Μητροπολίτου Φαναρίου Ἀγαθαγγέλου,
Γενικοῦ Διευθυντοῦ Ἀποστολικῆς Διακονίας

τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

Μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Λουκιλλιανοῦ καί τῶν σύν αὐτῷ τεσσάρων νηπίων, Διονυσίου, Κλαυδίου, Παύλου καί Ὑπατίου, καί Παύλης τῆς Παρθένου.

Ἡ μνήμη τους ἀναφέρεται καί στίς 19 Ἰανουαρίου. Ἡ Σύναξή τους ἐτελεῖτο στόν οἶκο τοῦ Πατριάρχου Ἀναστασίου στήν Ὀξεία, μικρά νῆσο τῆς Προποντίδος, ἤ σέ ὁμώνυμη τοποθεσία κείμενη κοντά στή λεγόμενη «Ἐμβόλων τοῦ Δομνίνου» στήν Κωνσταντινού-πολη.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύρων Περγεντίνου καί Λαυρεντίνου, τῶν αὐταδέλφων.

Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες Περγεντίνος καί Λαυρεντίνος1 ἐμαρτύρη-σαν, τό 251 μ.Χ., στήν πόλη Ἀρέτσο τῆς Ἰταλίας, ἐπί αὐτοκράτορος Δεκίου (249-251 μ.Χ.).

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου Καικιλίου, διδασκάλου τοῦ ἁγίου Κυπριανοῦ.

Ὁ Ἅγιος Καικίλιος ἔζησε κατά τόν 3ο αἰώνα μ.Χ. καί ἦταν πρεσβύτερος στήν Καρθαγένη τῆς Ἀφρικῆς. Ὑπῆρξε χειραγωγός στόν Χριστιανισμό τοῦ Ἁγίου Κυπριανοῦ, Ἐπισκόπου Καρχηδόνος ( 2 Ὀκτωβρίου)2. Ὁ Βαρώνιος καί ἄλλοι ἱστορικοί τόν θεωροῦν φίλο τοῦ φιλοσόφου Ὀκταβίου καί τοῦ νομικοῦ Μάρκου Μινουτί-ου Φήλικος. Μεταστραφείς στόν Χριστιανισμό, ὁ Ἅγιος Καικίλιος ἀγωνίσθηκε γιά τήν πατρώα εὐσέβεια καί τή διδασκαλία τῶν θείων Γραφῶν.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Ἀχιλλᾶ.

Ὁ Ἅγιος Ἀχιλλᾶς (311-312 μ.Χ.) ἦταν Ἐπίσκοπος Ἀλεξαν-δρείας καί ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Ἱλαρίου.

Ὁ Ἅγιος Ἱλάριος ἔζησε κατά τόν 4ο αἰώνα μ.Χ. καί διετέλεσε Ἐπίσκοπος τῆς πόλεως Καρκασσόν τῆς Τουλούζης στήν Γαλλία. Ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς ἁγίας Κλοτίλδης, τῆς ἐκ Γαλλίας.

Ἡ Ἁγία Κλοτίλδη3 ἐγεννήθηκε στήν πόλη Λυών τῆς Γαλλίας τό 474 μ.Χ. Ἐφρόντισε γιά τήν βάπτιση τοῦ βασιλέως συζύγου της καί τῶν τέκνων της καί ἀγωνίσθηκε γιά τήν διάδοση τοῦ Εὐαγγε-λίου. Ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη, τό 545 μ.Χ.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Λιφάρδου, τοῦ ἐν Ὀρλεάνῃ.

Ὁ Ὅσιος Λιφάρδος ἔζησε τόν 6ο αἰώνα μ.Χ. καί καταγόταν ἀπό τήν Ὀρλεάνη. Ἐσπούδασε τή νομική ἐπιστήμη καί ὁ ζῆλος του γιά τά πνευματικά τόν ὁδήγησε στή μελέτη τοῦ θείου λόγου καί τή συμμετοχή του στά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας. Σέ ἡλικία σαράντα ἐτῶν ἀκολούθησε τό μοναχικό βίο καί ἐχειροτονήθηκε διάκονος. Μαζί μέ τόν Ὅσιο Οὐρβίκιο ἔζησαν μιά ζωή ἀσκητική πολύ αὐ-στηρή καί σκληρή. Λόγῳ τῆς μεγάλης του ἀρετῆς ἐχειροτονήθηκε πρεσβύτερος καί ἔγινε ἡγούμενος τῆς μονῆς τοῦ Μένουνγκ πού εἶ-χαν ἱδρύσει μαζί μέ τό συμμοναστή του.

Ὁ Ὅσιος Λιφάρδος, ἀφοῦ ἔζησε θεοφιλῶς, ἐκοιμήθηκε μέ εἰ-ρήνη, τό 550 μ.Χ.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Οὐρβικίου.

Ὁ Ὅσιος Οὐρβίκιος ἔζησε τόν 6ο αἰώνα μ.Χ. καί ἀσκήτεψε μαζί μέ τόν Ὅσιο Λιφάρδο, τόν ὁποῖο διαδέχθηκε στήν ἡγουμενία τῆς μονῆς τοῦ Μένουνγκ.

Ὁ Ὅσιος Οὐρβίκιος, ἀφοῦ ἀσκήτεψε θεοφιλῶς, ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Κρονανοῦ, τοῦ ἐξ Ἰρλανδίας.

Ὁ Ὅσιος Κρονανός ἔζησε τόν 7ο αἰώνα μ.Χ. καί ἀνῆκε στή συνοδεία τοῦ Ἁγίου Κέβιν. Ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη, τό 617 μ.Χ.4.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Κέβιν, τοῦ ἐξ Ἰρλανδίας.

Ὁ Ἅγιος Κέβιν καταγόταν ἀπό εὐγενῆ οἰκογένεια καί ἐμορ-φώθηκε κοντά σέ διακεκριμένους μοναχούς τῆς Ἰρλανδίας. Ὅταν ἐνηλικιώθηκε ἵδρυσε μονή στήν περιοχή τῶν Δύο Λιμνῶν. Ἦταν τόση ἡ φήμη τῆς ἁγιότητος τοῦ βίου του, ὥστε γύρω ἀπό αὐτόν συγκεντώθηκαν πολλοί μοναχοί καί ἡ περιοχή ἐκείνη ἐξελίχθηκε σέ πόλη. Χειροτονηθείς Ἐπίσκοπος ἔκτισε κοντά στή μονή τόν καθε-δρικό αὐτοῦ ναό.

