Με λαμπρότητα εορτάσθηκε σε ολόκληρη την Ιερά Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας η μεγάλη Θεομητορική Εορτή της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου, ιδίως στους πολλούς Ενοριακούς Ναούς, στις Ιερές Μονές και τα Εξωκκλήσια που είναι αφιερωμένα στην Χάρη της.
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Δαμασκηνός, το απόγευμα της παραμονής, Παρασκευή 14 Αυγούστου 2026, μετέβη στην Πλαγιά Βονίτσης και χοροστάτησε στην ακολουθία του μεγάλου πανηγυρικού Εσπερινού που τελέσθηκαν στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου.
Κατά το κήρυγμά του ανέλυσε τον στίχο: «Ὢ τοῦ παραδόξου θαύματος! ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς, ἐν μνημείῳ τίθεται, καὶ κλῖμαξ πρὸς οὐρανόν, ὁ τάφος γίνεται».
«Παράδοξα θαύματα ἑορτάζουμε σήμερα! Μνημονεύουμε ἕναν θάνατο, μία κοίμηση καὶ μία μετάσταση! Καί θαυμάζουμε τὰ γεγονότα αὐτά, διότι, ἐνῷ θὰ ἔπρεπε ἀνθρωπίνως νὰ εἶναι λόγος λύπης, ἐν τούτοις ἔχουμε χαρά, ἀναστάσιμη χαρὰ καὶ ἐλπίδα στὸ πανάχραντο πρόσωπο τῆς κοινῆς μας Μητέρας, τῆς Παναγίας μας.
Ἡ Θεοτόκος ἀκολούθησε καὶ αὐτὴ τὸν νόμο τῆς φύσεως, ὅπως ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, καὶ βίωσε καὶ αὐτὴ τὸν θάνατο. Ὅμως ὅπως γέννησε ἀνώδυνα, ἔτσι καὶ ἡ Κοίμησή Της ἔγινε χωρὶς πόνους: «Ἐκτὸς ὀδύνων ἡ αὐτῆς ἀποβίωσις γέγονε».
Κατὰ τὸν Ἅγιο Ἀνδρέα Κρήτης, προκαλοῦσε δέος τὸ θέαμα: Αὐτὴ ποὺ ἔφερε μέσα της τὴν Ζωή, ἦταν νεκρή· Αὐτὴ ποὺ συνομιλοῦσε μὲ τὸν Θεό, κείτεται ἄφωνη καὶ ἄπνους πάνω στὴν κλίνη. Ὁ ἴδιος ὁ Υἱὸς τῆς Ἀειπαρθένου εἶναι ἀοράτως παρὼν καὶ ἀποδίδει στὴν Μητέρα Του τὴν ἐξόδιο τιμή, ἀφοῦ στὰ χέρια Του ἐναπέθεσε τὸ θεοφόρο πνεῦμα Της. Κατὰ τὸν Ἱερὸ Δαμασκηνό, ἡ Παναγία παρεκάλεσε τὸν Υἱό Της: «Στὰ χέρια σου, τέκνο μου, παραθέτω τὸ πνεῦμά μου. Δέξου τὴν ψυχή μου ποὺ ἀγαπᾷς, τὴν ὁποία φύλαξες ἀναμάρτητη. Σὲ σένα τὸ σῶμα μου παραδίδω καὶ ὄχι στὴν γῆ. Φύλαξε σῶο τὸν τόπο ποὺ εὐδόκησες νὰ κατοικήσεις, καὶ ἀφοῦ γεννήθηκες, τὸν διετήρησες παρθένο».
