Τη Δευτέρα 25 Οκτωβρίου το απόγευμα ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε και κήρυξε τον θείο λόγο στον Πανηγυρικό Εσπερινό στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου Καβασίλων.
Ο Σεβασμιώτατος στην ομιλία του ανέφερε μεταξύ άλλων: «Πάθει τό πάθος μιμούμενος, τό ζωηφόρον Χριστοῦ, παρ᾽ αὐτοῦ τήν ἐνέργειαν, τῶν θαυμάτων εἴληφας, ἀθλοφόρε Δημήτριε».
Στή χορεία τῶν ἁγίων μαρτύρων τῆς Ἐκκλησίας μας περίοπτη θέση κατέχει ὁ προστάτης τῆς ἐνορίας σας ἅγιος μεγαλομάρτυς καί μυροβλύτης Δημήτριος, τοῦ ὁποίου τή μνήμη τιμοῦμε καί ἑορτάζουμε ἀπό ἀπόψε.
Καί τή θέση αὐτή δέν τήν ἔλαβε μόνο, ἐπειδή μαρτύρησε διά λογχισμοῦ τῆς πλευρᾶς του, μιμούμενος μέ τόν τρόπο αὐτό, ὅπως γράφουν οἱ ἐγκωμιαστές του καί οἱ ἱεροί ὑμνογράφοι, τό ζωηφόρο πάθος τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά καί γιατί μέ τά ἀναρίθμητα θαύματα πού ἐπιτέλεσε καί ἐπιτελεῖ 17 αἰῶνες τώρα συνέδεσε ἄρρηκτα τό ὄνομά του μέ τήν πατρίδα του, τή Θεσσαλονίκη, τήν ὁποία πολλές φορές ἔσωσε ἀπό ποικίλους κινδύνους καί ἐπιδρομές ἐχθρῶν, καί ἐν τέλει τήν ἀπελευθέρωσε ἀπό τόν τουρκικό ζυγό, τό 1912, κατά τήν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς του.
Ὅμως ἡ χάρη καί τά θαύματα τοῦ ἁγίου μεγαλομάρτυρος Δημητρίου δέν περιορίσθηκαν στή Θεσσαλονίκη καί στούς προσφιλεῖς του Θεσσαλονικεῖς. Τά βιβλία τῶν θαυμάτων του καί οἱ πιστοί πού ἀνά τούς αἰῶνες συνέρρεαν καί συρρέουν ἀπό τά πέρατα τῆς οἰκουμένης γιά νά προσκυνήσουν στόν ἱερό ναό του καί νά ἀσπασθοῦν τά χαριτόβρυτα λείψανά του, ἀλλά καί τό μύρο πού ἀνέβλυζε ἀπό τόν τάφο του καί μεταφερόταν τήν ἐποχή τοῦ Βυζαντίου σέ Ἀνατολή καί Δύση, τόν ἀνέδειξαν ὡς ἕναν ἀπό πιό προσφιλεῖς ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας, ὡς ἕναν ἀπό τούς ἁγίους τῶν ὁποίων τό ὄνομα εὑρίσκετο στά χείλη ὅλων τῶν πιστῶν.
Γι᾽ αὐτό καί τιμᾶται καί σήμερα, ὅπως καί στό παρελθόν, καί πολλοί εἶναι οἱ ναοί πού εἶναι ἀφιερωμένοι στόν μεγαλομάρτυρα καί μυροβλύτη ἅγιο Δημήτριο.
Ἡ τιμή καί ἡ ἑορτή ἑνός ἁγίου δέν ἔχει ὅμως καμία σχέση μέ τίς τιμές πού ἀποδίδει ὁ κόσμος καί τίς ἑορτές πού ὀργανώνει. Ἡ τιμή καί ἡ ἑορτή ἑνός ἁγίου, καί στήν περίπτωσή μας ἑνός τόσο μεγάλου ἁγίου, ὅπως ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς Δημήτριος, ἔχει πνευματικό περιεχόμενο. Θέλει νά προβάλει ἐνώπιόν μας τήν ἱερή μορφή τοῦ ἁγίου, γιά νά μᾶς ὑπενθυμίσει ὅτι οἱ ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας πρέπει νά εἶναι πρότυπα καί τῆς δικῆς μας ζωῆς. Γιατί καί αὐτοί ἦταν ἄνθρωποι, ὅπως καί ἐμεῖς, καί ζοῦσαν σέ ἕναν κόσμο στόν ὁποῖο ὄχι μόνο πλεόναζε ἡ ἁμαρτία καί ἡ ἀσωτία, ἀλλά καί ἀπαγορευόταν ἡ πίστη στόν Χριστό.