Ὁ Ἅγιος Κέβιν ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη, τό 618 μ.Χ., σέ ἡλικία ἑκατόν εἴκοσι ἐτῶν5.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Γενεσίου.

Ὁ Ἅγιος Γενέσιος ἔζησε τόν 7ο αἰώνα μ.Χ. καί διετέλεσε Ἐπί-σκοπος τῆς πόλεως Κλερμόντ. Διακρίθηκε γιά τήν αὐστηρότητα τοῦ βίου του, τή φιλανθρωπία καί τήν ἀγάπη πρός τούς πτωχούς καί τούς πάσχοντες.

Ὁ Ὅσιος Γενέσιος, ἀφοῦ ἐποίμανε θεοφιλῶς τό ποίμνιό του, ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη, τό 662 μ.Χ.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου ὁσιομάρτυρος Ἰσαάκ, τοῦ ἐξ Ἱσπανίας.

Ὁ Ἅγιος Ὁσιομάρτυς Ἰσαάκ ἔζησε τόν 9ο αἰώνα μ.Χ. καί ἐγεννήθηκε στήν πόλη Κόρδοβα τῆς Ἱσπανίας, τό 825 μ.Χ. Ἦταν συμβολαιογράφος καί ἀργότερα ἔγινε μοναχός σέ μοναστήρι κοντά στή γενέτειρά του. Ἐμαρτύρησε γιά τήν πίστη τοῦ Χριστοῦ, τό 852 μ.Χ., ἀπό τούς Μωαμεθανούς6.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Ἀθανασίου, τοῦ Θαυματουργοῦ.

Ὁ Ὅσιος Ἀθανάσιος, ὁ Θαυματουργός, καταγόταν ἀπό τό θέμα τῶν Κιβυρραιωτῶν, τό ὁποῖο περιελάμβανε τίς ἐπαρχίες Κα-ρίας, Πισιδίας, Λυκίας καί Παμφυλίας, καί ἀπό γονεῖς εὐσεβεῖς καί φιλόθεους. Ἔζησε δέ κατά τό δεύτερο ἥμισυ τοῦ 9ου καί πρῶτο ἥμισυ τοῦ 10ου αἰῶνος μ.Χ. Ἀφοῦ ἔγινε μοναχός, περιερχόταν πολ-λούς τόπους συναναστρεφόμενος τούς ἀσκητές, τίς ἀρετές τῶν ὁποί-ων ἐμιμεῖτο. Σέ μία περιοδεία του ἐγνωρίσθηκε μετά τοῦ πρώην συγκλητικοῦ καί ἤδη μοναχοῦ Κοσμᾶ, ὁ ὁποῖος τόν εἰσήγαγε στή μονή πού ἐκτίσθηκε ἀπό αὐτόν, τοῦ Τραϊανοῦ, κοντά στόν ποταμό Σαγγάριο καί τήν ὁποία αὐτός εἶχε ἐγκαταλείψει, ἐπειδή δυσανα-σχέτησε ἀπό τήν ἀπείθεια καί σκληρότητα τῶν μοναχῶν. Ἐκεῖ ὁ Ὅσιος Ἀθανάσιος ἐχειροτονήθηκε ἱερέας καί κατόρθωσε διά τῶν θερμῶν λόγων, τοῦ ἀμέμπτου παραδείγματός του, τῶν φιλαδέλφων παρακλήσεων καί τῶν ὁλονυκτίων πρός τόν Θεό δεήσεών του, νά ἐξημερώσει τούς ἀτίθασους μοναχούς καί νά ἀποκαταστήσει τή διασαλευθεῖσα τάξη στή μονή. Πλήν τῶν ποιμαντικῶν του καθηκό-ντων ἠσχολεῖτο καί μέ τήν ἀντιγραφή βιβλίων, τό προϊόν τῆς πωλή-σεως τῶν ὁποίων διεμοίραζε στούς πτωχούς.

Ἔτσι, ὁσίως καί θεοφιλῶς, ἀφοῦ ἔζησε ὁ Ὅσιος Ἀθανάσιος, ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη σέ βαθύ γῆρας, γενόμενος, πρόξενος μετά θά-νατον, πολλῶν θαυμάτων στούς προσερχομένους πρός αὐτόν μέ πίστη καί εὐλάβεια.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς ὁσίας μητρός ἡμῶν Ἱερίας τῆς χήρας, ἐν Μεσοποταμίᾳ ἀσκησάσης.

Ἡ Ὁσία Ἱερία, ἀφοῦ ἀσκήτεψε θεοφιλῶς στήν περιοχή τῆς Μεσοποταμίας, ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Πάππου.

Ὁ Ὅσιος Πάππος, ἀφοῦ ἀσκήτεψε θεοφιλῶς, ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη.

Τῇ αὐτῆ ἡμέρᾳ, μνήμη τῆς ἀνακομιδῆς τῶν ἱερῶν λειψάνων τοῦ ἁγίου Δημητρίου τοῦ Θαυματουργοῦ, πρίγκηπος τοῦ Οὔγκλιχ καί τῆς Μόσχας.

(Βλ. † 15 Μαῒου).

ἀνακομιδή καί μεταφορά τν ἱερῶν λειψάνων το Ἁγίου Δημητρίου πό τήν πόλη Ογκλιχ στήν Μόσχα ἐπραγματοποιήθηκε τό 1606. Τά ἱερά λείψανα ἐτοποθετήθηκαν στό ναό τῶν Ἀρχαγ-γέλων το Κρεμλίνου. Μετά τά πολλά θαύματα, πού γιναν ἀπό τά για λείψανα, καθιερώθηκαν ο μέρες μνήμης το πρίγκηπος Δημη-τρίου: τς γεννήσεως († 19 κτωβρίου), το βίαιου θανάτου († 15 Μαΐου) καί τς μετακομιδῆς τν ἱερῶν λειψάνων αὐτοῦ στήν Μόσχα († 3 ουνίου).

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Γρηγορίου, μητροπολίτου Δέρκων.

Ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς Γρηγόριος ἐγεννήθηκε περί τά μέσα τοῦ 18ου αἰῶνος μ.Χ. στό χωριό Ζουμπάτα Ἀχαῒας. Λόγῳ τοῦ ἀνήσυχου χαρακτῆρος του ὁ πατέρας του ἀναγκάσθηκε νά τόν ἀποστείλει σέ κάποιον μοναχό συγγενῆ του στή μονή τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου τοῦ Φίλια. Ἐκεῖ ὁ Γρηγόριος, ἀφοῦ ἐκάρη μοναχός, ἐμόνασε. Ἐπί πόσα ἔτη ἔμεινε ἐκεῖ ἤ ἐἀν μετέβη καί ἐμόνασε στή μονή τῶν Ταξιαρχῶν, δέν εἶναι γνωστό. Τό βέβαιο εἶναι, ὅτι λόγῳ τῆς μικρᾶς παραμονῆς του στή μονή τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου ἀπό εὐγνωμοσύνη ἀνήγειρε μέ ἰδικές του δαπάνες, τό 1819, τήν κρήνη τῆς μονῆς, ὅπως ἀναφέρεται κατά τήν ἐπί αὐτῆς ἐπιγραφή.