Ἐνῷ, λοιπόν, ἀπέθανε καὶ ἐτάφη ἡ Παναγία μας, τὸ σῶμα της δὲν παρέμεινε στὸν τάφο, οὔτε «οἶδε διαφθοράν», δηλαδὴ διάλυση, γιὰ δύο λόγους. Πρῶτον, γιὰ τὴν ὑπεραγιότητά Της· διότι τὸ παρθενικό Της σῶμα ὑπῆρξε τελείως ἁγνὸ καὶ ἅγιο. Ἡ Θεοτόκος, ἐπειδὴ ἀξιώθηκε νὰ μείνει προαιρετικὰ καθαρή ἀπὸ πάθη καὶ προσωπικὲς ἁμαρτίες, καθὼς εἶχε ἀνατραφεῖ μὲ οὐράνια καὶ θεῖα νοήματα, ἔγινε ἕνας ἔμψυχος οὐρανός. Καὶ δεύτερον, διότι τὸ σῶμα τὸ ὁποῖο γέννησε τὴν Ζωὴ καὶ ἔγινε κατοικία τῆς Θεότητος, δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ παραμείνει στὸν τάφο καὶ νά ὁδηγήσει στὴν φθορά.
Κατὰ τὴν πίστη τῆς Ἐκκλησίας, «τάφος καὶ νέκρωσις οὐκ ἐκράτησε» τὸ πανάχραντο σῶμα της, ἀλλὰ τοῦτο ἀνεστήθη ὑπὸ τοῦ Χριστοῦ καὶ μετέστη στοὺς Οὐρανούς. Ὁ Ἅγιος Νικόλαος ὁ Καβάσιλας λέγει πὼς «τὸ πανάσπιλο σῶμα της τὸ δέχθηκε γιὰ λίγο ὁ τάφος, προσδοκοῦσε ὅμως καὶ ὁ Οὐρανὸς αὐτὸ τὸ πνευματικὸ σῶμα, τὴν καινὴ γῆ, τὸν θησαυρὸ τῆς δικῆς μας ζωῆς, τὸ τιμιώτερο ἀπὸ τοὺς Ἀγγέλους, τὸ ἁγιώτερο ἀπὸ τοὺς Ἀρχαγγέλους. Ἀποδόθηκε, λοιπόν, ὁ θρόνος στὸν Βασιλέα, ὁ παράδεισος στὸ ξύλο τῆς ζωῆς, ὁ δίσκος στὸ φῶς, στὸν καρπὸ τὸ δένδρο, ἡ Μητέρα στὸν Υἱό, ὡς ἄξια καθ’ ὅλα ἀντιπρόσωπος τοῦ ἀνθρωπίνου γένους». Αὐτὸ εἶναι καὶ τὸ τελευταῖο μυστήριο τὸ ὁποῖο συνετελέσθη στὸ ζωοδόχο σῶμα τῆς Θεομήτορος, ἐκ τοῦ ὁποίου πήγασε ἡ ἀθανασία καὶ ἡ ἀφθαρσία.
Ὁ Χριστός, ὁ Ὁποῖος προσέλαβε τὸ Σῶμα Του ἀπὸ τὴν Παναγία, τώρα ἀνασταίνει τὸ σῶμα Της, τὸ ἐνδύει μὲ ἀφθαρσία, τὸ δοξάζει μὲ θεοπρεπῆ δόξα καὶ λαμπρότητα καὶ τὸ μεταθέτει στὴν Βασιλεία Του.
Ἡ ἑορτή, λοιπόν, τῆς Κοιμήσεως τῆς Παναγίας μας εἶναι ἑορτὴ τῆς Ἀναστάσεώς Της καὶ προάγγελος τῆς δικῆς μας ἀναστάσεως. Καὶ δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι ὁ λαός μας χαρακτηρίζει τὴν σημερινὴ ἑορτὴ ὡς «τὸ Πάσχα τοῦ καλοκαιριοῦ». Μὲ τὸ «ἀνοιξιάτικο Πάσχα» ἑορτάζουμε τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, τὴν νίκη Του ἐναντίον τοῦ θανάτου, ἡ ὁποία ἄνοιξε στὸν κόσμο τὴν ὁδὸ γιὰ τὴν αἰώνια ζωή. Μὲ τὸ «καλοκαιρινὸ Πάσχα» ἑορτάζουμε τὴν πορεία τῆς Μητέρας τοῦ Χριστοῦ μας, τῆς Παναγίας, ἐπάνω στὴν ὁδὸ τὴν ὁποία ἄνοιξε ὁ Υἱός Της, ὁ Χριστός, γι’ Αὐτὴν ἀλλὰ καὶ γιὰ τὸν κόσμο.
