Το Σάββατο 25 Μαΐου το πρωί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε το θείο λόγο στον υπό κατασκευή Ιερό Ναό του Αγίου Λουκά του ιατρού Αρχιεπ. Συμφερουπόλεως στην Ιερά Μονή Παναγίας Δοβρά Βεροίας.
Το διήμερο 28 και 29 Μαΐου θα εορταστεί η Μετακομιδή του Ιερού Λειψάνου του Αγίου Λουκά του ιατρού Αρχιεπ. Συμφερουπόλεως με πλήθος λατρευτικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων, όπου θα πραγματοποιηθεί και η υποδοχή της Τιμίας Κάρας του Αγίου Παρθενίου Επισκόπου Λαμψάκου – Προστάτου των καρκινοπαθών.
Η ομιλια του Σεβασμιωτάτου:
«Ἔχομεν δέ τόν θησαυρόν ἐν ὀστρακίνοις σκεύεσιν, ἵνα ἡ ὑπερβολή τῆς δυνάμεως ᾖ τοῦ Θεοῦ καί μή ἐξ ἡμῶν».
Περίεργος ὁ λόγος τοῦ ἀποστόλου Παύλου πρός τούς Κορινθίους.
Πῶς εἶναι δυνατόν νά φυλάσσει κανείς ἕνα θησαυρό σέ ὀστράκινο σκεῦος; Πῶς εἶναι δυνατόν νά φυλάσσει κανείς ὅ,τι πιό πολύτιμο μέσα σέ ὅ,τι πιό εὐτελές; Πῶς εἶναι δυνατόν νά φυλάσσει κανείς κάτι πού προσελκύει τούς κλέπτες μέσα σέ ἕνα τόσο εὐπαθές κάλυμμα;
Ὅμως ὁ θησαυρός στόν ὁποῖο ἀναφέρεται ὁ πρωτοκορυφαῖος ἀπόστολος δέν εἶναι ἀπό ἐκείνους τούς ἐπίγειους καί φθαρτούς θησαυρούς, γιά τούς ὁποίους λέγει ὁ Χριστός ὅτι «σής καί βρῶσις ἀφανίζει» καί τούς ὁποίους «κλέπται διορύσσουσι καί κλέπτουσι». Δέν εἶναι οὔτε κἄν κάποιος ἀπό τούς πνευματικούς θησαυρούς, ὅπως ἡ γνώση ἤ ἡ πνευματική καλλιέργεια, τούς ὁποίους μέ κόπο καί προσπάθεια πολλή συγκεντρώνει ὁ ἄνθρωπος ἀγωνιζόμενος στή ζωή του.
Ὁ θησαυρός γιά τόν ὁποῖο μᾶς ὁμιλεῖ ὁ ἀπόστολος εἶναι θεῖος, δέν εἶναι ἀνθρώπινος. Εἶναι ὁ θησαυρός τῆς πίστεως τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ. Εἶναι ὁ θησαυρός τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος προσφέρεται σέ ὅσους τόν πιστεύουν καί ἔχουν τήν ψυχή τους καθαρή καί ἀνοικτή γιά νά τόν δεχθοῦν. Εἶναι ὁ θησαυρός τῶν θείων δωρεῶν καί τῶν χαρισμάτων τά ὁποῖα δίδει ὁ Θεός «ἑνί ἑκάστῳ» «πρός καταρτισμόν τῶν ἁγίων, εἰς ἔργον διακονίας, εἰς οἰκοδομήν τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ».
Καί ὁ θησαυρός αὐτός δέν ἔχει ἀνάγκη ἀνθρωπίνης προστασίας ἤ ὑλικῶν μέσων γιά νά διαφυλαχθεῖ καί νά διατηρηθεῖ. Ὁ Χριστός μᾶς τόν προσφέρει γιά νά τόν ἀξιοποιήσουμε. Μᾶς τόν ἐμπιστεύεται γιά νά ἐργασθοῦμε μέ αὐτόν γιά τήν σωτηρία μας ἀλλά καί γιά τήν πνευματική ὠφέλεια τῶν ἀδελφῶν μας, «κατά τό μέτρο τῆς δωρεᾶς».
