Μητροπολίτου Αὐλῶνος ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ
«Ἀστέρες πολύφωτοι, πάγχρυσα στόματα τοῦ Λόγου»
Τή μνήμη τῶν θεοφόρων Πατέρων τῆς πρώτης ἐν Νικαίᾳ Οἰκουμενικῆς Συνόδου γιορτάζει ἡ Ἐκκλησία μας σήμερα. Ἡ περίοδος τοῦ Πεντηκοσταρίου πού διερχόμαστε, περίοδος ἀναστάσιμη, εἶναι ἡ πλέον ἐνδεικτική γιά τόν ἐν λόγῳ ἑορτασμό, γιατί οἱ ἅγιοι Πατέρες εἶναι ἐκεῖνοι πού ὄχι μόνον ἐβίωσαν τήν Ἀνάσταση τοῦ Θεανθρώπου, ἀλλά καί ποικιλοτρόπως διέδωσαν τό μήνυμά της καί περιφρούρησαν τήν ἀλήθεια της ἀπό τό ψεῦδος τῶν αἱρετικῶν.
Συγκεκριμένα οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς πρώτης ἐν Νικαίᾳ Οἰκουμενικῆς Συνόδου μέ ὅλες τους τίς δυνάμεις πολέμησαν τόν Ἄρειο, πού πρῶτος αὐτός θέλησε νά βάλει ἀρχή στόν Ἄναρχο καί νά σχετικοποιήσει κατά συνέπεια καί ὅλα τά σωτηριώδη γεγονότα τῆς θείας οἰκονομίας. Οἱ θεοφόροι Πατέρες δογματικά θεμελίωσαν καί ὁριοθέτησαν τήν Ἀλήθεια τοῦ Λόγου μέ βάση τό φωτισμό τοῦ Παναγίου Πνεύματος. Ἐπιβάλλεται, λοιπόν, ἡ μνήμη τους νά γιορτάζεται συχνά, γιά νά θυμοῦνται οἱ χριστιανοί πώς οἱ Πατέρες ἦταν καί εἶναι
ἀστέρες πολύφωτοι τῆς Ἐκκλησίας
Σύμφωνα μέ τήν ὀρθόδοξη διδασκαλία ὁ θεμέλιος τῆς ἁγίας μας Ἐκκλησίας λίθος εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός. Κανείς κανένα ἄλλο θεμέλιο δέν μπορεῖ νά τοποθετήσει, ἐκτός ἀπό τόν Ἰησοῦ, τονίζει ὁ ἀπόστολος Παῦλος (Α’ Κορ. 3, 11). Πάνω του, ὅπως στόν «ἀκρογωνιαῖον λίθον» (Ἐφεσ. 2, 20), στηρίζεται τό θεανθρώπινο τῆς Ἐκκλησίας μας οἰκοδόμημα.
Ὅταν βάλλεται τό Πρόσωπο τοῦ Θεανθρώπου ἀπό πρόσωπα ἀνίερα, ὅταν προσβάλλεται ἡ σώζουσα διδασκαλία Του, ὅταν ἀλλοιώνεται καί παραχαράσσεται ἡ ἀλήθεια τοῦ Λόγου, τότε βάλλεται, προσβάλλεται, ἀλλοιώνεται καί παραχαράσσεται στήν οὐσία της ἡ πίστη τῆς ἁγίας μας Ἐκκλησίας.
Τό ἱερό Εὐαγγέλιο εἶναι τό πλήρωμα τῆς Ἀλήθειας τοῦ Λόγου! Εἶναι ἡ Ζωή τοῦ Θεανθρώπου στή γῆ! Συνεπῶς δέν παρουσιάζει ἄλματα ἤ κενά. Δέν ἔχει ἀνάγκη ἀπό συμπληρώσεις! Ἐκεῖνος πού θά τολμήσει νά προσθέσει ἤ νά ἀφαιρέσει στό ἱερό Εὐαγγέλιο «ἐλάχιστος κληθήσεται» σύμφωνα μέ τήν ἀδιάψευστη μαρτυρία τοῦ Κυρίου μας (Ματθ. 5, 19).