Προικισμένος μέ σπάνια φυσικά χαρίσματα καί πλήρης ἐλπί-δων, δέν περιορίσθηκε στά στενά ὅρια τῶν μοναστηριακῶν τειχῶν, ἀλλά ἐπεζήτησε εὐρύτερο πεδίο δράσεως. Ἀναφέρεται ὅτι ἐμορφώ-θηκε στή Δημητσάνα καί τό Ναύπλιο, ἀργότερα δέ μετέβη στήν Κωνσταντινούπολη, ὅπου ἐπεράτωσε τίς σπουδές του στή Μεγάλη Σχολή τοῦ Γένους, διακρινόμενος ἀπό τότε γιά τή μόρφωσή του. Γιά τήν ποικιλία τῶν γνώσεών του καί τό αὐστηρό τοῦ ἤθους, δέν ἄργησε νά γίνει γνωστός σέ εὐρύ κύκλο λογίων, κληρικῶν καί λαϊ-κῶν, ἑλκύσας τήν εὔνοια καί ἐκτίμηση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρ-χου Σωφρονίου Β΄ (1774-1780), ὁ ὁποῖος τόν ἐχειροτόνησε Μη-τροπολίτη Λαοδικείας κατά Φεβρουάριο τοῦ ἔτους 1777 καί συγ-χρόνως καθ’ ὅλο σχεδόν τό ἔτος προσέλαβε αὐτόν ὡς μέλος τῆς Ἱε-ρᾶς Συνόδου7.

Ἀφοῦ ἀνέλαβε τά καθήκοντά του στή Μητρόπολη Λακεδαι-μονίας, τό 1778, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος διακρίθηκε ὡς ἔξοχος ποι-μενάρχης. Σέ αὐτόν ὀφείλεται ἡ ὑπαγωγή τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Δημη-τσάνης στή Μητρόπολη Λακεδαιμονίας, ἀργότερα δέ, κατά τό ἔτος 1780, ἡ προαγωγή τῆς Πατριαρχικῆς Ἐξαρχίας Ζαρνάτας σέ Ἐπι-σκοπή ὑπό τόν Λακεδαιμονίας.

Φλεγόμενος ὑπέρ τῆς ἀπελευθερώσεως τοῦ Γένους, ἐβάδισε ἐπί τά ἴχνη τοῦ προκατόχου του Ἀνανίου καί ἐργάσθηκε ἐντατικά πρός ἀναζωπύρωσιν τοῦ πατριωτικοῦ φρονήματος. Λόγῳ τῆς δράσεώς του αὐτῆς ἐπέσυρε τήν ὀργή καί τό μῖσος τῆς Τουρκικῆς ἐξουσίας τῆς Πελοποννήσου.

Ἀφοῦ ἦλθε σέ ρήξη πρός τόν πασᾶ Σαλάμπαση, διότι ἀντιστε-κόταν στίς καταπιέσεις αὐτοῦ καί διαμαρτυρόταν στίς ἐκκλησίες, ἐφυλακίσθηκε ἀπό αὐτόν ἐπί ἐννέα μῆνες. Ὁ πασᾶς ἀπέστειλε τρεῖς φορές ταχυδρόμους στήν Κωνσταντινούπολη, γιά νά λάβει φιρμάνι νά τόν ἀποκεφαλίσει, ἐπειδή ὅμως ἀπέτυχε, ἀπέλυσε τόν Γρηγόριο, ἀφοῦ ἔλαβε ἀπό αὐτόν ἄδικο πρόστιμο τριάντα χιλιάδων γροσ-σίων.

Περί τά μέσα τοῦ ἔτους 1790 προσκλήθηκε ἀπό τόν πασᾶ τῆς Πελοποννήσου νά μεταβεῖ στήν Τρίπολη, πλήν ὅμως ἐγκαίρως κατόρθωσε νά διαφύγει πρίν συλληφθεῖ καί ὑποστεῖ τό μαρτυρικό τέλος τοῦ προκατόχου του Ἀνανίου. Διά μέσου δέ τῆς Ὕδρας κα-τευθύνθηκε στήν Κωνσταντινούπολη, ἀφοῦ ἀπηλλάγη τῆς κατηγο-ρίας. Ἀφοῦ ἔμεινε ἐκεῖ ἀρκετά, μετατέθηκε στή Μητρόπολη Βιδύ-νης, κατά μῆνα Νοέμβριο τοῦ ἔτους 1791, μέ σκοπό νά μήν ἐπανέλ-θει στήν Πελοπόννησο.

Δέν παρέμεινε ὁμως ἐκεῖ ἀρκετά, διότι δέν ὑπῆρξε ἀμέτοχος τῆς ἀποστασίας τοῦ Πασβάνογλου (1797), πρός τόν ὁποῖο συνδέ-θηκε διά φιλίας, ἐπωφελούμενος τῶν σχέσεων μέ τόν Ρήγα Φεραῖο. Φοβούμενος δέ τήν ἐνοχοποίησή του, ἐδραπεύτεσε καί κατευθύνθη-κε στήν Κωνσταντινούπολη κατά μῆνα Ἰούλιο τοῦ ἔτους 1801. Ἐδῶ παρέμεινε μέχρι τήν ἡμέρα τῆς ἐκλογῆς του, ἐπί Πατριάρχου Καλλι-νίκου Ε΄8, σέ Μητροπολίτη Δέρκων, διαδεχθείς τόν Μακάριο, ὁ ὁποῖος ἔγινε Μητροπολίτης Ἐφέσου.

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος εὐθύς ἀμέσως, γιά τίς ποικίλες γνώσεις καί τήν πολύτιμη πεῖρα του, ἐκλήθηκε ὡς Συνοδικός καί παρέμεινε στή θέση αὐτή μέχρι τόν Ἀπρίλιο τοῦ 1821, ὑπό τέσσερεις Πατριάρ-χες, τόν Καλλίνικο Ε΄, τόν Ἰερεμία Δ΄ (1809-1813), τόν Κύριλλο ΣΤ΄ (1813-1818) καί τόν Γρηγόριο Ε΄ (1818-1821)9.

