Συνεχίζεται με αμείωτο ιερό ζήλο το ευλαβικό προσκύνημα της Αγίας Ζώνης της Υπεραγίας Θεοτόκου στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης Καρδίτσης. Η παρουσία της Αγίας Ζώνης αποτελεί πηγή παρηγοριάς και πνευματικής χαράς για την τοπική κοινωνία, αναδεικνύοντας την ενότητα της πίστης και την αδιάλειπτη σχέση των πιστών με την Υπεραγία Θεοτόκο.
Το βράδυ της Δευτέρας, 12 Μαΐου, τελέσθηκε Ιερά Αγρυπνία προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Λαρίσης και Τυρνάβου κ. Ιερωνύμου, με τη συμμετοχή πλήθους ιερέων και ευσεβών προσκυνητών.
Στην ομιλία του ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ. Ιερώνυμος είπε χαρακτηριστικά:
Η χάρη της Παναγίας μας, μάς συγκέντρωσε εδώ, στον ευλογημένο αυτό Μητροπολιτικό Ναό τον περικαλλή, τον οποίον η αγάπη των προπατόρων μας ανήγειρε, και τον οποίον η δική σας φροντίδα συνεχίζει να στηρίζει.
Και βεβαίως, ο αίτιος όλων αυτών, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφερσάλων, ο πολύ αγαπητός αδελφός, ο κύριος Τιμόθεος, ο οποίος συνέλαβε την εμπνευσμένη αυτή πρωτοβουλία να καλέσει εξ Αγίου Όρους, να καταφέρει δηλαδή να φτάσει η Τιμία Ζώνη της Υπεραγίας Θεοτόκου, προκειμένου και μέσα από ένα υλικό απομεινάρι της Παναγίας μας, να επιστηριχθούμε στην αγάπη μας προς Αυτήν και να βρούμε αφορμή εκτενέστερα να την παρακαλέσουμε για ό,τι ο καθένας θεωρεί πως έχει ανάγκη.
Και βεβαίως, ευγνώμονες ευχαριστίες και προς τον Καθηγούμενο της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου, Εφραίμ Ιερομόναχο και την αδελφότητά του, οι οποίοι αποδέχθησαν το αίτημα του Ποιμενάρχου σας και έφεραν αμέσως εδώ την Αγία Ζώνη, έτσι ώστε ο ευλογημένος λαός της Καρδίτσας – ο πολύπαθος λαός της Καρδίτσας, που τόσα βίωσε και με τον “Ιανό” και με τον “Daniel” – τα ζήσαμε ως γείτονες δίπλα, τα ξέρουμε, ο πολύπαθος λοιπόν αυτός λαός, να βρει επιστηριγμό και ανάπαυση.
Θα μου πείτε: έχουμε ανάγκη τα ρούχα της Παναγίας μας; Έχουμε ανάγκη διάφορα υλικά αντικείμενα; Έχουμε ανάγκη τα λείψανα στην Ορθοδοξία; Δεν φτάνουν τα Μυστήρια; Η εξομολόγηση και η Θεία Κοινωνία; Μας μάθαιναν οι Πατέρες μας ότι είναι τα σωστικά Μυστήρια. Αυτά τι τα θέλουμε; Μήπως έχουν δίκιο οι Προτεστάντες που μας λένε διάφορα;
Αγαπητοί μου, επιτρέψτε μου να πω κάτι προσωπικό. Προ ημερών εκοιμήθη ο πατέρας μου· ένας άνθρωπος ο οποίος ήταν συνετός, ώριμος, σοβαρός, άνθρωπος πίστεως, άνθρωπος αρετής. Όσο ζούσε ο πατέρας μου, δεν έδινα πολλή σημασία στα πράγματά του, στα ρούχα του και τα λοιπά. Τώρα που ο πατέρας μου έχει εκλείψει, κοιτάζω το ρολόι του, τα κλειδιά του, το πορτοφόλι του, το ένα αντικείμενό του, το άλλο αντικείμενό του. Πράγματα τα οποία πριν δύο ημέρες δεν μου έκαναν αίσθηση και που άμα τα έβρισκα παλιά, μπορεί και να τα πέταγα.
