταπέδωσα;», διερωτήθηκε, παρατηρώντας ότι πολλές φορές ο άνθρωπος θυμάται εύκολα όσα ο ίδιος προσέφερε, αλλά λησμονεί τις ευεργεσίες που δέχθηκε. Αναφερόμενος δε στο εμπόδιο του εγωισμού, σημείωσε ότι «ο εγωισμός δεν μας αφήνει να χαρούμε, γιατί είμαστε δέσμιοι του εγώ μας», ενός εαυτού που «θέλει μόνο να τον ευχαριστούν και ποτέ να μην ευχαριστήσει, θέλει μόνο να τον συγχωρούν και ποτέ να μην συγχωρέσει».
Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας, ο Σεβ. Ποιμενάρχης μας ευχαρίστησε θερμά τους κατοίκους του Αγίου Λαυρεντίου για την ανταπόκρισή τους στην προσπάθεια ανακαίνισης και ανασυγκρότησης του Ιερού Προσκυνήματος, ενώ ιδιαίτερη αναφορά έκανε στον Υπεύθυνο του Προσκυνήματος και Πρωτοσύγκελλο της Ιεράς Μητροπόλεως, Αρχιμ. Μάξιμο Παπαϊωάννου, ο οποίος ανέλαβε την ευθύνη μετά τη συνταξιοδότηση του π. Δημητρίου, τον οποίο επίσης ευχαρίστησε για την πολυετή προσφορά και φροντίδα του. Ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε, επίσης, στη συνέχεια των εργασιών, επισημαίνοντας ότι μετά τον καθαρισμό του Ναού «φάνηκαν τώρα τα σημεία που θέλουν συνέχεια», και εξέφρασε την ελπίδα να υπάρξουν άνθρωποι που θα συμβάλουν, ώστε «να ολοκληρωθεί και η αγιογράφηση του Ναού, επιτέλους μετά από τόσα χρόνια». Παράλληλα, επανέλαβε το μεγάλο όραμα για την επαναλειτουργία του ξενώνα του Προσκυνήματος. Ολοκληρώνοντας, ο Σεβ. Ιγνάτιος συνέδεσε την αναβάθμιση του Προσκυνήματος με τη γενικότερη προσπάθεια για τη διατήρηση της ζωής στα χωριά του Πηλίου, τονίζοντας ότι «ο Άγιος Λαυρέντιος έχει μέλλον» και μπορεί «να παραμείνει ένα πολύ ζωντανό χωριό και να μη ζωντανεύει μόνο το καλοκαίρι, αλλά και τον χειμώνα να έχει ζωή και να κρατήσει νέους ανθρώπους». Διαβεβαίωσε δε ότι η τοπική Εκκλησία θα συνεχίσει να φροντίζει τους Ναούς, τα Μοναστήρια και τα Προσκυνήματα, καθώς και τα πολύτιμα κειμήλια που κληροδότησαν οι προηγούμενες γενιές, καταλήγοντας με την ευχή «ο Άγιος να είναι πάντοτε προστάτης των νέων μας, του χωριού του Αγίου Λαυρεντίου και ολόκληρης της Μητροπόλεώς μας».