Τώρα, ἀναφέρει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, «ἔχοντας καὶ τὸν οὐρανὸ κατάλληλο κατοικητήριο ὡς ταιριαστὸ βασίλειο, στὸ ὁποῖο μετατέθηκε σήμερα ἀπὸ τὴν γῆ, παρέστη ἡ βασίλισσα ἐκ δεξιῶν σου, ἐν ἱματισμῷ διαχρύσῳ περιβεβλημένη, πεποικιλμένη» (Ψαλμ. μδ΄ 10). Ὡς ἱματισμὸ διάχρυσο θὰ πρέπει νὰ ἐννοήσουμε τὸ διαυγές Της σῶμα, στολισμένο μὲ τὶς παντοειδεῖς ἀρετές.
Μὲ τὴν Μετάστασή Της στοὺς Οὐρανούς, ἡ Θεοτόκος δὲν χωρίζεται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, «τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες, Θεοτόκε», ἀλλὰ τὴν ἐκπροσωπεῖ καὶ πρεσβεύει γι’ αὐτὴν στὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ὅπου εἰσῆλθε ἀναστημένη ὡς προεικόνιση τῆς δικῆς μας ἀναστάσεως. Ἡ Θεοτόκος εἶναι ἡ ἀληθινὴ μεσίτρια μεταξὺ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων. Ἡ μεσιτεία Της εἶναι μεσιτεία δεήσεως καὶ ἱκεσίας. Ἡ Παναγία μεσιτεύει στὸν Θεὸ γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας, τὴ σωτηρία τῶν πιστῶν οἱ ὁποῖοι καταφεύγουν στὴν κραταιὰ σκέπη καὶ προστασία Της, ἀλλὰ καὶ τοῦ κόσμου.
Ὁ Ἅγιος Ἀνδρέας ὁ διὰ Χριστὸν σαλὸς ἡρπάγη κάποια στιγμὴ στὸν Παράδεισο. Καὶ ἐκεῖ ἀναζητοῦσε τὴν Παναγία, μὰ δὲν τὴν ἔβρισκε καὶ σκυθρώπασε. Τοῦ λέει ἕνας Ἄγγελος: Ποιὸν ψάχνεις νὰ βρεῖς; Τὴν Μητέρα τοῦ Κυρίου μας, λέγει ὁ Ἅγιος. Καὶ τοῦ ἀπάντησε ὁ Ἄγγελος: Μὴν κοπιάζεις, ἀδελφέ. Ἄδικα ψάχνεις. Αὐτὴ δὲν βρίσκεται ἐδῶ ποτέ. Συνεχῶς γυρίζει στὴν γῆ, ὅπου ἀκούει ὅποιον τὴν ἐπικαλεῖται μὲ πόνο, καὶ τρέχει νὰ τὸν παρηγορήσει καὶ νὰ τοῦ σκουπίσει τὰ δάκρυα ἀπὸ τὰ μάτια.
«Τῇ ἐνδόξῳ Κοιμήσει σου οὐρανοὶ ἐπαγάλλονται, καὶ Ἀγγέλων γέγηθε τὰ στρατεύματα, πᾶσα ἡ γῆ δὲ εὐφραίνεται». Εὐφροσύνη καὶ χαρά, λοιπόν, σήμερα στὴν Ἐκκλησία καὶ στὶς καρδιές μας. Εὐφροσύνη, διότι τελικὰ ἡ Κοίμησις τῆς Θεοτόκου εἶναι τὸ ἀποκορύφωμα τῆς δόξης Της, καὶ ἡ οὐράνια αὐτὴ δόξα Της ἀντανακλᾶται ἐδῶ στὴ γῆ καὶ στὴ σωτηρία μας, ἀφοῦ Αὐτὴ εἶναι ἡ Μήτηρ τοῦ Κυρίου, ἡ Θεοτόκος Μαρία, ἡ Ἀειπάρθενος, ἡ Πλατυτέρα τῶν Οὐρανῶν, ἡ Βασίλισσα Ἀγγέλων καὶ ἀνθρώπων, ἡ προστασία τῶν Χριστιανῶν ἡ ἀκαταίσχυντος καὶ ἡ μεσιτεία πρὸς τὸν Ποιητὴν ἡ ἀμετάθετος.