Ὡς Μητροπολίτης Δέρκων καί μέλος τῆς Φιλικῆς Ἑταιρείας ὁ Ἅγιος Γρηγόριος παρέσχε μεγάλες ὑπηρεσίες στήν Ἐκκλησία καί τό Γένος, ἀφοῦ κατόρθωσε νά φέρει σέ πέρας δύσκολα καί δύσλυτα προβλήματα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Ἡ φωτισμένη σκέψη του ἐβάρυνε πάντοτε ἐπί τῶν σκέψεων καί τῶν ἀποφάσεων τῆς Ἱε-ρᾶς Συνόδου τοῦ Πατριαρχείου. Συγκαταλέγεται μεταξύ τῶν Ἱε-ραρχῶν ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι ἐπέδειξαν μεγάλο ζῆλο γιά τήν ἵδρυση σχολείων καί τήν ἐξύψωση τοῦ πνευματικοῦ καί μορφωτικοῦ ἐπι-πέδου τῆς νεολαίας. Πολύ συνέβαλε στήν ἀναδιοργάνωση τῆς Με-γάλης τοῦ Γένους Σχολῆς, ὡς καί τή μετάθεση αὐτῆς ἀπό τό Φανάρι στήν Ξηροκρήνη10.

Ὁ Ἅγιος ἐπροστάτευε τούς γενναίους ἀπό τούς λαϊκούς καί τοῦς ἐνάρετους ἀπό τούς κληρικούς. Ἔτσι ὡς πνευματικά του τέκνα ἀναφέρονται οἱ δύο Πατριάρχες Γρηγόριος ΣΤ΄11 καί Ἄνθιμος Ε΄ (1841-1842), ὡς καί ὁ πολύς κατόπιν Γρηγόριος Παπαφλέσσας.

Μετά τήν εἰσβολή τοῦ Ἀλεξάνδρου Ὑψηλάντου στή Μολδα-βία, διατάχθηκε, στίς 9 Μαρτίου, διά φιρμανίου καί ἄνευ ἐξηγήσε-ων ὁ Πατριάρχης νά ἀποστείλει στήν Πύλη μερικούς ἀπό τούς πρό-κριτους Ἀρχιερεῖς, μεταξύ δέ αὐτῶν καί τόν Ἅγιο Γρηγόριο. Περί τῆς τύχης τῶν κρατουμένων Ἀρχιερέων, μετά τήν ἀναγγελία τῆς Ἐπαναστάσεως στήν Πελοπόννησο, ἔκρινε τό ἀποτέλεσμα τῶν πο-λεμικῶν γεγονότων καί μάλιστα ἡ ἀναγγελία περί τῆς πυρπολή-σεως τοῦ Τουρκικοῦ δικρότου στήν Λέσβο, στίς 27 Μαῒου 1821, ἀπό τόν Παπανικολῆ καί ἡ σφαγή τοῦ Μολλᾶ τῆς Μέκκας καί τῆς οἰκο-γένειάς του στή νῆσο τῶν Οἰνουσῶν.

Ἔτσι διατάχθηκε ἡ θανάτωση ὅλων τῶν φυλακισμένων Ἱε-ραρχῶν. Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ἀπαγχονίσθηκε, τό 1821, στά Θε-ραπειά, ἔξω ἀπό τήν οἰκία του12.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Δωροθέου, μητροπολίτου Ἀδριανουπόλεως.

Ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς Δωρόθεος, κατά κόσμον Δημήτριος Πρώϊος, ἐγεννήθηκε τόν 18ο αἰώνα μ.Χ. στήν Χίο, ὅπου καί ἔμαθε τά στοιχειώδη γράμματα, ἀργότερα δέ διετέλεσε μαθητής τοῦ Δα-νιήλ τοῦ Κεραμέως στήν Πατμιάδα σχολή. Τό 1786, ἐχειροτονήθηκε διάκονος καί στή συνέχεια ἀναχώρησε στήν Ἰταλία καί Γαλλία γιά εὐρύτερες σπουδές. Ἀπό τόν Σεπτέμβριο τοῦ ἔτους 1793 ἐδίδαξε φιλοσοφία στή σχολή τῆς Χίου, ὑπό τή διεύθυνση τοῦ Ἁγίου Ἀθα-νασίου τοῦ Παρίου, μέχρι καί τό 1796.

Σέ κάποια ἐπίσκεψη τοῦ Καπετάν-Πασᾶ στό Αἰγαῖο, ὁ διερ-μηνέας τοῦ στόλου Κωνσταντίνος Χαντζερῆς ἐγνώρισε τόν Δωρό-θεο στή Χίο, τόν ἐζήτησε ὡς διδάσκαλο τῶν τέκνων του, καί ἔτσι ἐγκαταστάθηκε στήν Κωνσταντινούπολη, τό 1797. Ἀκολούθησε ἀργότερα τόν Χαντζερῆ στή Βλαχία μετά τό διορισμό του ὡς ἡγε-μόνος. Ὡς βοηθό του ὁ Ἅγιος Δωρόθεος στήν Κωνσταντινούπολη καί τό Βουκουρέστι εἶχε τόν ἐπίσης Χίο καί ἀγαπητό του μαθητή Νεόφυτο Βάμβα.

Τό 1799, ὁ Ἅγιος Δωρόθεος, μετά τήν ἀποκεφάλιση τοῦ Χαντζερῆ ἀπό τούς Τούρκους, ἐπανῆλθε στήν Κωνσταντινούπολη, ὅπου ἀνέλαβε καθήκοντα ἱεροκήρυκος τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας καί ἐχειροθετήθηκε ἀρχιμανδρίτης.

Τό 1804, ἱδρύθηκε στήν Ξηροκρήνη τὴς Κωνσταντινουπόλε-ως, ἀπό τόν Δημήτριο Μουρούζη, νέα Σχολή τοῦ Γένους, ἡ διεύ-θυνση τῆς ὁποίας ἀνατέθηκε στόν Ἅγιο Δωρόθεο. Ἕνα χρόνο μετά, ἐκλέγεται Μητροπολίτης Φιλαδελφείας καί τό 1813 Μητροπολίτης Ἀδριανουπόλεως.

