Στον εορτάζοντα ιερό Ναό Αγ. Μαρίνης και Αντωνίου Σερρών, ιερούργησε ο Σεβ. Μητροπολίτης Σερρών και Νιγρίτης κ. Θεολόγος, σήμερα, Πέμπτη 17 Ιουλίου 2025, ημέρα κατά την οποία, με λαμπρότητα εορτάζεται πανορθοδόξως η πανσεβάσμιος μνήμη της Αγ. ενδόξου, μεγαλομάρτυρος Μαρίνης της θαυματουργού και σημειοφόρου. Συμπροσευχητικώς παρόντες μεταξύ άλλων ήταν και ο Βουλευτής Σερρών κ. Θεόφιλος Λεονταρίδης, καθώς ο πιστός λαός του Θεού.
Η πανηγυρική θ. Λειτουργία στον ως είρηται ιστορικό Ναό της πόλεως των Σερρών τελέσθηκε με την αγιαστική παρουσία της αφθάρτου δεξιάς χειρός της «στερρῶς ἀθλησάσης» Αγ. μεγαλομάρτυρος Μαρίνης. Το ευωδιάζον, χαριτόβρυτο και ακέραιο λείψανο της δεξιάς χειρός της πανευφήμου μεγαλομάρτυρος Μαρίνης, εδωρήθη το έτος 1787 στον παλαίφατο, βυζαντινό Ναό της Αγ. Μαρίνης Σερρών (12ος αιων.), από τον Μητροπολίτη Βοδενών (Εδέσσης) κυρό Τιμόθεο και έκτοτε αποτελεί για την πόλη και την Μητρόπολη των Σερρών, τιμαλφέστατο πνευματικό θησαυρό, μόνιμο και απτό σημείο αγιασμού, άμισθο ιατρείο ψυχών και σωμάτων, νέα κολυμβήθρα του Σιλωάμ, ακένωτο δοχείο, χωρητικό και παρεκτικό της θείας χάριτος.
Προ της απολύσεως της θ. Μυσταγωγίας, ο Σεβασμιώτατος απευθυνόμενος με εμπνευσμένο λόγο στο πυκνό εκκλησίασμα, που προσήλθε για να μετάσχει της αναιμάκτου θ. Ευχαριστίας και να προσκυνήσει το ιερό Λείψανο της Αγ. Μαρίνης, ετόνισε ότι οι μνήμες των αγίων προβάλλουν ενώπιον μας, ως μία αφορμή για τον προσωπικό μας αγιασμό, αλλά και για την φανέρωση του μυστηρίου της Εκκλησίας, ως Σώματος Ιησού Χριστού και ως οικογενείας του Θεού, αλλά και ως ευκαιρία για πνευματική διδαχή, έμπνευση και αφύπνιση.
Παρετήρησε ότι σήμερα υπάρχει έλλειμμα ουσιαστικής γνώσεως περί της ζωής της Εκκλησίας μας, με αρκετούς χριστιανούς να έχουν αναγάγει τις μνήμες των αγίων μας σε μία ευλαβική μόνο συνήθεια εθιμικού χαρακτήρος, μένοντας στην επιφάνεια των πραγμάτων και αφήνοντας την ψυχή και την ζωή τους ακαλλιέργητη πνευματικώς.
Με αφορμή μάλιστα την μεγάλη εορτή της πανευφήμου Νύμφης του Χριστού, Μαρίνης, υπογράμμισε ότι αποτελεί μακραίωνη παράδοση της Εκκλησίας μας, από τους πρώτους ακόμη χριστιανικούς αιώνες, οι μνήμες των αγίων και μάλιστα των μαρτύρων Της να τιμώνται πρωτίστως διά της τελέσεως της θ. Λειτουργίας.
«Οι εορτές των αγίων μας, ετόνισε ο Σεβασμιώτατος, δεν αποτελούν κοσμικές πραγματικότητες, αλλά βαθιά πνευματικά και εκκλησιαστικά γεγονότα. Ο άνθρωπος εορτάζοντας μαζί με όλους τους αγίους το μυστήριο της πίστεως αποκτά εμπειρία της χριστοζωής, αλλά και του σκοπού και του προορισμού του και διδάσκεται τον τρόπο εκπληρώσεως του προορισμού αυτού, που πραγματώνεται εν τη Εκκλησία και διά της Εκκλησίας.
Οι άγιοι μάρτυρες, ως η σήμερον λαμπρώς εορταζομένη Αγ. Μαρίνα, ξεπέρασαν με την φλόγα της αγάπης τους προς τον Χριστό το ισχυρότερο αίσθημα, που υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους, αυτό δηλαδή της αυτοσυντηρήσεως. Θεώρησαν ότι η ζωή μαζί με τον Χριστό είναι ασυγκρίτως τελειοτέρα και σπουδαιοτέρα από την επίγεια ζωή τους και με χαρά και χωρίς λογισμούς αμφιβολίας πορεύθηκαν στο μαρτύριο, ως έκφραση της ζέουσας αγάπης για τον Χριστό!».
Και συνέχισε ο Σεβ. Ποιμενάρχης των Σερρών: «Ο Χριστός σε κάθε θ. Λειτουργία ‘’στρώνει’’ το Τραπέζι της Βασιλείας Του και μας προσκαλεί όλους να γίνουμε συνδαιτημόνες. Είναι ο προσφέρων και ο προσφερόμενος στην πνευματική Του Τράπεζα, καλώντας τον καθένα από εμάς να γίνει μέτοχος ζωής αιωνίου. Η αδιαφορία μας όμως, μας κάνει δυσκίνητους προς την αρετή και την αγιότητα. Ο Χριστός όλους μας θέλει, όλους μας αγαπά, για όλους μας ήρθε στον κόσμο, για να καθαρίσει τα λάθη, να θεραπεύσει τις αμαρτίες μας και να μας οδηγήσει στον ουρανό.
Τιμούμε λοιπόν τους αγίους μας, πραγματικά, όταν μετέχουμε της θ. Λειτουργίας, που τελείται στην μνήμη τους, όταν μετέχουμε με καθαρή συνείδηση στο άγιο Ποτήριο της Ζωής, διά του οποίου ο άνθρωπος γίνεται σύσσωμος και σύναιμος με τον Ίδιο τον Χριστό, όταν μιμούμεθα το ήθος και την ζωή των μαρτύρων στην καθημερινότητα της ζωής μας».
Και κατέληξε ο Σεβασμιώτατος: «Οι άγιοι μας καλούν φιλάδελφα να μιμηθούμε την πίστη, το βίωμα, την αρετή, το ήθος τους, ένα ήθος βαθιά χριστοκεντρικό, εκκλησιαστικό και φιλάνθρωπο».