Ἄς σπεύδουμε, ἑπομένως, μὲ βαθειὰ εὐλάβεια καὶ ἱερὸ δέος νὰ τιμήσουμε τὴν πανύμνητο Μητέρα τοῦ Κυρίου μας, ἀλλὰ καὶ δική μας Μητέρα. Νὰ προσκυνήσουμε τὶς ἅγιες καὶ θαυματουργὲς εἰκόνες Της. Νὰ ἀνοίξουμε τὶς καρδιές μας καὶ νὰ ἐκφράσουμε τοὺς πόνους μας, ὥστε νὰ ζητήσουμε τὴν προστασία καὶ τὴ βοήθειά Της. Νὰ τὴν μακαρίσουμε, νὰ τὴν ἀνυμνήσουμε, νὰ τὴν δοξάσουμε, νὰ διδαχθοῦμε καὶ νὰ ἐμπνευσθοῦμε ἀπὸ τὴν οὐράνια ζωή της καὶ τὸ παράδειγμά Της».
Αμέσως μετά πραγματοποιήθηκε η λιτάνευση της Ιεράς Εικόνας της Παναγίας στους δρόμους της τοπικής κοινότητος και στα προπύλαια του Ιερού Ναού τελέσθηκε η ακολουθία της αρτοκλασίας.
Στις ιερές ακολουθίες συμμετείχαν ο Αντιπεριφερειάρχης Αιτωλοακαρνανίας κ. Θανάσης Μαυρομμάτης, ο Δήμαρχος Ακτίου Βόνιτσας κ. Θανάσης Κασόλας και πλήθος κόσμου.
Το πρωί της κυριωνύμου ημέρας ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Δαμασκηνός μετέβη στο Αιτωλικό, όπου στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου χοροστάτησε στην ακολουθία του Όρθρου και προεξήρχε στην πανηγυρική Θεία Λειτουργία.
Συμμετείχε πλήθος πιστών, μεταξύ των οποίων ο Αντιπεριφερειάρχης Αιτωλοακακαρνανίας κ. Θανάσης Μαυρομμάτης και άλλοι εκπρόσωποι τοπικών αρχών.
Σε όλους τους Ιερούς Ναούς και τις Ιερές Μονές της Ιεράς Μητροπόλεως οι Ιερείς ανέγνωσαν την Ποιμαντορική Εγκύκλιο του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας κ. Δαμασκηνού για την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου που ακολουθεί:
«Γιορτάζει ἡ Παναγιά μας σήμερα καὶ λαμπροφορεῖ κάτω ἀπὸ τὸ χρυσὸ φῶς τοῦ ἥλιου ὅλη ἡ πλάση. Ἡ γῆ εὐωδιάζει βασιλικὸ καὶ θυμίαμα, ὁ χρόνος μοιάζει νὰ σταματᾶ, ἡ ἀνθρώπινη ὕπαρξη ἀγγίζει τὸ αἰώνιο. Εἶναι τὸ Πάσχα τοῦ Καλοκαιριοῦ, τῆς Παναγιᾶς μας ἡ σεπτὴ Κοίμηση καὶ ἡ ἔνδοξη Μετάστασή Της στὰ οὐράνια βασίλεια. Μέσα στὸ καμίνι τῶν πειρασμῶν καὶ τῶν θλίψεων μιὰ ἀνάσα πνευματικῆς ἀναψυχῆς. Μέσα στὰ ἀδιέξοδα τῶν καιρῶν μιὰ εὐκαιρία νὰ ἀφεθοῦμε στὸν ὠκεανὸ τῆς ἀπροσμέτρητης στοργῆς Της καὶ νὰ κοινωνήσουμε τὴν ἐλπίδα.
