Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί,
Μὲ αἰσθήματα βαθειᾶς συνοχῆς, ἐσωτερικῆς συντριβῆς, πρωτοφανοῦς ἀπορίας, πρωτόγνωρης ἀμηχανίας αὐτὲς τὶς μέρες ὅλος ὁ κόσμος καὶ ἰδιαίτερα ἐμεῖς στεκόμαστε μπροστὰ στὸ συγκλονιστικὸ γεγονὸς τῆς ἀσύλληπτης καταστροφῆς ποὺ συνέβη καὶ στὴν ἐπαρχία μας. Τὸ Κόκκινο Λιμανάκι, ὁ Νέος Πόντος καὶ ἡ Διασταύρωση δὲν εἶναι πλέον ὅπως τὰ γνωρίζαμε. Ἡ Ραφήνα θρηνεῖ, ἡ Μητρόπολή μας πενθεῖ.
Ἕνα πλῆθος ἐρωτημάτων ποὺ σχετίζονται μὲ τὸ γιατί, τὸ πῶς, τὸ μήπως, τὸ ἂν ἢ τὸ ποιός φταίει, τυραννοῦν τὴ σκέψη ὅλων μας καὶ ξεσχίζουν τὰ συναισθήματα καὶ τὶς καρδιές μας. Σὲ τί ὅμως ὠφελεῖ νὰ βασανιζόμαστε μαζὶ ἀπὸ τὰ γεγονότα καὶ ἀπὸ λάθος ἐρωτήματα ποὺ μάλιστα δὲν ἔχουν ἀπάντηση;
Ἀνάμεσα στοὺς ἑκατὸ περίπου συνανθρώπους μας, ποὺ μὲ τόσο τραγικὸ τρόπο ἔχασαν τὴ ζωή τους, οἱ τριάντα ἦταν τέκνα τῆς δικῆς μας ἀγκαλιᾶς, ἀγαπημένοι συγγενεῖς, φίλοι, γείτονες ποὺ μαζί τους μοιραζόμασταν χαρὲς καὶ λύπες, ὁράματα καὶ μνῆμες, τὴν ὀμορφιὰ τῆς ζωῆς καὶ τὴν ἀμεσότητα τῆς καθημερινότητας.
Σήμερα ὅλοι αὐτοὶ σιγοῦν. Ἡ παρουσία τους εἶναι μόνον νοερή. Ἡ ζωή μας εἶναι τόσο ἄδεια. Μᾶς λείπουν. Ἀλλὰ καὶ τόσο πληγωμένη ἀπὸ τὸν τραγικὸ καὶ ἐπώδυνο τρόπο τοῦ θανάτου τους. Ἡ ἀξία της φαντάζει τόσο μικρή, ἡ λογική της τόσο προβληματική, ὁ πόνος της ἀβάσταχτος. Δίπλα της ἀντικρύζουμε ἀκρωτηριασμένες οἰκογένειες, τσακισμένους συγγενεῖς, ἐρειπωμένα σπίτια, ἐξανεμισμένους τοὺς κόπους μιᾶς ζωῆς, τὸν φυσικό μας παράδεισο ὡς κόλαση, τὰ καταπράσινα δένδρα σταχτιασμένα, τὶς ὅποιες ἐλπίδες μας προδομένες. Ὁλόκληρος ὁ κόσμος γονατισμένος ἀπὸ τὴ φρίκη, ἡ λογικὴ ἀκυρωμένη ἀπὸ τὴν τραγικότητα. Ποιός καὶ γιατί πλέον νὰ θέλει νὰ ζήσει αὐτὴ τὴ ζωή καὶ σὲ αὐτὸν τὸν τόπο;
Ὅλα αὐτὰ εἶναι τόσο πραγματικά, ἀδελφοί μου, ἀλλὰ δὲν ἀποτελοῦν τὴ μόνη ἀλήθεια. Ὅπως μέσα ἀπὸ τὴν ὀμορφιὰ τῆς ζωῆς σὲ λίγες μόλις στιγμὲς ἀκολούθησε ἡ καταστροφή, συγχωρέστε με ποὺ τολμῶ νὰ τὸ πῶ, ἔτσι καὶ μέσα ἀπὸ τὶς στάχτες τῆς Ἀνατολικῆς Ἀττικῆς θὰ μποροῦσε νὰ ξεπηδήσει ὄχι πάλι ἡἴδια ζωή, ἀλλὰ ὁπωσδήποτε μιὰ πολὺ πιὸ ἀληθινὴ καὶ γνήσια ζωή. Μιὰ ζωὴ ποὺ δὲν ἀπειλεῖται καὶ δὲν καταστρέφεται.