Τήν ἀλήθεια αὐτή ἀντελήφθηκαν οἱ θεηγόροι Πατέρες, γι’ αὐτό καί μέ κάθε τρόπο προσπάθησαν νά περιφρουρήσουν τό ποίμνιό τους. Σύμφωνα μέ τήν ἁγιοπατερική σκέψη τό ἅγιο Εὐαγγέλιο εἶναι ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ πού ἔγινε ἄνθρωπος καί ἡ «φωνή» τῆς Ἐκκλησίας ὡς Σώματος τοῦ Θεοῦ-Λόγου.
Οἱ αἱρετικοί μέ κάθε τρόπο καί μέ κάθε «λόγο» προσπάθησαν τό ὀρθόδοξο κριτήριο τοῦ λαοῦ τῆς Ἐκκλησίας νά τό μετατοπίσουν μέ μιά καθαρά φιλοσοφική καί πολύ ἀνθρώπινη θεώρηση τοῦ Εὐαγγελικοῦ Λόγου. Τότε σήμανε ἡ «ὥρα» τῶν ἁγίων Πατέρων! Ἀναδείχθηκαν «ἀστέρες πολύφωτοι» τῆς Ἐκκλησίας, γιατί μέ τή φωτισμένη καί ξεκαθαρισμένη διδασκαλία τους φώτισαν τῆς πίστεως τό «στερέωμα» καί στερέωσαν τήν ὀρθόδοξη συνείδηση καί βιοτή τοῦ πληρώματος τῆς Οἰκουμενικῆς Ὀρθοδοξίας!
Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, λένε οἱ Πατέρες, εἶναι τέλειος Θεός καί τέλειος ἄνθρωπος. Ἡ Θεότητά του δέν πλησιάζεται μέ τό φιλοσοφικό στοχασμό, ἀλλά μέ τήν ἐσωτερική ἔλλαμψη. Εἶναι Ἀποκάλυψη καί Δῶρο τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο ὁ Θεάνθρωπος. Εἶναι τό Φῶς τοῦ κόσμου, πού φωτίζει τόν ἄνθρωπο! Τόν ἄνθρωπο πού ἀποδέχεται πώς εἶναι «ἑτερόφωτος» καί μέ συναίσθηση τῆς ἐσωτερικῆς του φτώχειας θέλει τίς ἀχτίδες τοῦ Νοητοῦ Ἡλίου, γιά νά ζήσει στή ζωή.
Ἔτσι ἔζησαν τήν πίστη κι ἔτσι δέχθηκαν τό Θεῖο Φῶς οἱ Πατέρες. Αὐτό τό Φῶς τούς μετέδωσε καί τά χαρίσματα ἐκεῖνα τοῦ Πνεύματος, ὥστε νά γίνουν καί νά εἶναι γιά ὅλους τούς αἰῶνες γιά τήν Ἐκκλησία καί τό πλήρωμά της
τά πάγχρυσα στόματα τοῦ Λόγου
Ἡ πίστη τῆς ἁγίας μας Ἐκκλησίας δέν εἶναι θεωρητική. Εἶναι ἡ βίωση τῆς ζωῆς τοῦ Θεανθρώπου! Ἄρα εἶναι τρόπος ζωῆς καί ὑπάρξεως τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου στή θεανθρώπινη κοινωνία τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ ἅγιοι Πατέρες ζοῦν τήν πίστη στήν πράξη. Εἶναι ἐκκλησιοκεντρικοί! Γι’ αὐτούς ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησία δέν ὑπάρχει καμμιά σωτηρία!
Πρίν ἀναλάβουν ὁποιαδήποτε ἐκκλησιαστική διακονία, μέ προσευχή καί ἄσκηση, μέ νηστεία καί ἔντονη γενικά πνευματική ζωή, μετασχημάτισαν τό ὀστράκινο σκεῦος τῆς ὑπάρξεώς των σέ δοχεῖο τοῦ Λόγου. Ζώντας τή θεοζωή, ἀπέκτησαν «νοῦν Χριστοῦ» (Α’ Κορ. 2, 16) καί αἰσθήσεις Χριστοῦ. Γι’ αὐτό καί τό κήρυγμά τους, καί τά συγγράμματά τους κλείνουν μέσα τους τό ἄρωμα καί τό βίωμα τῆς ἁγίας μας Ὀρθοδοξίας! Ὅταν μιλοῦν οἱ Πατέρες, μιλεῖ τό Ἅγιο Πνεῦμα, πού ἐνοικεῖ μέσα τους. Γιατί εἶναι Πνευματοφόροι οἱ Πατέρες μας.
