“Γιατί ξεχώρισε την πίστη του; Τί διέφερε από την πίστη των άλλων; Διέφερε γιατί πίστευε σε κάτι το εντελώς αδύνατο να γίνει!”
Καθώς ο Ιησούς πλησίαζε στην Ιεριχώ, ένας τυφλός καθόταν στην άκρη του δρόμου και ζητιάνευε. Όταν άκουσε το πλήθος που περνούσε ρώτησε να μάθει τι συμβαίνει. Του είπαν ότι περνάει ο Ιησούς ο Ναζωραίος. Ο τυφλός άρχισε να φωνάζει δυνατά: «Ιησού, Υιέ του Δαβίδ σπλαχνίσου με». Αυτοί που προπορευόταν τον μάλωναν να σωπάσει, εκείνος όμως φώναζε ακόμα πιο δυνατά: «Υιέ του Δαβίδ, σπλαχνίσου με».
Ο Ιησούς στάθηκε κι έδωσε εντολή να τον φέρουν κοντά του: «Τι θέλεις να σου κάνω;» τον ρώτησε. «Κύριε, θέλω ν’ αποκτήσω το φως μου» αποκρίθηκε. Κι ο Ιησούς του είπε|: «Ν’ αποκτήσεις το φως σου. Η πίστη σου σε έσωσε!» Αμέσως ο τυφλός βρήκε το φως του κι ακολούθησε τον Ιησού δοξάζοντας το Θεό.
«Τον μάλωναν να σωπάσει κι αυτός φώναζε πιο δυνατά». Τι είδους άνθρωπος ήταν ο τυφλός αυτός ζητιάνος; Κατ’ αρχήν δεν ήταν κάποιος από αυτούς, που όπως λέμε «αφήνονται στη μοίρα τους». Δεν είχε εγκαταλείψει καθόλου τον εαυτό του και δεν είχε χάσει κάθε ελπίδα να βρει το φως του , όπως θα περίμενε κανείς από ένα εκ γενετής τυφλό. Ο Ιησούς του είπε: «Η πίστη σου σε έσωσε»Γιατί ξεχώρισε την πίστη του; Τι διέφερε από την πίστη των άλλων; Διέφερε γιατί πίστευε σε κάτι το εντελώς αδύνατο να γίνει!Τόσο δυνατή ήταν η πίστη του στον Ιησού, ώστε πίστευε ότι μπορούσε να κάνει κάτι που ήταν εντελώς αδύνατο να γίνει! Ο τυφλός αυτός ζητιάνος ονόμασε τον Ιησού «Υιό Δαβίδ», Υιό Βασιλέως και Προφήτου, ενώ στην πραγματικότητα πίστευε ότι είναι ο Θεός, αφού μόνο ο Θεός μπορεί να κάνει πράγματα που δεν μπορούν να γίνουν.
Για να πάρουμε την πίστη του τυφλού σαν μέτρο της πίστης μας πρέπει να αναρωτηθούμε, τι άραγε πιστεύουμε ότι μπορεί να κάνει ο Θεός σε μας; Τι ζητάμε απ’ το Θεό στις προσευχές μας; Είμαστε συγκαταβατικοί και δεν του ζητάμε πράγματα που δε γίνονται; Απευθυνόμαστε στο Θεό με τη μιζέρια με την οποία θα απευθυνόμαστε σε κάποιον συνάνθρωπό μας; Έτσι γινόταν πάντα. Τόσο πολύ που όταν κάποιος άνθρωπος αποτέλεσε εξαίρεση η Αγία Γραφή έκανε ειδική μνεία γι’ αυτόν. Πρόκειται για τον Ιαβή. Ο Ιαβής το ίδιο όπως ο τυφλός, δεν είπε «εμένα θα κοιτάξει ο Θεός». Ο Ιαβής πίστευε ότι ο Θεός έχει για τον άνθρωπο απείρως περισσότερα πράγματα να του δώσει από αυτά που του ζητάει. Γι’ αυτό προσευχόταν με αυτά τα λόγια «Ευλογών ευλογήσεις με. Διεύρυνε τα όριά μου. Να είναι το χέρι σου πάνω μου για να με φυλάει από κάθε κακό για να μην αισθανθώ λύπη».
Η Αγία Γραφή ενώ όλους τους γενάρχες του Ισραήλ τους αναφέρει μόνο στο όνομα, στον Ιαβή κάνει ειδική μνεία. Γράφει ότι υπήρξε ο πιο ένδοξος από όλους τους άλλους, γι’ αυτό ακριβώς: γιατί πίστευε ότι ο θεός έχει απείρως περισσότερα για μας από όσα του ζητάμε». Ο Ιαβής ζητούσε στην προσευχή του να τον ευεργετήσει ο θεός πέρα απ’ τα όρια. Να διευρύνει τα όριά του. «Σίγουρα γεννήθηκα για κάτι παραπάνω από αυτό» σκεφτόταν.
Ο Ιησούς θεραπεύει πρώτα την πνευματική τυφλότητα και κατόπιν θεραπεύει το σώμα. Ρωτάει τον πάσχοντα άνθρωπο «τι θέλεις να σου κάνω;» ή «πιστεύεις ότι μπορώ να το κάνω;» Με αυτά τα λόγια θέλει να βγάλει τον άνθρωπο απ’ την πνευματική του αδράνεια, στην οποία τον Βούλιαξε η ασθένεια του σώματος.
Η Εκκλησία διαβάζει μαζί με την ευαγγελική περικοπή για τη θεραπεία του τυφλού και την αποστολική περικοπή στην οποία ο Απόστολος Παύλος αναφέρεται στην ενότητα της Εκκλησίας και στα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. «Ο Θεός» γράφει ο Απόστολος Παύλος «έχει τη δύναμη να κάνει απείρως περισσότερα απ’ όσα ζητάμε ή σκεφτόμαστε, καθώς η δύναμη του ενεργεί σε μας». Από εμάς εξαρτάται να νικήσουμε την αδράνεια μας για να Βοηθήσει ο Θεός είτε θεραπεία είναι αυτή είτε η ειρήνη ή η ενότητα .Ο Θεός ενεργεί με τη δική μας συνεργεία και όχι με τη δική μας παθητικότητα.
«Να ζείτε με τρόπο αντάξιο εκείνου που σας, κάλεσε στη νέα ζωή.» συνεχίζει ο Παύλος. «Να ζείτε με ταπείνωση, πραότητα και υπομονή. Να ανέχεστε με αγάπη ο ένας τον άλλον και να προσπαθείτε να διατηρείτε με την ειρήνη ,που σας συνδέει μεταξύ σας, την ενότητα που δίνει το Πνεύμα του Θεού».
Του Μόσχου Εμμανουήλ Λαγκουβάρδου