Ἤδη ἡ Μητρόπολή μας ἔγινε ἀποδέκτης προσφορᾶς ἀπὸ ποικίλες πηγὲς ἀπὸ ὅλον τὸν κόσμο, ἀπὸ τὴν Αὐστρία, τὴν Ἑλβετία, τὴ Γερμανία, τὴν Ἀμερική, ἀπὸ πλῆθος Μητροπόλεις καὶ ἐκκλησιαστικοὺς φορεῖς, ἀπὸ γνωστοὺς καὶ ἀγνώστους συμπολῖτες μας καὶ ἀνθρώπους ποὺ προσφέρουν χρήματα, σπίτια, τρόφιμα, φάρμακα, σκέψεις, ἰδέες καὶ κυρίως ποταμοὺς ἀλληλέγγυων αἰσθημάτων, ποὺ ὣς τώρα ἦταν κρυμμένα, δίχως ἔκφραση καὶ διέξοδο. Αὐτὴ ἡ ἀγάπη, ἡ ἑνότητα, ἡ πληθωρικὴ ἀλληλεγγύη, ἡ κοινὴ προσπάθεια εἶναι τὸ πρῶτο βῆμα μας γιὰ δημιουργικὴ ἀφύπνιση καὶ οὐσιαστικὴ ἀναγέννηση.
Ἡ Μητρόπολή μας δὲν μένει ἀδρανής. Ὅ,τι ἔχει εἶναι καὶ δικό σας. Ἐσεῖς εἶστε καὶ ἡ περιουσία της καὶ ὁ λαός της. Ἀπὸ ἐσᾶς ἀντλεῖ τοὺς πόρους της καὶ σὲ σᾶς προσφέρει τὴ ζωὴ καὶ τὴν ὅποια παρακαταθήκη της. Ἤδη σὲ συνεννόηση μὲ τοὺς φορεῖς τῆς Τοπικῆς Αὐτοδιοίκησης, ὅλες οἱ Ἐνορίες και οἱ Ἱερεῖς μας, μαζὶ μὲ τὰ μέλη τῶν Ἐκκλησιαστικῶν Συμβουλίων καὶ τοὺς ἐθελοντές μας, κινητοποιοῦνται πρὸς κάθε κατεύθυνση (ἀντιμετώπιση ἄμεσων ἀναγκῶν σίτισης, ἱματισμοῦ, στέγασης, καθαρισμοῦ, ὑγειονομικοῦ ὑλικοῦ καὶ αἵματος, οἰκονομικῆς συνδρομῆς στὸ ἐπίπεδο τῶν πρώτων βασικῶν ἀναγκῶν, ἠθικῆς καὶ πνευματικῆς στήριξης κ.λπ.). Ὅλοι μας προσπαθοῦμε νὰ ζήσουμε μαζὶ τὸν λόγο τοῦ Ἀποστόλου Παύλου: «Τίς ἀσθενεῖ καὶ οὐκ ἀσθενῶ; τίς σκανδαλίζεται καὶ οὐκ ἐγὼ πυροῦμαι;» (Β΄ Κορ. ια΄ 29). Αὐτος εἶναι ὁ πρῶτος πνευματικὸς στόχος μας.
Δεύτερος ἡ προσευχή μας. Δὲν εἶναι λίγο αὐτό, ἀδελφοί μου. Ἡ προσευχὴ εἶναι ἀνώτερη ἀπὸ τὴ μέριμνα καὶ τὰ φιλάνθρωπα αἰσθήματά μας, πιὸ δυνατή, πιὸ οὐσιαστική, πιὸ ἀναγκαία ἀπὸ τὴν ἀλληλέγγυα διάθεσή μας. Πῶς νὰ τὸ κάνουμε; ὁ Θεὸς ἔχει δύναμη καὶ τρόπους πολύ ἀνώτερους ἀπὸ τὴ δική μας καλωσύνη, προκειμένου νὰ παρηγορήσει, νὰ ἐνισχύσει, νὰ βοηθήσει, νὰ φωτίσει, νὰ μεταμορφώσει. Οἱ μέρες αὐτὲς πρέπει νὰ γίνουν μέρες ἔντονης καὶ ἀληθινῆς προσευχῆς, ὄχι μόνο γιὰ τοὺς κοιμηθέντας ἀδελφούς μας ἀλλὰ κυρίως γιὰ τοὺς κατατραυματισμένους συγγενεῖς καὶ φίλους τους καὶ ἐπίσης γιὰ τοὺς ναρκωμένους καὶ μουδιασμένους ἑαυτούς μας· «Διὸ τὰς παρειμένας χεῖρας καὶ τὰ παραλελυμένα γόνατα ἀνορθώσατε καὶ τροχιὰς ὀρθὰς ποιήσατε τοῖς ποσὶν ὑμῶν» (Ἑβρ. ιβ΄ 12), κατὰ τὴν προτροπὴ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου. Πρέπει νὰ σταθοῦμε στὰ πόδια μας καὶ νὰ ἀλλάξει ἡ ζωὴ καὶ ὁ προσανατολισμός ὅλων μας. Τὸ ζητούμενο στὴν τραγικότητα ποὺ ζοῦμε εἶναι ἀσφαλῶς ἡ ἀλληλεγγύη. Αὐτὸ ὅμως ποὺ κυρίως μᾶς χρειάζεται καὶ ἀγνοοῦμε εἶναι ἡ πίστη στὸν Θεό. Οἱ στάχτες τῆς πίστης μας εἶναι ἀνάγκη νὰ μεταμορφωθοῦν σὲ καταπράσινα δένδρα ζωῆς καὶ πνεύματος.
