Ἡ ἡμέρα ξεκίνησε μὲ Ὄρθρο καὶ θεία Λειτουργία ἐπὶ τῇ μνήμῃ τοῦ Ἁγίου Παρθενίου Ἐπισκόπου Λαμψάκου, ἐνῶ στὶς 12:00 τὸ μεσημέρι ἔγινε Ἱερὰ Παράκληση στὸν Ἅγιο Παρθένιο. Στὶς 6:00 μ.μ. ἐψάλη ὁ Ἀναστάσιμος Ἑσπερινὸς καὶ στὶς 7:00 μ.μ. ὁ Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης π. Ἰωὴλ Κωνστάνταρος, Ἱεροκήρυκας τῆς Ἱερᾶς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν, ὁμίλησε μὲ θέμα: «Ὑπαπαντὴ καὶ προφητεῖες».
Τὴν ὁμιλία προλόγισε ὁ Προϊστάμενος τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ, Πρωτ. Θεμιστοκλῆς Χριστοδούλου, ὁ ὁποῖος καλωσόρισε τὸν π. Ἰωὴλ ἐκφράζοντας ταυτόχρονα καὶ τὴν χαρὰ ὅλων γιὰ τὴν παρουσία του στὰ ΥΠΑΠΑΝΤΙΑ, ποὺ ἐπιτελοῦνται μὲ τὶς εὐλογίες τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ τοῦ Β’.
Στὴν συνέχεια ὁ π. Ἰωὴλ εὐχαρίστησε τὸν π. Θεμιστοκλῆ γιὰ τὴν πρόσκληση καὶ τοὺς ἐνορίτες γιὰ τὴν ἀγάπη, μὲ τὴν ὁποία τὸν ὑποδέχονται κάθε φορὰ ποὺ ἐπισκέπτεται τὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἐλευθερίου-ὁδοῦ Ἀχαρνῶν. Ξεκινώντας τὴν ὁμιλία του, εἰσαγωγικὰ ὑπενθύμισε ὅτι κατὰ τὴν ἑορτὴ τῆς Ὑπαπαντῆς εἶχε καθιερωθεῖ καὶ ἡ ἑορτὴ τῆς μητέρας. Ἐπειδὴ ὅμως ὁ κόσμος ἀποχριστιανοποιεῖται, οἱ σκοτεινὲς δυνάμεις ἀφαίρεσαν τὴν Παναγία ἀπὸ τὴν ἑορτὴ τῆς μητέρας καὶ μετακίνησαν τὴν γιορτὴ αὐτὴ σὲ ἄλλη χρονικὴ περίοδο, ὥστε νὰ μὴν ἔχει καμμία σχέση μὲ τὴν μητρότητα.
Εἰσερχόμενος στὸ θέμα του ὁ π. Ἰωὴλ ἐπεσήμανε ὅτι ἡ Ὑπαπαντὴ εἶναι καὶ Δεσποτικὴ ἑορτή, ἐφόσον ὁ Δεσπότης Χριστὸς προσάγεται στὸν Ναό, καὶ Θεομητορική, γιατὶ ἡ Κυρία Θεοτόκος ἔχει πρωτεύοντα ρόλο στὸ γεγονός. Ὁ π. Ἰωὴλ ἑστίασε τὴν ὁμιλία του στὶς δύο προφητεῖες ποὺ ὁ δίκαιος Συμεὼν ἐμπνεόμενος ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα εἶπε, ὅταν πῆρε στὰ χέρια Του τὸν Χριστό. Ἡ μία ἀπὸ τὶς δύο προφητεῖες πρὸς τὴν Παναγία «σοῦ δὲ τὴν ψυχὴν διελεύσεται ρομφαία» ἐκπληρώθηκε μετὰ ἀπὸ τριάντα τρία χρόνια, τὴν ἡμέρα τῆς Σταύρωσης τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Συμεὼν προφητεύει τὰ Πάθη τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸν πόνο τῆς Παναγίας, ποὺ θὰ εἶναι τόσο μεγάλος, σὰν νὰ τῆς τρύπησε τὴν καρδιὰ ἡ ρομφαία. Ὁ Ἅγιος Σιλουανὸς ὁ Ἀθωνίτης ἀναφέρει ὅτι, ἂν ὁ Χριστὸς δὲν ἐνίσχυε τὴν Παναγία, θὰ πέθαινε, δὲν θὰ ἄντεχε τὸν πολὺ πόνο.
