του Αρχιμ. Γρηγορίου Κωνσταντίνου Δρ. Θ.
Το αποκορύφωμα της Μεγάλης Εβδομάδας είναι η Μεγάλη Παρασκευή. Και το καλύτερο θα ήταν να ζούσαμε την ημέρα αυτή εν πλήρη σιωπή και προσευχή. Γιατί τα γεγονότα που συνέβησαν, είναι πέρα από το λόγο.
Επειδή, όμως, κάποιοι δεν την κατανοούν έτσι την άρρητη αυτή ημέρα και ζητούν λόγους, (ντοκουμέντα) για τη σταύρωση του Χριστού, παρασυρόμαστε και εμείς να πούμε λίγα λόγια για τη σταυρική θυσία, μήπως και μπορέσουμε να «αμβλύνουμε» έστω και λίγο τον πόνο του Εσταυρωμένου Χριστού.
Πάντως, το μεγαλύτερο ντοκουμέντο είναι όλοι η Παλαιστίνη και ιδιαίτερα τα Ιεροσόλυμα. Ακόμη πιο ιδιαίτερα είναι η «VIA DOLOROSA», δηλαδή η οδός του μαρτυρίου που είναι 1.000 μέτρα περίπου στην παλιά πόλη των Ιεροσολύμων και οδηγεί μέσω Πραιτορίου και φυλακών, στον τόπο της Σταύρωσης, που συστεγάζεται με το Ναό της Αναστάσεως.
Στα μνημεία αυτά, με όλη τη «σχετικότητα» τους και στις λεπτομέρειες, κανείς δεν μπόρεσε να τα αμφισβητήσει και να τα σαλέψει. Μένουν εκεί στους Αγίους Τόπους, αδιάψευστοι αιώνιοι μάρτυρες.
Αλλά μήπως και λογοτεχνία, η ζωγραφική, η αγιογραφία οι αναπαραστάσεις, η μουσική, ακόμα και ο κινηματογράφος δεν είναι έμμεσα ή και άμεσα ντοκουμέντα για τη σταύρωση του Χριστού;
Η λογοτεχνία, από τη βυζαντινή φιλολογία, το δράμα «ο Χριστός πάσχων» με τους υμνωδούς Ρωμανό Μελωδό, Ιωάννη Δαμασκηνό, τον φιλόσοφο Καβάσιλα μέχρι τις μέρες μας.
Οι διάσημοι ζωγράφοι Μιχαήλ Άγγελος και οι περίφημοι αγιογράφοι, Θεοφάνης, Πανσέληνος, Θεοτοκόπουλος, Κόντογλου, έχουν εκφράσει τα βιώματα της χριστιανοσύνης ανά τους αιώνες. Φυσικά το ίδιο έκαναν και οι διάσημοι μουσουργοί.
Αλλά και τα «λαϊκά» μοιρολόγια με τις αναπαραστάσεις της Σταύρωσης, κατά τόπους δείχνουν την επίδραση της σταυρικής θυσίας του Ιησού στους χριστιανικούς λαούς.
Και για να μη μείνουμε τέτοια μέρα απολογητικό χαρακτήρα της Μεγάλης Παρασκευής, τονίζουμε ιδιαίτερα ότι η Σταύρωση του Χριστού έγινε εκούσια.
Ο Χριστός δεν ήταν θύμα των κακών ανθρώπων. Οι κακοί απλώς έδειξαν την κακότητα τους. Και όπως λέει χαρακτηριστικά, ο Γρηγόριος θεολόγος: «Η σωτηρία μας δεν είναι αποτέλεσμα της κακότητας των ανθρώπων. Είναι η πρόσληψη των κακών από τον Χριστό».
Η ζωή του Χριστού υπήρξε μια θυσία από τη γέννησή του μέχρι την κάθοδό του στον Άδη. Γι’ αυτό και δεν είναι μια εκατόμβη, αλλά άπειρη θυσία που σώζει τη δημιουργία. Είναι η θυσία που οδήγησε τον Χριστό στην αναμέτρηση με τον θάνατο, που τον υπερέβη και έδωσε τη ζωή σε όλη την κτίση.
Αλλά ας εμβαθύνουμε ιδιαίτερα στην αποκαθήλωση, στη συνέχεια, η οποία μας αποκαλύπτει, πολλά και συγκλονιστικά σημεία.