Πρὶν ἀπὸ 13 περίπου χρόνια ἔζησα ἕνα ἀνάλογο δρᾶμα στὸ Γραμματικό, ὅταν μὲ τὴν πτώση ἑνὸς ἀεροπλάνου βρέθηκαν ἀπανθρακωμένα 121 πτώματα συνανθρώπων μας, κυρίως Κυπρίων. Τὸ δρᾶμα ποὺ συνάντησα ἦταν ἀπερίγραπτο. Τὸ δάκρυ ἀνεξάντλητο, ὁ πόνος ἀπροσμέτρητος. Αὐτὸ ὅμως ποὺ τοὺς στήριξε ἦταν κυρίως ἡ πίστη τους. Αὐτὴ τοὺς κράτησε αὐτὴ καὶ τοὺς ἀνέστησε. Σήμερα πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ζοῦν καὶ πολὺ ἀληθινά. Πατοῦν σταθερὰ στὰ πόδια τους. Ὁ ἀπόηχος τοῦ πόνου καὶ τοῦ θρήνου τους εἶναι πλέον μιὰ νότα ἀληθινῆς ζωῆς μὲ πίστη στὸν Θεό, νόημα καὶ ἀξιοπρέπεια.
Καὶ ἕνα τελευταῖο· καιρὸς νὰ μάθουμε ἀπὸ τὰ λάθη καὶ τὶς παραλείψεις μας. Γιὰ ὅ,τι συνέβη δὲν φταίει ὁ Θεός· φταῖμε ἐμεῖς. Εἶναι ἀνάγκη νὰ ἀναστηθεῖ στὴ ζωή μας πρωτίστως ἡ πίστη στὸν Θεό καὶ στὴ συνέχεια ἡ σύνεση. Θὰ μποροῦσε κάλλιστα αὐτὴ ἡ τραγικὴ δοκιμασία νὰ μεταστραφεῖ σὲ ἀφύπνιση καὶ ἀλλαγὴ πορείας. Κάτι τέτοιο εἶναι μονόδρομος καὶ ἐπιταγή.
Στὰ πλαίσια τῆς κινητοποίησης γιὰ συμπαράσταση ἡ Μητρόπολή μας θὰ διενεργήσει, μάλιστα κατὰ προτροπὴν καὶ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ἔκτακτη «λογία» σήμερα Κυριακὴ 29 Ἰουλίου σὲ ὅλους τοὺς ναούς μας. Σᾶς προτρέπω ὅλοι νὰ βοηθήσουμε ὅσο μποροῦμε, νὰ γίνουμε μέρος αὐτῆς τῆς καθολικῆς συστράτευσης.
Ἐπιπλέον, ὅποιος ἐπιθυμεῖ μπορεῖ νὰ καταθέσει χρήματα στοὺς τραπεζικοὺς λογαριασμοὺς τῆς Μητροπόλεώς μας, τοὺς ὁποίους καὶ μπορεῖτε νὰ πληροφορηθεῖτε εἴτε ἀπὸ τοὺς Ἱερεῖς σας εἴτε καὶ ἀπὸ τὴν ἱστοσελίδα τῆς Μητροπόλεώς μας.
Ὁ Θεὸς νὰ εἶναι μαζί μας.
† Ὁ Μεσογαίας καὶ Λαυρεωτικῆς ΝΙΚΟΛΑΟΣ