Τώρα όμως τα φυλάω και έχω την αγαθή ανάμνηση του πατέρα μου. Έτσι και η Εκκλησία. Θεωρεί την Υπεραγία Θεοτόκο τη Μητέρα όλων μας. Και τη μάνα μας δεν την πετάμε, τη μάνα μας δεν την διαγράφουμε. Προσπαθούμε και μέσα από υλικά αντικείμενα να την θυμόμαστε. Και επειδή εμείς είμαστε νήπιοι στην πνευματική ζωή, έχουμε ανάγκη από αυτό το κατιτίς, για να βασταχτούμε, να ενισχυθούμε και να παρακαλέσουμε εκτενέστερα την Υπεραγία Θεοτόκο. Και έρχεται η Τιμία Ζώνη της, ως ανάμνηση αυτού που ήταν η Κυρία Θεοτόκος στη ζωή και όχι μόνο.
Όσο ζούσε η Κυρία Θεοτόκος, την Τιμία Ζώνη της μπορεί και να μην την πολυπρόσεχε κανείς. Μετά την εκδημία της απέκτησε άλλη αξία. Και βεβαίως, απέκτησε υπερβάλλουσα αξία όταν, στα εννιάμερα της Παναγίας μας, άνοιξε ο τάφος για να προσκυνήσει ο Απόστολος Θωμάς, που έλειπε από την εξόδιο ακολουθία. Και τότε, μέσα στον τάφο, δεν βρήκαν το άχραντο σώμα, αλλά βρήκαν το μαφόρι – δηλαδή αυτό που φορούσε στους ώμους και στο κεφάλι – αυτό που βλέπετε στη λατινική εικονογραφία να καλύπτει τη μορφή της Παναγίας, και την Τιμία Ζώνη της. Αυτά τα βρήκαν ως αποδεικτικά της Μεταστάσεως της Κυρίας Θεοτόκου. Μετέστη προς την ζωή η Μήτηρ υπάρχουσα της Ζωής.
Και ως αν θέλετε απόδειξη αυτού του γεγονότος – ότι η Κυρία Θεοτόκος δεν είναι νεκρή, δεν την κατέλαβε ο τάφος, δεν είναι πεθαμένη, «οὐκ ἔστιν ὁ Θεὸς νεκρῶν, ἀλλὰ ζώντων.» – έτσι, αυτή λοιπόν την απόδειξη την βαστάζουμε και αυτή προσκυνούμε: ότι η Κυρία Θεοτόκος μπορεί να κατελήφθη από τον θάνατο, αλλά δεν νικήθηκε.
Και αυτή τη στιγμή, αν είχαμε πνευματικά μάτια, θα βλέπαμε την Κυρία Θεοτόκο να μας σκεπάζει και να είναι αοράτως εν τω μέσω ημών. Όπως την είχε δει ο Άγιος Ανδρέας ο δια Χριστόν σαλός, τότε που σε όραμα στην Παναγία των Βλαχερνών την είχε δει – να αγρυπνεί ο λαός και η Παναγία επάνω από τους αγρυπνούντες, να έχει απλωμένο προστατευτικά το μαφόρι της. Είναι η εορτή της Αγίας Σκέπης, την οποία γιορτάζαμε κάποτε την πρώτη Οκτωβρίου και μετά τη μεταθέσαμε για λόγους εθνικούς στην 28η Οκτωβρίου, ώστε να τιμάται η Παναγία στην Εθνική Επέτειο.
Η Αγία Σκέπη λοιπόν της Παναγίας, η προστασία της, αυτό είναι που απόψε μας συγκεντρώνει, και είμαστε όλοι κάτω από το μαφόρι της. Και έχουμε αποδεικτικό στοιχείο, απτό, υλικό: την Τιμία Ζώνη της, για να την προσκυνήσουμε με πίστη και ευλάβεια και να λάβουμε χάρη αντιχάριτος και να λάβουμε δύναμη και να συνεχίσουμε τον πνευματικό αγώνα.
