Τοῦ Μητροπολίτου Ἐλευθερουπόλεως ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
«…καὶ ἠκούσθη ὅτι εἰς οἶκον ἐστί…» (Μάρκ. 2,1)
Ὁ τόπος, Ἀγαπητοὶ Ἀδελφοί, ὅπου συνήθως ὁ Κύριος ἐκήρυττε τὸ Εὐαγγέλιο τῆς Βασιλείας Του, τὸ σωτήριο γιὰ ὅλους τούς ἀνθρώπους, ἦτο κυρίως ἡ Συναγωγή. Ὁ ἱερὸς δηλαδὴ ἐκεῖνος γιὰ τοὺς Ἑβραίους χῶρος, σὲ πόλεις καὶ χωριά, ὅπου συγκεντρώνονταν οἱ Ἰουδαῖοι κάθε Σάββατο γιὰ νὰ προσευχηθοῦν καὶ ἀκούσουν τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ. Σ’ ἐκείνους τοὺς τόπους τῆς θείας Λατρείας, μετὰ τάς «φωνάς τῶν προφητῶν τάς κατὰ πᾶν σάββατον ἀναγινωσκομένας» (Πράξ. 13,27) ὁ Κύριος μας, καὶ ἀργότερα οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοί Του, ἀπηύθυνε συνήθως τὸ θεϊκὸ Του Λόγο σὲ καλοπροαίρετους ἀνθρώπους.
Ἀλλά, ὅπως μᾶς πληροφοροῦν οἱ ἱεροὶ Εὐαγγελιστές, ὁ Κύριός μας τὸ κήρυγμά Του δὲν τὸ περιόριζε μόνο στὶς Συναγωγές, ἀλλὰ καὶ σὲ ἄλλους τόπους, ὅπου εὕρισκε λαὸν ποὺ διψοῦσε νὰ γνωρίση τὴν θεϊκὴ ἀλήθεια. Ἔτσι «ἀνέβη ἐπὶ ὄρους», «ἔστη ἐπὶ τόπου πεδινοῦ», μπῆκε σὲ πλοιάριο καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ἐδίδαξε στὸν λαὸ τὰ ρήματα τῆς Βασιλείας Του.
Στὸ σημερινὸ δὲ Εὐαγγελικό μας ἀνάγνωσμα τὸν βλέπομε νὰ κηρύττη καὶ μέσα σὲ ἕνα σπίτι στὴν Καπερναούμ. Προσκεκλημμένος ἀπὸ κάποια φιλική του οἰκογένεια βρῆκε τὴν εὐκαιρία, ὅταν εἶδε πλήθη ἀπὸ τοὺς κατοίκους τῆς εὐλογημένης πόλεως νὰ γεμίζουν τοὺς χώρους του, νὰ διδάξη τὴν θεϊκὴ Του διδασκαλία. Καὶ ὅπως σέ ἄλλη περίπτωση ἁγίασε τὸ βουνὸ καὶ τὴν πεδιάδα καὶ τὴν λίμνη καὶ τὸ πλοιάριο μὲ τὴν παρουσία καὶ τὸ κήρυγμά Του, ἔτσι καὶ τώρα χαρίζει τὴν ἀτίμητη εὐλογία καὶ Χάρη Του σὲ ἕνα σπίτι τῆς Καπερναούμ.
Πόσο εὐτυχῆ θὰ ἔπρεπε νὰ θεωροῦν τὸν ἑαυτὸ τους τὰ μέλη ἐκείνης τῆς ἄγνωστής μας οἰκογένειας, ποὺ δέχθηκε νὰ μεταβάλη τὸ σπίτι της σὲ ἄμβωνα τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ καὶ σὲ νέα Σιλωάμ, ἀφοῦ ἐκεῖ ὑπὸ τὴν στέγη του θὰ θεραπεύση ὁ Ἰατρὸς τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων, ὄχι μόνο τὴν ἄγνοια καὶ τὴν προκατάληψη, ἀλλὰ καὶ ἕναν δυστυχῆ παράλυτο.
Ἀλλά, σύμφωνα μὲ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο, «Χριστὸς χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας» (Ἑβρ. 13,8). Ὁ Ἴδιος παραμένει ὁ Κύριος μέχρι τίς ἡμέρες μας. Μὲ τὴν ἴδια διάθεση καὶ ἄπειρη Ἀγάπη ἀπέναντί μας, ἔστω καὶ ἂν δὲν Τὸν βλέπομε μὲ τὰ μάτια τοῦ σώματος, ἀλλὰ μόνο μὲ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς. Ἑπομένως, – φρικτὸν εἰπεῖν! – μποροῦμε νὰ Τὸν ἔχωμε καὶ ἐμεῖς μέσα στὸ σπίτι μας.