Ἡ ἄλλη, «οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν καὶ εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον…ὅπως ἄν ἀποκαλυφθῶσιν ἐκ πολλῶν καρδιῶν διαλογισμοί», ξεκίνησε ἀπὸ ἐκείνη τὴν στιγμὴ καὶ συνεχίζει στὸ διάβα τῶν αἰώνων μέχρι τὸ τέλος τῆς ἱστορίας. Οὐσιαστικὰ ὁ Συμεὼν εἶπε ὅτι τὸ βρέφος αὐτὸ εἶναι ὁ Θεάνθρωπος, ἐνώπιον τοῦ ὁποίου θὰ διχαστεῖ ὁ κόσμος. Ὁ Χριστὸς εἶναι αὐτὸς ποὺ ὄχι μόνο χώρισε τὴν Ἱστορία σὲ πρὸ Χριστοῦ καὶ μετὰ Χριστόν, ἀλλὰ εἶναι αὐτὸς ποὺ διχάζει τὸν κόσμο θέλοντας καὶ μή. Πολλοὶ χωρίζουν τὸν κόσμο μὲ διάφορα κριτήρια. Αὐτὰ ὅμως δὲν εἶναι χωρισμοί. Ὁ χωρισμὸς εἶναι ἕνας, αὐτὸς ποὺ γίνεται στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Στὴν σκηνὴ τῆς Σταύρωσης μὲ τὸν Κύριο στὸ μέσον καὶ τοὺς δύο ληστὲς στὰ πλάγια, ἀναφέρει ὁ Ἰουστῖνος Πόποβιτς, εἰκονίζεται ὅλη ἡ ἀνθρωπότητα σὲ μικρογραφία. Στὸ μέσον ὁ Χριστὸς ποὺ σταυρώνεται γιὰ τὴν σωτηρία μας δίνοντας τὸ αἷμα Του λύτρο γιὰ νὰ ἐλευθερωθοῦμε ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ νὰ λάβουμε τὴν υἱοθεσία, ἐφόσον τὸ θελήσουμε, καὶ δεξιὰ καὶ ἀριστερὰ ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα, ποὺ χωρίζεται ἢ σὲ εὐγνώμονα ληστἠ, ἢ σὲ κακοῦργο ληστή.
Ἡ ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας ἐξηγεῖ πῶς γίνεται ὁ διχασμὸς ποὺ προφητεύεται. Ὁ Χριστὸς εἶναι ἕνας λίθος ποὺ ἢ θὰ ἀνεβεῖς ἐπάνω καὶ θὰ ὑψωθεῖς ἤ, ἂν πᾶς κόντρα, θὰ πέσει πάνω σου καὶ θὰ σὲ διαλύσει. Ἡ θεανδρικὴ προσωπικότης τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶναι ἕνα θαῦμα συνεχές, ἐνώπιον τοῦ ὁποίου διχάζεται ἡ ἀνθρωπότης, διότι ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ θὰ μάθει γιὰ τὸν Χριστό, θὰ σταθεῖ ἀπέναντί Του ἢ θετικὰ ἢ ἀρνητικά, ἢ θὰ σωθεῖ μὲ τὴν θέλησή του ἢ θὰ κολασθεῖ μὲ τὴν θέλησή του. Ὁ Θεὸς δὲν σὠζει τὸν ἄνθρωπο χωρὶς τὴν θέλησή του. Ὁ διχασμὸς καὶ ὁ διωγμὸς τοῦ Χριστοῦ ἀρχίζει ἀπὸ ὅταν γεννιέται: σφαγὴ τῶν νηπίων, ἐξορία στὴν Αἴγυπτο, διωγμὸς ἀπὸ τὸ σαπισμένο κατεστημένο τῶν Γραμματέων καὶ Φαρισαίων, τὸν ἀποδέχεται ὀ ἁπλὸς κόσμος, τὸν διώκουν οἱ Γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι.
Ὁ ἄνθρωπος, ἄν δὲν εἶναι καλοπροαίρετος, ὄχι μόνο θὰ ἀρνηθεῖ, ἀλλὰ θὰ φθάσει στὸ κατάντημα νὰ πολεμᾶ τὸν Χριστό. Καὶ ἡ δική μας κοινωνία ἔχει ξεφύγει καὶ προϊόντος τοῦ χρόνου θὰ ξεφεύγει ἀκόμα περισσότερο. Θὰ ἔρχεται μία δυναμικὴ σύγκρουση μεταξὺ καλοῦ καὶ κακοῦ, θὰ φανεῖ ὅτι κυριαρχεῖ τὸ κακό, ἀλλὰ τὸν τελευταῖο λόγο τὸν ἔχει ὁ Θεός.
Δὲν εἶναι ἁπλὸ νὰ ἀρνηθεῖ κανεὶς τὸν Χριστό, διότι ὁ διάβολος θὰ τὸν ὁδηγήσει νὰ πολεμήσει τὸν Χριστό. Ἀπόδειξη ἡ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ, τῶν Ἀποστόλων, οἱ ἀλλεπάλληλοι διωγμοὶ τῶν τριῶν πρώτων αἰώνων, οἱ αἱρέσεις, τὸ νέφος τῶν μαρτύρων μέχρι καὶ τὸν 20ο αἰώνα.
Οἱ χριστιανοί, παρὰ τὰ λάθη μας, εἴμαστε τὰ ἄτακτα, πλὴν ὅμως ἀγαπημένα παιδιὰ τῆς Παναγίας καὶ δὲν πρέπει νὰ ἔχουμε δειλία οὔτε νὰ ντρεπόμαστε γιὰ τὴν πίστη μας.
Κλείνοντας τὴν ὁμιλία του ὁ π. Ἰωὴλ εὐχήθηκε νὰ μὴ μᾶς ἐγκαταλείψει ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ ἐξ αἰτίας τῆς δειλίας μας, ἀλλὰ ὁ Κύριος νὰ δώσει νὰ γνωρίζουμε τὴν πίστη μας ὁλοένα καὶ βαθύτερα, αὐτὴ ἡ γνώση νὰ μᾶς γίνεται βίωμα καὶ νὰ εἴμαστε οἱ συνειδητοί, οἱ ἀγωνιζόμενοι, οἱ ζηλωτὲς χριστιανοί.
Μὲ τὸ Μικρὸ Ἀπόδειπνο μετὰ Χαιρετισμῶν καὶ τὴν μονολόγιστη εὐχὴ ἔκλεισε καὶ ἡ σημερινὴ ἡμέρα.
