Εἶναι, ἄραγε, δυνατὸν ἀνθρώπινος λόγος νὰ ἀποδώσει τὰ μεγαλεῖα τῆς ἐμψύχου Κιβωτοῦ τοῦ Θεοῦ, τῆς ὑπερευλογημένης Θεοτόκου Μαρίας, τῆς ὁποίας τιμοῦμε καὶ ἑορτάζουμε σήμερα τὴν πάνσεπτη Κοίμηση καὶ ἱερὰ Μετάσταση στὰ οὐράνια θεῖα σκηνώματα; Ἂν ὁ ἀγγελικὸς νοῦς ἰλιγγιᾶ καὶ τρέμει νὰ εἰσδύσει στὰ μυστήρια τῆς θεόπαιδος Κόρης, πῶς ὁ χοϊκὸς ἀνθρώπινος λόγος θὰ τολμήσει νὰ ἐρευνήσει τὰ ἀνεξερεύνητα καί ἀπρόσιτα βάθη τῆς σεπτῆς ὑπάρξεώς της;
Θαρροῦμε, ὅμως, διότι ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος εἶναι στοργικὴ Μητέρα καὶ θὰ μᾶς βοηθήσει νὰ εἰσδύσουμε στὰ ὑπερφυῆ μυστήρια ποὺ ἐπετέλεσε ἐντός της τὸ Πανάγιον Πνεῦμα, γιὰ νὰ ἀνακαλύψουμε τὸν μυστικό της πλοῦτο, μὲ τὸν ὁποῖο ἦταν κοσμημένη ἡ Μητέρα τοῦ Θεοῦ. Μὲ αὐτὸν, ἐξάλλου, τὸν πλοῦτο, τὴν θεϊκὴ δόξα, παρίσταται καὶ τώρα ἐν οὐρανοῖς, ὡς Βασίλισσα ἐκ δεξιῶν τοῦ Υἱοῦ της.
«Πᾶσα ἡ δόξα τῆς θυγατρὸς τοῦ βασιλέως ἔσωθεν», εἶχε προφητεύσει γιὰ τὴ Νύμφη τοῦ Θεοῦ, τὴν Ἐκκλησία, ὁ προφητάναξ Δαβίδ (Ψαλμ. 44,14). Τὰ ἴδια λόγια, ὅμως, ἔχουν ἀπόλυτη ἰσχὺ καὶ γιὰ τὴν ὑπερευλογημένη Μαρία. Διότι, καὶ ὅλη ἡ δόξα τῆς Θεοτόκου ἦταν «ἔσωθεν». Καὶ δὲν ἦταν ἄλλη ἡ δόξα αὐτὴ ἀπὸ τὴ Χάρη τοῦ Παναγίου Πνεύματος, τὸ Ὁποῖο τὴν ἐπεσκίασε καὶ κατοίκησε μέσα της, σὰν σὲ Ναό. Διότι, στὴ Θεοτόκο Μαρία, τὴν «Κεχαριτωμένη», δέν ἐδόθη ἁπλῶς μέρος τῆς Χάριτος, ἀλλὰ τὸ πλήρωμά Της. «Ἑκάστῳ τῶν ἐκλεκτῶν ἡ χάρις κατὰ μέρος ἐδόθη, τῇ δὲ Μαρίᾳ ἅπαν τὸ τῆς χάριτος πλήρωμα», σημειώνει ὁ Πατὴρ τῆς Ἐκκλησίας ἅγιος Ἱερώνυμος. Γι’ αὐτὸ, καὶ ἀνεδείχθη ἡ Παρθένος Μαρία «τὸ ἱερὸν θησαύρισμα τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ».