Ὁ Ἅγιος ἐπιθυμοῦσε νά ἱδρύσει στήν Ἀδριανούπολη ϊερατική σχολή, ἐπειδή ὅμως δέν κατάφερε νά πραγματοποιήσει τό ὄωειρό του, συνέβαλε τά μέγιστα στήν ἀνάπτυξη τῆς ἐκεῖ ὑπαρχούσης Ἑλληνικῆς σχολῆς, ἀφοῦ διόρισε ὡς σχολάρχη αὐτῆς τόν ἀξιόλογο διδάσκαλο Στέφανο Καραθεοδωρῆ. Ἐδίδασκε καί αὐτός λογική καί ἠθική κατ’ Ἀριστοτέλη, μαθηματικά καί φυσικά κατά Νικηφόρο Θεοτόκη καί μεταφυσική καί θεολογία κατά Εὐγένιο Βούλγαρη.

Τό 1820, ὁ Ἅγιος Δωρόθεος ἐκλήθηκε ὡς μέλος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου στήν Κωνσταντινούπολη. Ἐκεῖ ἔμελλε νά εὕρει μαρτυρικό θάνατο μετά τῶν ἄλλων Ἀρχιερέων, ἀφοῦ ἀπαγχονίσθηκε ἀπό τούς Τούρκους, τό 1821, στό Μέγα Ρεῦμα.

Ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς Δωρόθεος χαρακτηρίζεται ὡς ἕνας ἀπό τούς συντελεστές τῆς ἐκπαιδευτικῆς ἀναγεννήσεως τοῦ Νεωτέρου Ἑλληνισμοῦ. Ἐκτός τοῦ Ἀδαμαντίου Κοραῆ ἀναγνωρίζει αὐτόν καί ὁ Κωνσταντίνος Οἰκονόμου ὁ ἐξ Οἰκονόμων, ὁ δέ Μητροπολίτης Οὑγγροβλαχίας Ἰγνάτιος κατατάσσει τόν Ἅγιο μεταξύ τῶν ἐνδόξων ἀνδρῶν, οἱ ὁποῖοι ἐλάμπρυναν τήν Ἑλλάδα13. Εἶναι, ἐπίσης, ἀξιο ἀναφορᾶς, ὅτι ὁ Ἅγιος Δωρόθεος ἐπιμελήθηκε τήν πρώτη ἔκδοση τοῦ Πηδαλίου, τό 1800, «διορθωθέντος ψήφῳ τοῦ παναγιωτάτου καί ἱεροκήρυκος κυρίου Δωροθέου».

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Ἰωσήφ, μητρο-πολίτου Θεσσαλονίκης.

Ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς Ἰωσήφ (Ἀντωνόπουλος) καταγόταν πό τήν Δημητσάνα τς Πε­λο­ποννήσου, ποία νέδειξε διαίτερα κατά τήν περίοδο τς Τουρκοκρατίας ­ξιόλογους νδρες, πού ργά-σθηκαν τόσο στό χρο τς ᾿Εκ­κλησίας σο καί γιά τήν πελευθέρω-ση το Γένους, διετέλεσε Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κατά τή δύ-σκολη περίοδο τς Τουρκοκρατίας καί διαίτερα κατά τούς χρόνους πρίν πό τήν κρηξη τς ᾿Επαναστάσεως, κατά τήν ναρξη τς ὁ-ποίας συνελήφθη πό τούς Τούρ­κους καί ἐθα­νατώθηκε· γι᾿ ατό καί θεωρεται ς Ἐθνομάρ­τυς. Ὅμως στή συνείδηση το Χριστιανικο πληρώματος τῆς Θεσσαλονίκης ἔχει καθιερωθεῖ καί τιμᾶται ὡς Ἱε-ρομάρτυς.

Ὁ Ἅγιος Ἰωσήφ προερχόταν πό τή γνωστή οκογένεια τν ᾿Αντωνόπουλων, ποία προσέφερε πολλά στόν γώνα το 1821. Μέχρι πρόσφατα πρχε ποψη τι φερε τό πώνυμο Δαλιβήρης, σπου ἐδημοσιεύθηκαν τά Ἀπομνημονεύματα το Κανέλου Δελη­γιάννη, που, ναφερόμενος Κανέλος στό γεγονός τς ­δρύσεως πυριτιδόμυλων στήν Δημητσάνα, λέγει τι στήν προ­σ­πάθεια ατή τν δύο δελφν, το Νικολάου καί το Σπυ­ρίδωνα Σπηλιωτοπού-λου, συνέβαλε σημαντικά καί προκρι­τώτερος τς πόλεως «θα-νάσιος Ἀντωνόπουλος, ­δελφός το ᾿Ιωσήφ μητροπολίτου Θεσσα-λονίκης, στις φο­νεύθη πό τόν σουλτάνον ες Κωνσταντινούπο-λιν μετά το οιδίμου Πατριάρχου Γρηγορίου, το Δέρκων, ᾿Εφέ-σου καί λλων ρ­χιερέων…».

Τήν πρώτη μόρφωσή του ᾿Ιωσήφ πιθανώτατα τήν λαβε στή γενέτειρά του, που λλωστε καί πρίν τή σύστα­ση τς γνωστς Ελ-ληνικς σχολς ἐλειτουργοσε νεπίσημα σχολεο. Αγνωστος πα-ραμένει τόπος που συνέχισε τίς σπουδές του· πιθανότατα μετέβη στήν Σμύρνη, που συνήθι­ζαν νά καταφεύγουν πολλοί πό τήν γε-νέτειρά του, πως π.χ. Γρηγόριος Ε¢, λλά καί ο δρυτές τς σχολς τς Δημητσάνας. Ενας λλος τόπος πού προσέλκυε πολλούς νέ­ους προερχόμενους πό τή Δημητσάνα ταν Κωνσταν­τι­νού-πολη, που διέμεναν πολλοί πλούσιοι μποροι καταγό­με­νοι πό αὐ-τή. Ἀλλά καί τό Ἅγιον Ὄρος ποτελοσε ναν σημαντικό πόλο λξεως. Σέ κάποιον λοιπόν πό ατούς τούς χώρους ᾿Ιωσήφ συμ-πλήρωσε τή μόρφωσή του, γιά τήν ποία λλωστε μοναχός Χρι-στόφορος Προδρομίτης ση­μειώνει: «κανήν παίδευσιν, τήν τε θύ-ραθεν καί μάλιστα τν καθ᾿ μᾶς παιδευμάτων».