Καὶ τὸ θέλει μάλιστα καὶ ὁ Ἴδιος! Θυμᾶσθε ἐκείνη τὴν χαριτωμένη εἰκόνα, ὅπου παριστάνεται ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὑψηλὸς καὶ ὡραῖος, μὲ Πρόσωπο ποὺ ἀπαστράπτει ἀπὸ θεία γαλήνη καὶ ὡραιότητα, νά στέκεται ταπεινὰ ἔξω ἀπὸ μία κλειστή πόρτα καὶ νά χτυπᾶ μὲ εὐγένεια περιμένοντας νὰ Τοῦ ἀνοίξουν νὰ μπῆ μέσα στὸ σπίτι; Εἶναι ἡ ζωγραφικὴ μεταφορὰ τῶν λόγων Του στὴν Ἀποκάλυψη: «ἰδοὺ ἕστηκα ἐπὶ τὴν θύραν καὶ κρούω, ἐὰν τις ἀκούση τῆς φωνῆς μου καὶ ἀνοίξη τὴν θύραν, καὶ εἰσελεύσομαι πρὸς αὐτὸν καὶ δειπνήσω μετ’ αὐτοῦ καὶ αὐτὸς μετ’ ἐμοῦ» (Ἀποκάλ. 3,20).
Ἀκούσατε, Ἀγαπητοὶ Ἀδελφοί, τί λέγει ὁ Κύριος περιμένοντας ἔξω ἀπὸ τὴν πόρτα τῆς ψυχῆς μας, ἔξω ἀπὸ τὴν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ μας; Κτυπῶ καὶ περιμένω. Ἐάν μοῦ ἀνοίξετε, θὰ ἔλθω μέσα καὶ θὰ καθίσω στὸ τραπέζι μαζί σας καὶ θὰ φάγω μαζί σας…
Ὦ ! εἶναι πρόθυμος ὁ Κύριος μας, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Βασιλεὺς τῶν αἰώνων καὶ Λυτρωτὴς τοῦ κόσμου, ὅπως τότε, δρασκέλισε τὸ κατώφλι τοῦ σπιτιοῦ τῆς Καπερναοὺμ καὶ μπῆκε μέσα, νὰ ἔλθη καὶ στὸ δικό μας, ἐὰν Τοῦ δείξωμε παρόμοια προθυμία.
Ὅταν ὅμως ἀκούση φωνὲς καὶ θυμοὺς καὶ βλασφημίες, λυπημένος θὰ ἀπομακρυνθῆ ἀπὸ τὸ σπίτι μας. Ὅταν ἔχομε ἐκτοπίσει ἀπὸ τὴ ψυχή μας καὶ ἀπὸ τὸ πνεῦμα μας καὶ τὸ Ὄνομά Του καὶ τὰ χρυσᾶ καὶ ἀτίμητα Λόγια Του, ἔχοντας γεμίσει τὴν ἀποθήκη τῆς ψυχῆς μὲ τὰ ἄχυρα τῆς ἀπιστίας καὶ τῶν ὑλιστικῶν ἰδεῶν, τότε πῶς νὰ τολμήσει ὁ Οὐράνιος Ἐπισκέπτης νὰ ζητήση φιλοξενία στὸ σπίτι μας. Τότε ἀκόμη μία φορά θὰ ἐπαληθευθῆ τραγικὰ ὁ λόγος τοῦ ἱεροῦ Εὐαγγελιστοῦ. «Εἰς τὰ ἴδια ἦλθε καὶ οἱ ἴδιοι αὐτὸν οὐ παρέλαβον» (Ἰωάν.1,11).
Ἄς ἐτοιμάσωμε, Ἀγαπητοὶ Ἀδελφοί, τὸ σπίτι μας ἔτσι ὥστε νὰ ἀξιωθῆ αὐτῆς τῆς μοναδικῆς Ἐπισκέψεως. Νὰ ἔλθη, ναὶ! νὰ ἔλθη μία ἡμέρα καὶ σὲ μᾶς ὁ Κύριος τῆς δόξης. Ἄς τὸ ἐτοιμάσωμε μὲ τὴν ἁγνή μας πίστη στὸ πανάγιο Ὄνομά Του, ἄς τό ἑτοιμάσωμε μὲ τὴν ἀγάπη μας, μὲ τὴν ταπεινοφροσύνη μας, μὲ τὴν σωφροσύνη μας. Δέν θέλει πλούτη, ἐπιδείξεις καί μεγαλεῖα. Αὐτὰ ποθεῖ, αὐτὰ ἐπιζητεῖ, σ’ αὐτὰ τέρπεται ὁ Θεῖος Ἐπισκέπτης, ὁ ταπεινός καί πρᾶος Ἰησοῦς. Ἀμὴν!