Γιορτάζει ἡ Παναγιά μας σήμερα, καὶ ἡ Ἐκκλησία γονατίζει εὐλαβικὰ μπροστὰ στὸ ἄρρητο μυστήριο. «Ὦ τοῦ παραδόξου θαύματος» ἀναφωνεῖ. «Ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς ἐν μνημείῳ τίθεται καὶ κλῖμαξ πρὸς οὐρανὸν ὁ τάφος γίνεται». Δάκρυ καὶ χαρὰ συμπλέκονται. Δάκρυ, γιατί ἀποχωρίζεται ἡ γῆ τὴν γλυκύτατη Μητέρα τοῦ Κυρίου, χαρά, γιατί ὁ οὐρανὸς ὑποδέχεται τὴν Βασίλισσα τῶν πάντων, ποὺ μεταβαίνει στὴν δόξα τοῦ Υἱοῦ Της, «ἐν ἱματισμῷ διαχρύσω περιβεβλημένη, πεποικιλμένη».
Ἡ Κοίμησή Της γίνεται πηγὴ ἐλπίδος καὶ βεβαίωση τῆς ἀναστάσεως γιὰ κάθε ψυχή. Δὲν εἶναι τὸ τέλος τῆς ἐπίγειας διαδρομῆς Της, ἀλλὰ ἡ ἀρχὴ μιᾶς ἀδιάκοπης παρουσίας Της στὴν ζωή μας. Ἀνάμεσα στὴν δόξα τοῦ θείου θρόνου καὶ στὰ δάκρυα τῶν ἀνθρώπων στέκεται σὰν γέφυρα σωτηρίας, λιμάνι παρακλήσεως, μεσίτρια τοῦ κόσμου, ἄγκυρα στὶς θύελλες τῆς ζωῆς, συνοδοιπόρος στὴν μοναξιά, φῶς στὴν ἀπόγνωση. Ὅταν τὰ σκοτάδια πυκνώνουν, ὅταν ἡ ἀνθρώπινη δύναμη λυγίζει, τότε ἀναδύεται πιὸ φωτεινὴ ἡ βεβαιότητα ὅτι ἡ Μάνα τῆς Ζωῆς «ἐν τῇ Κοιμήσει Της οὐ κατέλιπε τὸν κόσμον», ἀλλὰ συνεχίζει νὰ περπατᾶ ἀθόρυβα ἀνάμεσά μας, νὰ μᾶς κρατάει τὸ χέρι στὰ δύσβατα μονοπάτια τοῦ βίου μας, νὰ μᾶς ἀναψύχει σὰν τὴν δροσιὰ ποὺ δὲν φαίνεται, ἀλλὰ κάνει τὴν γῆ νὰ ἀνθίζει. Ἡ μορφὴ Της ἤρεμη, φωτεινή, ἀμετακίνητη, δὲν ἐπιβάλλεται, δὲν κραυγάζει, μόνο ἀγαπᾶ. Καὶ ἡ ἀγάπη Της γίνεται ὁ πιὸ δυνατὸς λόγος.
Γιορτάζει ἡ Παναγιά μας σήμερα, καὶ ἕνα θαῦμα φανερώνεται ἀπὸ ἄκρη σὲ ἄκρη τῆς πατρίδος μας: Σὲ κάθε πόλη καὶ χωριό, σὲ κάθε βουνὸ καὶ νησί, σὲ κάθε μικρὸ εξωκκλῆσι τὰ μονοπάτια γεμίζουν βήματα προσκυνητῶν, ποὺ προστρέχουν ἱκετευτικὰ στὴν χάρη Της. «Αἱ γενεαὶ πᾶσαι» Τῆς προσφέρουν ὕμνους. Χιλιάδες καρδιὲς χτυποῦν μὲ τὴν ἴδια λαχτάρα. Οἱ προσευχές τους γίνονται ἕνα κῦμα, ἤρεμο, βαθύ, ποὺ ἀνεβαίνει ἀπὸ τὴν γῆ πρὸς τὸν οὐρανό, μεταφέροντας ὅσα δὲν μποροῦν νὰ εἰπωθοῦν μὲ ἀνθρώπινα λόγια. Γιὰ μιὰ στιγμὴ παύουν οἱ διαφορές, οἱ ἔριδες, οἱ ἔγνοιες τῆς καθημερινότητος. Τὰ πρόσωπα γαληνεύουν, ἡ ἐλπίδα ἐπιστρέφει, ὁ φόβος μικραίνει, γιατί ἡ πίστη ὑπερβαίνει τὰ ὅρια τῆς λογικῆς καὶ ἡ ἐλπίδα γίνεται γέφυρα ἀνάμεσα στὸ πρόσκαιρο καὶ τὸ αἰώνιο.