᾿Αργότερα, ταν Γρηγόριος Ε¢ νέρχεται στόν πα­τριαρχι-κό θρόνο, συναντομε τόν ᾿Ιωσήφ ὡς ρχιδιάκονο το Μητροπολί-του ᾿Εφέσου. Στή συνέχεια γίνεται Μέγας Πρωτο­σύγ­κελλος το Οἰ-κουμενικο Πατριαρχείου, ν πό τίς 20 Α­γούστου τοῦ ἔτους 1787 ξελέγη Μητροπολίτης Δράμας. Μεταξύ τς γενέ­τειράς του καί τς κκλησιαστικς του παρχίας π­ρ­χε ­νας μυστικός στενός σύν-δεσμος, φο πολλο πό τούς συμπατριτες του εχαν περάσει πό τή Δράμα, πως π.χ. Διονύσιος Α¢, ποος θεωρεται δεύτερος κτίτωρ τς μονς τς Ε­κοσιφοινίσσης, Γρηγόριος Ε¢, ποος κατέ­φυγε στήν δια μονή, Μητροπολίτης Δράμας Ἀθανά­σιος (1593-1608), λλά καί πολλοί λλοι.

Στό ξώφυλλο μιᾶς χειρόγραφης λειτουργίας το ἔτους 1736 βρίσκουμε μία διόγραφη σημείωση τοῦ Ἁγίου ᾿Ιωσήφ, πού φέρε­ται τι εναι γραμμένη τόν Μάρτιο το 1800. Στή ση­μεί­ωση ατή να-φέρονται τά νόματα λων τν προκατό­χων το ᾿Ιωσήφ, ποος φαίνεται τι προβαίνει σ᾿ ατήν τήν νέργεια πό σεβασμό στή μνή-μη λων σων ρχιερά­τευσαν ἐνωρίτερα στήν δια Μητρόπολη καί διαίτερα τν συμ­πα­τριω­τν του.

Ο Ἅγιος Ἰωσήφ διακρινόταν διαίτερα γιά τή μόρφωσή του, τήν εσέβεια καί τήν ργατικότητά του. Συνέβαλε μά­λιστα ο­κονο-μικά στήν κδοση διαφόρων ργων, πως τς ᾿Επι­τομς χρονολο-γικς τς Γενικς Ιστορίας, κ τς Γαλλικς ες τήν μετέραν μετε-νεχθείσης διάλεκτον μετά πλείστων ση­μειώσεων παυξηθείσης π το φιλογενος Λάμπρου ᾿Αν­τωνιάδου, το κ Μοισίας καί τς Γε-ωγρα­φίας το Διο­νυσίου Πύρρου το Θετταλο, ποία κδί­δεται γιά πρώτη φορά τό 1818. ᾿Επίσης προέτρεψε τόν Ὅ­σιο Νικόδημο τόν Ἁγιορείτη στή σύνταξη το Συναξαριστο, νός ργου τήν κδοση το ποίου εχε ποσχεθε νά χρη­ματοδοτήσει. Πράγ­ματι, μετά τήν κοίμηση το Ὁσίου Νικοδήμου, τό 1819, ὁ Ἅγιος ᾿Ιωσήφ κ­πλήρωσε τήν πόσχεσή του, πιθυμώντας μόνο νά παρα­μεί­νει μυστική προσφορά του. Τέλος, νί­σχυσε οκονομικά καί τή σχολή τς γενέτειράς του.

Ἀπό τό φθινόπωρο πιθανότατα το 1808-1809 ᾿Ιω­σήφ μετεῖ-χε στήν Πατριαρχική Σύνοδο ς Μητροπολίτης Δρά­μας. Κατά τή διάρκεια ατς τς περιόδου συναντομε τήν πογραφή του σέ διά-φορα συνοδικά γγραφα, μεταξύ τν ποίων καί στό ντυπο σιγίλ-λιο το Πατριάρχου Καλ­λινίκου Ε΄, τό 1809, πού συνιστᾶ ποταγή στήν θωμανική ξουσία τόσο στούς Μητροπολίτες σο καί στούς Χριστιανούς.

Κατά τόν Νοέμβριο το 1810, ὁ Ἅγιος Ἰωσήφ μετατέθηκε στήν Θεσσαλονίκη, γιά νά διαδεχθε τόν ποθανόντα Ἐπίσκοπο Γεράσι­μο. Η Μητρόπολη τς Δράμας ταν μία πτωχή κκλησια­στική περι-φέρεια σέ σχέση μέ τήν Θεσσαλονίκη· τσι προ­αγωγή ατή πο-τελοσε μιά πράξη ναγνωρίσεως τς προ­σφορᾶς το Ἁγίου.

Ἀπό τήν περίοδο τς ποιμαντορίας του στήν Θεσσα­λο­νίκη διασώζεται μία νθύμηση σ᾿ να χειρόγραφο το 15ου-16ου αἰῶνος μ.Χ. πού ναφέρεται σέ κάποια πίσκεψή του στή μονή Βλατάδων. Ἀργότερα, τό 1815, σέ Κώδικα το ἔτους 1789, πού νκε στό ναό τς Παναγούδας, εὑρίσκουμε μία σημείωση πού ναφέρει τι θεω-ρήθηκε λογαριασμός το πιτρόπου Γ. Πάϊ­κου κατά τόν ᾿Ιούνιο το 1815 νώπιον το Ἀρχιερέ­ως· στό τέλος πάρχει πογραφή το Μητροπολίτου «οτως † Θεσ­σαλονίκης ᾿Ιωσήφ ποβεβαιοῖ».

Κατά τά τη 1819-1821, Ἰωσήφ μετεχε καί πάλι στήν Πα-τριαρχική Σύνοδο, ατή τή φορά βέβαια ς Μητρο­πολίτης Θεσσα-λονίκης. Ετσι συναντομε τήν πογραφή του σέ ρκετά συνοδικά γγραφα καί γράμματα, πως στήν Ἐγ­κύ­κλιο τοῦ ἔτους 1820, τήν ποία πευθύνει Γρηγόριος Ε΄ πρός τόν Μητροπολίτη, τούς Ἐπισκόπους καί τό λαό τς Θεσ­σαλονίκης, μέ σκοπό νά μήν παρα-συρθον πό τό κίνη­μα το Ἀλ, λλά νά παραμείνουν πιστοί στό Σουλτάνο. ᾿Επίσης, τό 1821, Ἰωσήφ ς συνοδικός πογράφει καί τήν φορι­στική πιστολή τν πρωταγωνιστν το πελευ­θερω­τικο ­γνος. Ατές ο νέργειες το Ἁγίου δέν πρέ­πει, πως χει πο-δειχθε πό τήν στορική ρευνα, νά κ­λη­φθον ς προ­δοτικές, λ-λά νά ρμηνευθον σέ συνδυα­σμό μέ τό λο κλί­μα τς περιόδου καί κυρίως μέ τό δύσκο­λο ρόλο πού εχε ναλάβει τό Πατριαρχεο ς προστάτης το Χριστιανικο πλη­θυσμο.