Οἱ αἱρέσεις δέ μπόρεσαν νά ἀντισταθοῦν στή δύναμη τῆς Ἀλήθειας πού ἐνσάρκωναν οἱ ἅγιοι ὁπλῖτες τῆς Βασιλείας τοῦ Χριστοῦ. Τό ἴδιο καί ὁ ὑποκινητής τους ὁ διάβολος. Νικήθηκε καί ’κεῖνος ἀπό τήν ἁγιότητα καί τό μεγαλεῖο τῆς ψυχῆς τῶν πολιτῶν τῆς ἐπίγειας καί οὐράνιας Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Οἱ ἅγιοι Πατέρες γνώριζαν πολύ καλά πώς μετά τήν πτώση τῶν Πρωτοπλάστων, δεύτερη στή σειρά ἔρχεται ἡ νόθευση καί ἡ ἀλλοίωση τῆς ὀρθοδόξου πίστεως! Διότι, ἄν προσβληθεῖ ἡ Θεότητα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ καί ἀλλοιωθεῖ ἡ ἀλήθεια τῆς Ἀναστάσεώς Του, χτυπηθεῖ δηλαδή τό Πρόσωπο καί τό γεγονός πάνω στό ὁποῖο στηρίζεται ἡ Ἐκκλησία, τότε ἀπό μέρους τῶν ἀνθρώπων κάθε «πίστη» εἶναι μάταιη. Ἀνώφελη. Τί πρέπει λοιπόν νά γίνει;
Ὅλοι μας μιμητές τῶν ἁγίων Πατέρων
Ἔχουμε ἐπωμισθεῖ ὡς ὀρθόδοξοι τό βάρος μιᾶς κληρονομιᾶς πού διατρέχει ποικίλους κινδύνους ἀπό τή σκοτεινή σκηνοθεσία τῶν ὀργάνων τοῦ Σατανᾶ. Ἄν, λοιπόν, χαθεῖ ἡ Ὀρθόδοξη πίστη πού ὁρίζει τή ζωή τῆς Ἐκκλησίας μέ τό «μέτρο» τοῦ δόγματος καί τή ζωή τῶν πιστῶν μέ τήν ἀνόθευτη ζωή τοῦ Πνεύματος, τότε ἡ συμφορά εἶναι ἀνεπανόρθωτη! Δέν ἰσχύει, βέβαια, τό ἴδιο καί μέ τήν ἁμαρτία. Γι’ αὐτήν ὑπάρχει ἡ μετάνοια. Γιά τήν αἵρεση δέν ὑπάρχει καμμιά μετάνοια, καμμιά ἐλπίδα σωτηρίας, γιατί τά γκρεμίζει ὅλα!
Καί στήν ἐποχή τῶν Πατέρων, ἀλλά καί σήμερα οἱ κίνδυνοι ἀπό τίς αἱρέσεις εἶναι ἴδιοι! Συνεπῶς καί οἱ ὑποχρεώσεις μας μέσα στήν Ἐκκλησία οἱ ἴδιες. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι τό «σπίτι» μας, ἀφοῦ εἶναι ὁ «οἶκος» τοῦ Θεοῦ καί Πατέρα μας! Ἅμα ἔτσι δοῦμε τήν Ἐκκλησία καί ἅμα ζοῦμε τό Εὐαγγέλιο μέ ψυχική ἐγρήγορση, τότε φυσικό εἶναι νά ἀντιστεκόμαστε στούς αἱρετικούς τῆς ἐποχῆς μας, εἴτε λέγονται χιλιαστές εἴτε ἀλλιῶς, καί μέ πεπαρρησιασμένη συνείδηση, ὅπως οἱ Πατέρες, νά καυτηριάζουμε τήν πτώση τους.
Ἀλήθεια, ἄν ἡ ὀρθόδοξη πίστη χαθεῖ, ποιός μπορεῖ νά σώσει τόν ἄνθρωπο; Μιμούμενοι τούς Πατέρες, ἄς τούς τιμήσουμε, λοιπόν. Γιατί εἶναι οἱ ὁδηγοί μας «κατά Χριστόν».
