«Οὐκ ἔστιν οὖν, Κύριε, τοῖς δούλοις σου θάνατος, ἐκδημούντων ἡμῶν ἀπὸ τοῦ σώματος, καὶ πρὸς σὲ τὸν Θεὸν ἡμῶν ἐνδημούντων, ἀλλὰ μετάστασις, ἀπὸ τῶν λυπηροτέρων ἐπὶ τὰ χρηστότερα καὶ θυμηδέστερα, καὶ ἀνάπαυσις, καὶ χαρά».
| Τ |
έτοια εὐλογημένη εὐχὴ ἀπὸ τὴν κυριώνυμον ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς ἁρμόζει νὰ ἐπιστέφει τὴν ἱερὴ σου μνήμη, μακαριστὲ ἀδελφὲ π. Παναγιώτη.
Ἡ ἐκδημία σου ἀφήνει τὸν πρόσκαιρο βίο μας πτωχότερο καὶ τὴν μουσική μας παράδοση θρηνοῦσα τέκνο της ἀγαπητό, τίμιο καὶ πιστὸ ὡς πρὸς τὶς πνευματικὲς καὶ μουσικὲς παρακαταθῆκες ποὺ ἄφησε πίσω του.
Ἡ ἐναρμόνιος μνήμη σου συγχρονίζεται πιὰ μὲ τὴν μουσικὴ τῶν ἀγγέλων στὸ οὐράνιο θυσιαστήριο τῆς Ἄνω Δόξης, ὅπου ἀνασταίνονται οἱ μνῆμες ἀπὸ τὴν ἐποχὴ ποὺ πρωτογνωριστήκαμε στὰ ἱερὰ χώματα τῆς Ριζαρείου Σχολῆς καὶ ἀπολαύσαμε τὶς μοναδικές σου μελωδίες στὰ γνήσια βυζαντινὰ ἀριστουργήματα, ἰδίως τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος.
Σὲ ἐποχὴ ποὺ κυριαρχοῦσαν οἱ τριφωνίες καὶ τὰ πριμοσεκόντα τοῦ Σακελλαρίδη καὶ οἱ γλυκερὲς καντάδες, ἦρθες ἐσὺ μὲ τὴν ἀναστάσιμη διάθεσή σου καὶ ἑρμήνευες στὸν κύκλιο χορὸ ἡμῶν τῶν ἱεροσπουδαστῶν τὸ «πρὸ ἕξ ἡμερῶν τοῦ Πάσχα», «Μυσταγωγῶν σου Κύριε τούς μαθητάς», τό «Ἤδη βάπτεται κάλαμος» τό «Γέννημα ἐχιδνῶν ὁ Ἰούδας» τόν πολυέλεο «Δοῦλοι Κύριον» τοῦ Γρηγορίου πρωτοψάλτου, τό «ἐπί σοί χαίρει Κεχαριτωμένη», τὸ «σιγησάτω πᾶσα σὰρξ», τὸ «ἐξέδυσάν με τὰ ἱμάτιά μου», τὸ «Δύναμις» τοῦ Σίμωνος Ἀβαγιανοῦ καὶ ὅλα τὰ βυζαντινὰ ἀριστουργήματα τῆς θείας λατρείας καὶ ἐμεῖς ἐκστατικοὶ μορφωνόμασταν μὲ τὰ μουσεύματα τῆς ζωντανῆς Ἐκκλησίας καὶ μὲ τὰ γνωρίσματα τῆς αὐθεντικῆς μουσικῆς παράδοσης.
Δὲν θά λησμονήσω ποτὲ τὴν μελίρρυτη φωνή σου –χάρισμα θεῖον- καὶ τὴν λαμπρότητα τῆς ἱερατικῆς παρουσίας σου. Ζοῦσες καὶ ἀνέπνεες μὲ τὸ πάντερπνον βυζαντινὸ μέλος «ἐπ’ ἐλπίδι ζωῆς ἀναστάσεως», γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Κύριός μας φιλεύσπλαγχνος καὶ ἀποδίδων ἑκάστῳ κατὰ τὰ ἔργα αὐτοῦ σὲ ἐκάλεσε κοντά Του τὴν ἡμέρα τῶν γενεθλίων τῆς Ἐκκλησίας μας, γιὰ νὰ ἑνώσεις τὴν φωνὴν σου, τίμιε πάτερ, μὲ τὴν ἁγιαστικὴ βοὴ τοῦ Παναγίου καὶ ζωαρχικοῦ Πνεύματος, «ἵνα ὦμεν ἕν», κατὰ τὸ πρότυπον Πατρός καὶ Υἱοῦ καὶ Πνεύματος Παναγίου. Τὴν πνευματική αξία σου μαρτυρεῖ ἄλλωστε ἡ διακονία σου στή γενέτειρά σου Καλλονή τῆς Λέσβου, ὅπου διέπρεψες ἐν ἱερεῦσιν, ἀκλόνητος καί ἀκέραιος λειτουργός τοῦ Ὑψίστου, συντρέχων τό ποίμνιόν σου, βοηθῶν καὶ παραμηθῶν τούς ὀλιγοψύχους καὶ τούς ἐμπεριστάτους ἀδελφούς μας, ἐπιβεβαιώνοντας καὶ τήν ἀγαστή συνεργασία σου μέ τόν ἐπιχώριο ἐπίσκοπο Μηθύμνης κ. Χρυσόστομο. Ὡς λευΐτης ὑπῆρξες ἄμεμπτος ἐν πᾶσιν, ἀποδεικνύοντας τό βιβλικό ρητό: «ὁ ζῆλος τοῦ οἴκου σου κατέφαγέ με». Ὅλοι ὅσοι σέ ἐγνώρισαν καί γονάτισαν μπροστά στό τίμιο ἐπιτραχήλιόν σου, σέ μακαρίζουν ἐπειδή ἀναπαύθηκαν καί μόνο μέ τό ἱλαρό σου ὄμμα καί τό χαμόγελό σου.