Καὶ βέβαια ὅλον αὐτὸν τὸν πλοῦτο, τὴ θεϊκὴ δόξα, τῆς τὴν χάρισε τὸ Ἅγιον Πνεῦμα δικαίως! Τήν Θεοτόκο δὲν τὴν ἐνδιέφερε τίποτε ἀπὸ τὰ γήινα, τὰ ἐγκόσμια˙ δὲν θεωροῦσε τίποτε τερπνὸ καὶ εὐχάριστο, ἀλλὰ εἶχε προσανατολίσει τὸν ὀφθαλμὸ τῆς ψυχῆς της πρὸς τὶς οὐράνιες ὡραιότητες! Κι αὐτό, ἀπὸ τότε ἀκόμα ποὺ παιδίσκη ζοῦσε μέσα στὰ ἱερὰ σκηνώματα τοῦ Ναοῦ τῶν Ἱεροσολύμων. Ἔτσι, ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος κατόρθωσε νὰ λυθεῖ ἀπὸ τοὺς ὑλικοὺς δεσμούς, νὰ γίνει «ὑπερτέρα», ἀνώτερη ἀπὸ τὶς ἡδονὲς τῶν αἰσθήσεων, καί, στρέφοντας ὅλη της τὴν προσοχὴ καὶ τὸ ἐνδιαφέρον στὰ ἐνδότερα τοῦ ἑαυτοῦ της, νὰ ἔχει ὡς κύριο ἔργο της τὴν ἀδιάλειπτη προσευχή.
Ἡ ἐπιμέλεια τοῦ «κρυπτοῦ τῆς καρδίας ἀνθρώπου» ἐκ μέρους τῆς Θεοτόκου περιελάμβανε, ὅμως, καὶ τὴν ἐπιμελῆ ἐσωτερική της ἐργασία καὶ ἐμβάθυνση στὰ θεῖα νοήματα καὶ μυστήρια, ποὺ ἔβλεπε νὰ ἐκδιπλώνονται ἐμπρός της, τὰ σχετιζόμενα μὲ τὸ πανάγιο πρόσωπο τοῦ Υἱοῦ καὶ Θεοῦ της καὶ τὴ σωτηρία τοῦ κόσμου, ποὺ Αὐτὸς ἦλθε νὰ ἐπιτελέσει. «Ἡ δὲ Μαριὰμ πάντα συνετήρει τὰ ρήματα ταῦτα συμβάλλουσα ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῆς», μᾶς πληροφορεῖ σχετικὰ ὁ ἱερὸς εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς (Λουκ. 2,19).
Ὁ ἀτίμητος, ἐξάλλου, πλοῦτος τῆς «θεόπαιδος» Μαρίας, ἡ μυστική της αὐτὴ δόξα, δὲν ἔμενε ἀφανέρωτη: «Σὰν φῶς χυνόταν πρὸς τὰ ἔξω, καὶ τὴν ἐσωτερική της εὐπρέπεια τὴν ἐξωτερίκευε, καὶ ἔδειχνε μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ τὴν παρθενική της ψυχὴ», παρατηρεῖ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς.
Αὐτὸς εἶναι ὁ μυστικὸς πλοῦτος τῆς Θεοτόκου, ὁ ἀμύθητος θησαυρός, ἡ «ἔσωθεν» δόξα της. Καὶ μὲ αὐτὴ τὴ δόξα παρίσταται καὶ τώρα στὰ δεξιὰ τοῦ θρόνου τοῦ Υἱοῦ καὶ Θεοῦ της «ἐν ἱματισμῷ διαχρύσῳ περιβεβλημένη, πεποικιλμένη» (Ψαλ. 44,10). Κι ἐμεῖς ποὺ τιμοῦμε τὴν ἔνδοξη Κοίμησή της, καλούμαστε αὐτὸν τὸν πλοῦτο νὰ ἀποταμιεύουμε μέσα μας, προκειμένου νὰ ἀναγνωρισθοῦμε ἀπὸ τὴ Βασίλισσα τοῦ Οὐρανοῦ δικοί της ἀκόλουθοι, καὶ ὡς τέτοιους νὰ μᾶς προσαγάγει στὸν ἔνδοξο θρόνο τοῦ Υἱοῦ της, γιὰ νὰ «συνδιαιωνίζουμε» μαζί Του καὶ μαζί της μακάριοι στὴν ἄληκτη αἰωνιότητα.
Μὲ πατρικὲς εὐχὲς
Ὁ Μητροπολίτης
† Ὁ Κηφισίας, Ἀμαρουσίου καὶ Ὠρωποῦ Κύριλλος