Μετά τήν κρηξη τς Ἐπαναστάσεως στίς παραδουνά­βιες πε-ριοχές, Πατριάρχης διατάχθηκε διά φιρμανίου, στίς 9 Μαρτίου, νά στείλει στήν Πύλη κάποιους πό τούς προ­κρίτους Ἀρχιερες. Ἴσως μως ατό νά συνέβη, ταν ἐγνω­στοποιήθηκε στό Σουλτάνο ξέγερση τς Πελοποννήσου, πότε καί το ἐζητήθηκαν συγκεκρι-μένα πρόσωπα, διαφορε­τικά θά φειλε νά θέσει καί τόν αυτό του στήν μάδα τν ποσταλέντων Ἀρχιερέων στήν Πύλη.

Μάλιστα ο συλλήψεις τν Ἀρχιερέων πρέπει νά γι­ναν στα-διακά· πρτος πρέπει νά συνελήφθη καί νά ἐφυλακί­σθηκε ᾿Εφέ-σου Διονύσιος, φο δέν συναντομε τήν πο­γραφή του σέ κανένα πό τά πατριαρχικά γγραφα πού ποκηρύσσουν τό κίνημα. Μετά κολούθησαν Νικομηδεί­ας Ἀθανάσιος καί Ἀγχιάλου Εγένιος πού ἐθανατώθησαν μαζί μέ τόν Πατριάρχη Γρηγόριο τόν Ε¢. Μετά τήν 10η Ἀ­πριλίου ἤ κατ᾿ ατήν συνελήφθησαν καί ἐφυλακίσθηκαν στό Φορνο το Μποσταντζήμπαση Δέρκων Γρηγόριος, Τυρ­νό-βου ᾿Ιωαννίκιος, ᾿Αδριανουπόλεως Δωρόθεος καί Θεσ­σαλονί-κης ᾿Ιωσήφ. Η φυλάκιση τν Ἀρχιερέων διήρκεσε γιά ρκετό χρο-νικό διάστημα. Στίς 27 Μαῒου, ταν Σουλ­τάνος ἐπληροφορήθηκε τήν πυρπόληση το τουρκικο δι­κρό­του στή Λέσβο, διέταξε πρός ντεκδίκησιν τή θανάτω­ση τν φυλακι­σμένων. Ετσι, στίς 3 ᾿Ιουνί-ου 1821, τά θύματα μαζί μέ τό δήμιό τους μεταφέρθηκαν στήν ερω-παϊκ παραλία το Βοσπόρου, γιά νά κτελεσθον. Πρτος παγ-χονίσθηκε Τυρνόβου ᾿Ιω­αννίκιος στό Ἀρναούτκιοϊ, μετά Ἀδρια-νου­πόλεως Δωρόθεος στό Μέγα Ρεμα, τρίτος ὁ Ἅγιος ᾿Ιωσήφ στό Νεοχώρι, καί τέλος Δέρκων Γρηγόριος στά Θεραπειά.

Μετά τό θάνατο τοῦ Ἁγίου ᾿Ιωσήφ, περιουσία του ἐδημεύ­θηκε καί τσι ἐστερήθηκε καί σχολή τς πατρίδος του τήν οκονο-μική νίσχυση πού ἐδεχόταν πό ατόν. Τόν ᾿Ιούλιο το διου τους στό μητροπολιτικό θρόνο τς Θεσσαλονίκης μετατέθηκε Ανου Ματθαος, ποος παρέμεινε μέχρι τό 1824.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ σύναξις τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῆς Γλυκοφιλούσης, ἐν Γιαροσλάβλ τῆς Ρωσσίας.

Ἡ εἰκόνα τῆς Παναγίας τοῦ Γιαροσλάβλ ὀφείλει τό ὄνομά της στήν πόλη τοῦ Γιαροσλάβλ. Μεταφέρθηκε ἐκεῖ τόν 13ο αἰώνα μ.Χ. ἀπό τούς Ἁγίους Βασίλειο καί Κωνσταντίνο, πρίγκηπες τοῦ Για-ροσλάβλ († 3 Ἰουλίου).

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ σύναξις τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου «τῶν Ἀδελφῶν τοῦ Κιέβου», ἐν Κιέβῳ-Μπράτσκ τῆς Ρωσσίας.

(Βλ. 10 Μαῒου).

Ἡ εἰκόνα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου ἑορτάζει, ἐπίσης, στίς 6 Σεπτεμβρίου, 10 Μαῒου καί τήν Ε΄ Κυριακή τῶν Νηστειῶν.

Ταῖς αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν!

1 Ρωμαϊκό Μαρτυρολόγιο, σελ. 134.
2 Βασιλείου Ψευτογκᾶ, «Κυπριανός», Θρησκευτική καί Ἠθική Ἐγκυκλοπαιδεία, τό-μος 7ος, ἐκδ. Ἀθαν. Μαρτίνου, Ἀθῆναι 1965, στ. 1099. Ρωμαϊκό Μαρτυρολόγιο, σελ. 135.
3 Ρωμαϊκό Μαρτυρολόγιο, σελ. 135.
4 A Calendar of British Saints, Orthodox Synaxarion, Compiled by Father Benedict Haigh with assistance from Ian Thompson, St. Kyrillos Mission, Huddersfield in conjunction with BLUESTONE BOOKS, 2004,σελ. 63.
5 A Calendar of British Saints, Orthodox Synaxarion, σελ. 62-63.
6 Ρωμαϊκό Μαρτυρολόγιο, σελ. 132.
7 Ἐκκλησιατική Ἀλήθεια, τόμος Α΄ (1881), σελ. 230, τόμος Κ΄ (1900), σελ. 77-80.
8 Α΄ πατριαρχεία 1801-1806. Β΄ πατριαρχεία 1808-1809.
9 Γ΄ πατριαρχεία.
10 Κουρουτσεσμέ.
11 Α΄ πατριαρχεία 1835-1840. Β΄ πατριαρχεία 1867-1871.
12 Πρβλ. Τάσου Ἀθ. Γριτσοπούλου, «Ὁ Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Ἰωσήφ ὁ ἀπό Δράμας», Μακεδονικά, Δ΄(1960), σελ. 489-491. Κωνσταντίνου Παπαρρηγοπούλου, «Ὁ Μέγας Δέρκων Γρηγόριος», Ἑστία, Α΄ (1876), σελ. 53-56. Στεφάνου Ν. Θωμοπούλου, «Ὁ Μέγας Δέρκων Γρηγόριος», Δελτίον τῆς Ἱστορικῆς καί Ἐθνολογικῆς Ἑταιρείας τῆς Ἑλλάδος, Νέα Σειρά, Α΄ (1928), σελ. 52-100.
13 Ἀπολογία ἱστορική καί κριτική ὑπέρ τοῦ ἱεροῦ κλήρου τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας κατά τῶν συκοφαντιῶν τοῦ Νεοφύτου Δούκα…, 1815, σελ. 113.