Γιορτάζει ἡ Παναγιά μας σήμερα, καὶ σταλάζουν βάλσαμο οἱ οὐρανοὶ σὲ κάθε ἀποσταμένη ψυχή, ὅπου γῆς. Καὶ ἰδιαίτερα ἐκεῖ ποὺ περισσεύει ὁ πόνος. Ἐκεῖ ποὺ οἱ πύρινες γλῶσσες ἀφήνουν στὸ πέρασμά τους θλιβερὰ ἀποκαΐδια καὶ καταρρακωμένες ψυχές. Ἐκεῖ ποὺ ὁ ἐφιάλτης τοῦ πολέμου ἐξουθενώνει, ἐκεῖ ποὺ οἱ ἄμαχοι, στὸν ἀπόηχο τῶν σειρήνων καὶ τῶν ὀβίδων, κινοῦνται σὰν σκιὲς ἀνάμεσα σὲ στάχτες καὶ ἐρείπια. Ἐκεῖ ποὺ τὰ νέφη τῶν συμφορῶν, βυθίζουν σὲ ἀπόγνωση τὶς καρδιές.
Γιορτάζει ἡ Παναγιά μας σήμερα, καὶ ἀνεπιφύλακτα καταφεύγουμε σὲ Ἐκείνη, ποὺ μᾶς καταλαβαίνει ἀκόμα καὶ ὅταν στερεύουν τὰ λόγια μας, ποὺ μᾶς ἀφουγκράζεται καὶ στὴν πιὸ βαθειὰ σιωπή μας. Κλίνουμε τὰ γόνατα μπροστὰ στὴν ἄχραντη εἰκόνα Της, καὶ ξεκλειδώνεται ἁπλᾶ καὶ ἀβίαστα ἡ ἄβυσσος τῆς ψυχῆς μας. Ἡ ἀπόλυτη μητρικὴ ἀποδοχὴ ποὺ ὑπάρχει στὸ βλέμμα Της, συγκλονίζει καὶ βυθίζει σὲ κατάνυξη τὶς καρδιές μας. Εἶναι ἕνας βαθύτατος δεσμὸς μὲ τὴν Μητέρα τοῦ Κυρίου μας, ποὺ ἔχει κάτι τὸ ἀνείπωτο, τὸ γλυκύτατα ἀνθρώπινο καὶ συνάμα θεϊκό, ἀπὸ ἐκείνη τὴν πανεπίσημη ὥρα τῆς Σταυρώσεως, ποὺ ἀκούστηκε τὸ «ἰδοὺ ἡ μήτηρ σου» στὸν Ἰωάννη. Ἔκτοτε ἡ Μητέρα τοῦ Θεοῦ εἶναι καὶ δική μας μάνα, ἕνας γλυκὺς ἐπιστηριγμὸς στὴν ζωή μας, μιὰ θαλπωρή, μιὰ καλωσύνη ποὺ καταλαγιάζει τὸν ὅποιο πόνο, μιὰ ἐπιείκεια ποὺ σκεπάζει τὶς ὅποιες ἀστοχίες μας.