Τα παιδιά θέλουν την αγκαλιά της Μάνας τους. Και αυτά τα οποία έχει αφήσει πίσω της η Κυρία Θεοτόκος, είναι σαν τη δική της αγκαλιά. Και απόψε εδώ βρισκόμαστε στην αγκαλιά της Μητέρας μας, της Παναγίας. Ευκαιρία, λοιπόν, ο καθένας να την παρακαλέσει για ό,τι νομίζει, αλλά και για την Εκκλησία μας – να διάγει περίοδο ειρήνης, να μην έχουμε σκάνδαλα – για την Πατρίδα μας – όχι μόνο να διάγει περίοδο ειρήνης, αλλά και περίοδο σωφροσύνης – γιατί πολλά ανόμητα συμβαίνουν στην Πατρίδα μας και στον τόπο μας τον τελευταίο καιρό και μας παραπικραίνουν.
Ανήθικα νομοσχέδια, προβληματικές καταστάσεις, νομιμοποιείται η ανηθικότητα με έναν τρόπο παράδοξο και αποιεροποιείται ο τόπος μας πολλές φορές με τον τρόπο που μας επιβάλλουν να σκεφτόμαστε. Αλλά και για τον ιδιαίτερό μας τόπο, τη Θεσσαλία, να αναστηθεί σιγά – σιγά· προσευχηθείτε, να ευλογήσει η Παναγία, ώστε να ξεπεραστούν τα προβλήματα, για να μπορέσουμε να παραδώσουμε τον τόπο μας στα παιδιά μας καλύτερο απ’ ό,τι τον παραλάβαμε.
Δεν νομίζω ότι κανείς κοπιάζει για τον εαυτό του. Κοπιάζει για την επόμενη γενιά, για τα παιδιά που έρχονται, για τα παιδιά και τα εγγόνια που έχει ο καθένας. Και αυτά τα παιδιά πρέπει απόψε να τα σκεφτούμε, και γι’ αυτά να κάνουμε ιδιαίτερη προσευχή· να τα σκεπάζει η Παναγία μας όπου κι αν βρίσκονται.
Έχουν, ενδεχομένως, το δικαίωμα να κάμουν τον κύκλο τους και λίγο ακόμη να απομακρυνθούν. Ξέρουμε όμως ότι η Παναγία θα τα φέρει πάλι εδώ, στον Ναό της, στην Εκκλησία του Χριστού, κάτω από τη Σκέπη της, για να γίνουν – όπως είναι πάντα – και αυτά δικά της παιδιά. Προσευχή λοιπόν· γι’ αυτό κάνουμε Αγρυπνία.
Προσευχή για όλα αυτά. Είναι το υπέρτατο όπλο της Ορθοδοξίας, είναι αυτό που λύνει προβλήματα. Προσευχή, με την πεποίθηση ότι η Παναγία ακούει και ότι η Παναγία θα μεσιτεύσει προς τον Κύριο της Δόξης, και αυτό που θα ζητήσουμε θα γίνει – διότι αυτό που θέλουμε, το θέλουμε με ταπείνωση και ανιδιοτέλεια, με ανυστεροβουλία και με πολλή αγάπη προς το πρόσωπό της.
Ευχαριστούμε λοιπόν, Σεβασμιώτατε, για άλλη μια φορά για την ευκαιρία που μας δώσατε. Ευχαριστούμε τον Καθηγούμενο της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου και τους Πατέρες που καπιάζουν εδώ απόψε, τόσο αργά, αλλά και τους Πατέρες της Μητροπόλεως και τους Ιεροψάλτες, που τόσο κοπιάζουν για να είναι οργανωμένος ο Ναός και το προσκύνημα και να γίνει αυτή η Αγρυπνία.
Καθώς επίσης και όλους εσάς, που δεν φοβηθήκατε τη βροχή, δεν φοβηθήκατε το τί συμβαίνει έξω από τον Ναό και ήρθατε εδώ και παραμείνατε στη θαλπωρή του Ναού, στη ζέστη της Αγκαλιάς της Παναγίας μας.
Χριστός Ανέστη.