Γίνετε συνοδοιπόροι μας στην γνώση και την ενημέρωση. Στείλτε στο info@poimin.gr άρθρα, φωτογραφίες, βίντεο ή κάτι που πιστεύετε ότι αξίζει να μοιραστείτε τόσο με εμάς όσο και με τους αναγνώστες μας.

Πρόσφατα Άρθρα

Υποδοχή της Τιμίας Κάρας του Οσίου Νικάνορος του Θαυματουργού στα Γρεβενά

Την Τίμια Κάρα του Οσίου Πατρός ημών Νικάνορος του Θαυματουργού, από την Ιερά Μονή Ζάβορδας, υποδέχτηκε η πόλη των Γρεβενών, το απόγευμα του Σαββάτου,...

Εκδημία Συνταξιούχου Κληρικού Πρωτοπρεσβυτέρου π. Ιωάννου Πανέρη

Η Ιερά Μητρόπολις Φθιώτιδος με την κατ’ άνθρωπον θλίψη αναγγέλλει την προς Κύριον εκδημίαν του Συνταξιούχου Κληρικού της Ιεράς Μητροπόλεως μας, μακαριστού Πρωτ. π....

Ο Φθιώτιδος Συμεών στην Ομβριακή Δομοκού

Για φωτογραφικό υλικό πατήστε εδώ. Στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Ομβριακής Δομοκού, ιερούργησε σήμερα ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Συμεών.   Στην Αρχιερατική Θεία Λειτουργία, μεταξύ...

Ἁγιολογικό ἀφιέρωμα Β΄ Ἑβδομάδος μηνός Ἰουλίου

Μητροπολίτου Φαναρίου Ἀγαθαγγέλου, Γενικοῦ Διευθυντοῦ Ἀποστολικῆς Διακονίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος 6 Ἰουλίου † Μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Σισώη, τοῦ Μεγάλου. Ὁ Ὅσιος Σισώης καταγόταν ἀπό τήν Αἴγυπτο...

Πανδήμως η Σίφνος ετίμησε την προστάτιδα της Παναγία Χρυσοπηγή

Στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Σπυρίδωνος Απολλωνίας Σίφνου, στον οποίο από εχθές είχε μεταφερθεί η ιερά Εικόνα της Παναγίας Χρυσοπηγής, ιερούργησε σήμερα το...

Η πρώτη επίσκεψη Αρχιεπισκόπου μετά από 24 χρόνια στον Ι.Ν. Αγίου Νικολάου Καμπέρας

Κοντά στο ελληνορθόδοξο ποίμνιο της Καμπέρας βρέθηκε την Κυριακή, 5 Ιουλίου, ο Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας κ.κ. Μακάριος.  Μολονότι μέσα στον ένα χρόνο από την...

Κατέκλυσαν και φέτος οι πιστοί τη σκήτη του κτήτορος της Μονής Παμμεγίστων Ταξιαρχών Αιγίου Οσίου Λεοντίου

Την ευλογία τού Οσίου Λεοντίου έλαβαν σήμερα πολλοί ευσεβείς πιστοί από την Αιγιάλεια, την Αχαΐα και την Κόρινθο που ανηφόρισαν στο κατανυκτικό και επιβλητικό...

Ενθρόνιση του Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Παναγίας Καλλίπετρας Αρχιμ. Παλαμά

Την Κυριακή 5 Ιουλίου το πρωί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε το θείο λόγο στην Ιερά Μονή Παναγίας Καλλίπετρας. Στο...

Στην κωμόπολη της Βαλύρας Μεσσηνίας ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος

Στην κωμόπολη της Βαλύρας Μεσσηνίας βρέθηκε το πρωί της Κυριακής 5ης Ιουλίου ε.έ. ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος, ως προεξάρχων...

Ακολουθία επί τη διασαλεύση της Αγίας Τραπέζης στον Ι.Ν. Προφήτη Ηλία Ασσήρου

Φωτογραφικό Υλικό  Μέσα κλίμα πνευματικής χαράς και σύμφωνα με την τάξη και το τυπικό που ορίζει η Αγία μας Εκκλησίας, τελέσθηκε υπό του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου...

Εκδηλώσεις 199ης επετείου Επαναστάσεως Καλαρρυτών

Την Κυριακή 5 Ιουλίου 2020, το πρωΐ, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Άρτης κ. Καλλίνικος ελειτούργησε στον Ενοριακό Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου Καλαρρυτών. Μετά το πέρας...

O Πλαταμώνας υποδέχθηκε την εικόνα της Παναγίας Τριχερούσας

Μέσα σε κλίμα κατάνυξης και ευλάβειας προς το πάνσεπτο πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου ο Πλαταμώνας υποδέχθηκε την εικόνα της Παναγίας Τριχερούσας, αντίγραφο της ομώνυμης...

Ποιμαντορική Ἐγκύκλιος τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου κ. Ἱεροθέου γιά τόν ἅγιο Καλλίνικο Ἐδέσσης

Ἀγαπητοί ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά, Πρόσφατα ἡ Σύνοδος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, κατά τήν Συνεδρίασή της τῆς 23ης Ἰουνίου 2020, μέ ἀπόφασή της ἐνέταξε στό...

Έναρξη νέου συσσιτίου απόρων στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Αυστραλίας

Το Σάββατο, 4 Ιουλίου, στο πλαίσιο της επίσκεψής του στην Καμπέρα, ο Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας κ.κ. Μακάριος μετέβη στην πόλη Queanbeyan και χοροστάτησε στον...

Εκοιμήθει η Οσιολογιωτάτη Καθηγουμένη της Ιεράς Μονής Αγίας Κυριακής Λουτρού, Φιλοθέη Μοναχή

Η Ιερά Μητρόπολις Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας αγγέλει την προς Κύριον εκδημίαν της Οσιολογιωτάτης Καθηγουμένης της Ιεράς Μονής Αγίας Κυριακής Λουτρού, Φιλοθέης Μοναχής. Η εξόδιος ακολουθία αυτής...