Σέ ἕναν τέτοιο κόσμο, σέ ἕνα τέτοιο περιβάλλον ἔζησε καί ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς Δημήτριος. Ἦταν νέος στήν ἡλικία καί συγχρόνως κατεῖχε ἕνα πολύ ὑψηλό ἀξίωμα, ἦταν ἀνθύπατος τῆς Ἑλλάδος, ἐκπρόσωπος δηλαδή τοῦ Ρωμαίου αὐτοκράτορος. Τό ἀξίωμα ὅμως αὐτό δέν ἐμπόδισε τόν ἅγιο Δημήτριο νά εἶναι χριστιανός, νά πιστεύει στόν Χριστό, νά ζεῖ σύμφωνα μέ τό θέλημά του, καί ἀκόμη νά προσπαθεῖ μέ τή διδασκαλία του, μέ τίς συμβουλές καί τίς νουθεσίες του νά ὁδηγήσει καί ἄλλους νέους στήν ἀληθινή πίστη.
Τί ἔκανε δηλαδή ὁ ἅγιος Δημήτριος; Ἔκανε τό ἀντίθετο ἀκριβῶς ἀπό αὐτό πού θά κάναμε οἱ περισσότεροι ἀπό ἐμᾶς. Ἀντί νά ἀφήσει τόν ἑαυτό του νά παρασυρθεῖ ἀπό τίς προκλήσεις τοῦ κόσμου, ἀντί νά ἀφεθεῖ στίς ἀπολαύσεις καί στίς διασκεδάσεις, μέ τίς ὁποῖες περνοῦσαν οἱ συνομίληκοί του τή ζωή τους, ἀντί νά καυχᾶται καί νά κομπάζει γιά τά προνόμια πού ἀπέρρεαν ἀπό τό ὑψηλό του ἀξίωμα καί νά ὑπερηφανεύεται γιά τή δόξα πού ἀπολάμβανε, ὁ ἅγιος Δημήτριος ἀγωνιζόταν νά κρατήσει τόν ἑαυτό του «καθαρόν ἀπό τοῦ κόσμου». Ἀγωνιζόταν νά μεταδώσει τήν πίστη καί τήν ἀγάπη του στόν Χριστό καί σέ ἄλλους νέους, γιά νά τούς ἀπαλλάξει ἀπό τήν πλάνη τῶν εἰδώλων. Ἀγωνιζόταν νά τούς κάνει γνωστή τή δύναμη τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ, ὥστε νά βλέπουν καί στή δική τους ζωή νά ἰσχύουν οἱ λόγοι τοῦ ἀποστόλου Παύλου «πάντα ἰσχύω ἐν τῷ ἐνδυναμοῦντι με Χριστῷ».
Ἔτσι, ἀντί γιά τίς χαρές τοῦ κόσμου ὁ ἅγιος Δημήτριος ἀξιώθηκε νά ἀπολαύσει τή χαρά τῆς ἐπιτυχίας τοῦ ἔργου του. Νά δεῖ τόν μαθητή του, τόν νεαρό Νέστορα, νά νικᾶ τόν Λυαῖο, τόν ἀκατανίκητο μονομάχο τοῦ αὐτοκράτορος Μαξιμιανοῦ, ἐπικαλούμενος τή δύναμη τοῦ Θεοῦ τοῦ Δημητρίου, καί στή συνέχεια νά δίδει τήν ὁμολογία τῆς πίστεως στόν Χριστό καί νά ὑπομένει τό μαρτύριο γιά τήν ἀγάπη του.
Τό δικό του μαρτύριο, πού ἀκολούθησε τό μαρτύριο τοῦ ἁγίου Νέστορος, δέν ἦταν τιμωρία, ὅπως πίστευε ὁ Μαξιμιανός. Ἦταν δικαίωση. Ἦταν ἐπιβράβευση τῆς καθαρᾶς ζωῆς του καί τῆς ἀγάπης του στόν Χριστό, πού τοῦ ἔδωσε τό προνόμιο νά μαρτυρήσει διά τοῦ λογχισμοῦ τῆς πλευρᾶς του, μαρτύριο τό ὁποῖο ὑπέστη καί ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, ἀλλά καί τή χάρη τῶν θαυμάτων, διά τῶν ὁποίων εὐεργετεῖ τούς ἀνθρώπους, ὅλους ἐμᾶς, καί συγχρόνως μᾶς διδάσκει τή δύναμη τοῦ Χριστοῦ καί μᾶς παρακινεῖ νά τόν πιστεύσουμε καί ἐμεῖς, ὅπως καί ἐκεῖνος, καί νά ἀγωνισθοῦμε νά ζήσουμε σύμφωνα μέ τό θέλημά του, κλείνοντας τά αὐτιά μας στίς σειρῆνες καί τίς προκλήσεις τοῦ κόσμου.
Αὐτό εἶναι τό νόημα τῆς τιμῆς τῶν ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας μας. Αὐτό εἶναι καί τό νόημα τῆς ἑορτῆς τοῦ προστάτου τῆς ἐνορίας σας ἁγίου μεγαλομάρτυρος Δημητρίου, καί αὐτή εἶναι ἡ ἀληθινή τιμή πού ὀφείλουμε στούς ἁγίους μας καί ἰδιαιτέρως στόν ἅγιο Δημήτριο.
Νά μιμούμεθα, λοιπόν, καί ἐμεῖς, κατά τό δυνατόν, τή ζωή τους, γιά νά ἔχουμε τή χάρη τους καί τήν εὐλογία τους στή ζωή μας.