Γιορτάζει ἡ Παναγιά μας, σήμερα, καὶ ἀναλογιζόμαστε ταπεινὰ τὰ δῶρα ποὺ Τῆς πρέπουν. Ἀδυνατεῖ ἡ γλῶσσα μας νὰ ὑμνήσει, ὅπως ταιριάζει, τὸ μεγαλεῖο Της. Ἀμέτρητα τὰ «εὐχαριστῶ» μας, σὰν τῆς ἀμμοθάλασσας τοὺς κόκκους, δὲν ἀντισταθμίζουν τὰ δικά Της δωρήματα καὶ τὴν ἀπροσμέτρητη χρηστότητά Της. Τοῦτο μόνο μποροῦμε ταπεινὰ νὰ ἀντιπροσφέρουμε στὴν χάρη Της: τὰ εὐωδέστερα τῆς ψυχῆς μας μύρα, ἀλλὰ καὶ τὴν σταθερὴ ἀπόφασή μας νὰ ἀκολουθοῦμε τὸν δικό Της βηματισμὸ στὴν ζωή μας. Νὰ ἐμπνεόμαστε ἀπὸ τὸν δικό Της πανάγιο βίο, ἀπὸ τὴν ἀπαράμιλλη καθαρότητά Της, τὴν ὑποδειγματικὴ Της ὑπακοὴ στὸ θεῖο θέλημα, τὴν δοξολογητικὴ προσευχή Της, τὴν διακριτικὴ σιωπή Της, τὴν μοναδικὴ Της ταπείνωση. Νὰ ἀποζητοῦμε τὶς ἀρετές Της ποὺ συγκροτοῦν τὸ ἀρχοντικὸ μεγαλεῖο Της καὶ τὸν μυστικὸ Τῆς πλοῦτο, τὴν «ἔσωθεν δόξαν» Της, μὲ τὴν ὁποία παρίσταται ὡς Βασίλισσα ἐκ δεξιῶν τοῦ Υἱοῦ Της.
Γιορτάζει ἡ Παναγιά μας σήμερα, καί, «συναθροισθέντες ἐνθάδε», βιώνουμε ἔντονα τὴν ἀγαπητικὴ Της παρουσία. Νοιώθουμε τὴν χάρη Της νὰ περνᾶ σὰν αὔρα πλάι μας, νὰ γλυκαίνει τὴν ψυχή μας, καὶ νὰ μᾶς βεβαιώνει ὅτι οἱ ψίθυροι τῆς προσευχῆς μας θὰ φθάσουν στὸν φιλάνθρωπο Υἱό Της.
Γλυκειὰ Μητέρα τοῦ Θεοῦ, σὲ Σένα ὑψώνουμε τὴν καρδιὰ καὶ τὴν σκέψη μας. «Ὑπό την Σὴν εὐσπλαγχνίαν καταφεύγομεν». Δίδαξέ μας τὴν ταπείνωση ποὺ ὑψώνει, τὴν πίστη ποὺ νικᾶ τὸν φόβο, τὴν ἀγάπη ποὺ δὲν γνωρίζει ὅρια. Σκούπισε τὸ δάκρυ τοῦ παιδιοῦ ποὺ φοβᾶται, σφίξε τὸ χέρι τοῦ γέροντα ποὺ νοιώθει μόνος, γίνε λιμάνι σὲ ὅποιον δοκιμάζεται στὶς τρικυμίες τοῦ βίου, ἐπιστηριγμὸς σὲ ὅποιον ἀγωνίζεται νὰ μὴν λυγίσει, ὅταν ὅλα τριγύρω του καταρρέουν. Στάλαξε ὑπομονὴ καὶ παρηγοριὰ στὴν ζωή μας, εἰρήνευσε τὶς ψυχὲς καὶ τὸν ταραγμένο κόσμο μας, ἀνάβλυσε «τῆς εὐεργεσίας τὸν πλοῦτον» στὴν ζωή μας. Γέμισε μὲ χαρὰ τὶς καρδιές μας, «ἡ τῆς χαρᾶς δεξαμένη τὸ πλήρωμα». «Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μας» σὲ Σένα ἐναποθέτουμε. «Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξον ἡμᾶς ὑπὸ τὴν σκέπην Σου».