Τό ὀστράκινο σκεῦος, στό ὁποῖο ἀναφέρεται ὁ ἀπόστολος Παῦλος, δέν εἶναι ἄλλο ἀπό τήν ἀνθρώπινη ὕπαρξή μας, ἡ ὁποία εἶναι ὄντως εὔθραστη καί ἀσθενική, ἀλλά γίνεται ἀνθεκτική καί ἰσχυρή μέ τή δύναμη τοῦ Θεοῦ. Γίνεται ἰσχυρή καί ἀνθεκτική, ὅταν ὁ ἄνθρωπος δέν νομίζει ὅτι εἶναι κάποιος, ὅτι ἔκανε κάτι, ὅτι μπορεῖ νά κάνει κάτι, ἀλλά θωρακίζει τήν ψυχή του καί τόν θησαυρό τῆς Χάριτος καί τῶν θείων δωρεῶν μέ τήν ταπείνωση. Γίνεται ἰσχυρή καί ἀνθεκτική, ὅταν ὁ ἄνθρωπος πιστεύει ὅτι ὅ,τι κάνει καί ὅ,τι ἐπιτυγχάνει, ὅσο σπουδαῖο καί μεγάλο καί ἄν εἶναι, δέν εἶναι δικό του ἐπίτευγμα, εἶναι ἔργο τῆς δυνάμεως τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία, κατά τή διαβεβαίωση τοῦ Χριστοῦ στόν ἀπόστολο Παῦλο, «ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται».
Γι᾽ αὐτό καί ὁ Χριστός δέν ἀνέθεσε τή διάδοση τοῦ Εὐαγγελίου του σέ σοφούς καί πεπαιδευμένους κατά κόσμον ἀνθρώπους, ἀλλά, «τά μωρά τοῦ κόσμου ἐξελέξατο»· τήν ἀνέθεσε σέ ἀγραμμάτους ἁλιεῖς, γιά νά μήν θεωρήσει κανείς ὅτι ἡ ἐπιτυχία τοῦ ἔργου τῶν ἁγίων ἀποστόλων ἦταν ἀποτέλεσμα ἀνθρωπίνων ἱκανοτήτων ἤ κοσμικῆς ἰσχύος καί παραβλέψει τή δύναμη τοῦ Θεοῦ. Γιατί ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ ἦταν αὐτή πού ἐνίσχυσε τούς ἀποστόλους, τούς μάρτυρες καί τούς ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας, ἡ ὁποία παρά τίς δυσκολίες, τίς ἀντιξοότητες, τούς διωγμούς καί τά μαρτύρια πού ὑπέστη καί συνεχίζει νά ὑφίσταται διακονώντας σέ ἕναν κόσμο, στόν ὁποῖο ὁ μισόκαλος διάβολος συνεχίζει νά βάζει προσκόμματα, συνεχίζει νά δημιουργεῖ σκάνδαλα, προκειμένου νά ἀποτρέψει τή σωτηρία τῶν ἀνθρώπων, συνεχίζει νά ἐκφράζει τήν «ὑπερβολή τῆς δυνάμεως τοῦ Θεοῦ», συνεχίζει διά τῶν διακόνων της, ἱερέων καί ἐπισκόπων, νά κηρύσσει «Χριστόν ἐσταυρωμένον καί ἀναστάντα» καί ἐργάζεται «ἄχρις οὗ μορφωθῇ Χριστός στίς ψυχές τῶν ἀνθρώπων».
Καί ἡ δύναμη αὐτή τοῦ Θεοῦ ἀποτελεῖ τό ἀσφαλές στήριγμα τοῦ ἀνθρώπου στόν ἀγώνα του εἴτε γιά τή δική του πνευματική πρόοδο, εἴτε γιά τήν ἱεραποστολική του δράση, εἴτε γιά τή διακονία του μέσα στήν Ἐκκλησία, διότι γνωρίζει ὅτι ὁ ἀγώνας του καί τό ἀποτέλεσμά του βρίσκεται στά χέρια τοῦ Θεοῦ. Καί γι᾽ αὐτό δέν ἀνησυχεῖ καί δέν ἀγωνιᾶ, ἀλλά ἐργάζεται μέ ταπείνωση νά ἐπιτελεῖ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί νά εὐαρεστεῖ ἐνώπιόν του.
Αὐτή τή δύναμη τοῦ Θεοῦ ἄς ἐκζητοῦμε καί ἐμεῖς πάντοτε, προκειμένου νά διαφυλάττουμε τόν θησαυρό πού ἐμπιστεύθηκε ἡ ἀγάπη του στά ὀστράκινα σκεύη μας, ὥστε νά ἀποδειχθοῦμε ἄξιοι τῆς ἐμπιστοσύνης καί τῆς δωρεᾶς του καί νά δοξάζεται τό ὄνομά του καί δι᾽ ἡμῶν τῶν ταπεινῶν.