Ἡ καθημερινή σου βιοτὴ ἦταν μυσταγωγία λατρείας ἀληθοῦς καὶ ἀνυποκρίτου, πλὴν ὅμως ἐκπεφρασμένης μὲ μουσικὸν ἄρωμα ψυχῆς. Αὐτὸ θὰ ἤθελα νὰ πῶ καὶ νὰ ζητήσω ἀπὸ κάθε καλλίφωνο ἱεροψάλτη καί λειτουργό: «δέξαι δεήσεις καὶ ἱκεσίας ἡμετέρας», προσευχὰς πρὸς τὸν Πλάστην, ἀποτυπώματα καὶ βιώματα χριστιανικοῦ πνεύματος καὶ καλλονῆς ἀρετῶν. Ἔμεινε χαρακτὴρ τῆς ὑποστάσεώς σου ὁ γιὸς σου καὶ μαθητής σου Ἀνδρέας καύχημα καὶ καμάρι ὅλων ὅσων τὸν γνωρίζουν, καὶ διαπρέπει στὴν Ἱερὰ Μητρόπολη Φθιώτιδος χαίρων τῆς ἐκτιμήσεως καὶ τῆς ἀναγνωρίσεως τοῦ Σεπτοῦ ποιμενάρχου της κ. Συμεών.
Ἀπὸ τότε ποὺ μὲ πῆρες στὸν πανηγυρικὸ ἑσπερινὸ τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος Πειραιῶς, ὅπου ἐσὺ ἔψαλλες ὡς λαμπαδάριος ἀπέναντι στὸν πρύτανη τῆς ψαλτικῆς Ἀθανάσιο Πέττα, ἕως καὶ κάθε φορὰ ποὺ ἔψαλλες ἤ λειτουργοῦσες, ὁ ναός γέμιζε ἀπὸ ἐκκλησίασμα φιλακόλουθο, οἱ πολυέλαιοι ἐδονοῦντο καὶ εὐφραίνονταν οἱ ἅγιοι στὶς τοιχογραφίες, συναγαλλόμενοι μὲ τὰ τίμια ἄσματα σοῦ τοῦ ἀγαθοῦ λευΐτου. Ὁ Κύριος τοὺς δοξάζοντας Αὐτὸν ἀντιδοξάζει καὶ ἀντιδοξάσει. Γι’ αὐτὸ καὶ μεῖς σήμερα, κλῆρος καὶ λαός, ἀρχιερεῖς καὶ συμπρεσβύτεροι, λαὸς περιούσιος, τελοῦντες τὸ τεσσαρακονθήμερον μνημόσυνόν σου, ἀναπετάννυμεν χεῖρας ἡμῶν πρὸς τὸν καλέσαντά σε Κύριον, νὰ σὲ ἀναπαύσῃ ἐν χώρᾳ ζώντων, ὅπου ἦχος καθαρὸς ἑορταζόντων, ὅπου παράδεισος τρυφῆς καὶ ἀγαλλιάσεως, ὅπου ἡ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ ἐκλάμπει ὡς ἥλιος αἰώνιος καὶ ὅπου τὸ ἄδυτον φῶς τῆς Γνώσεως διαλύει ἐσαεὶ τὰ σκότη τῆς ἀνθρώπινης ματαιοδοξίας.
Εἴθε νὰ συνυπολογίσει ὁ Δικαιοκρίτης Κύριος τὴν προσφορά σου καὶ τὴν ἀγαθὴν διακονίαν σου καὶ νὰ σὲ κατατάξει, ὅπου οἱ δίκαιοι ἀναπαύονται ἄχρι καιροῦ τῆς Δευτέρας καὶ Ἐνδόξου Ἐλεύσεώς Του, ψάλλοντα πλέον τῷ Χριστῷ καὶ Σωτῆρι ἡμῶν μετὰ παρρησίας καὶ μουσικῆς ἀλήκτου καὶ ὑπερόχου.
Ἀδελφέ μου, παπα-Γιώτη! Τὸ δικό μας ἀνοιξαντάριον γιὰ τὴν ὄμορφη ψυχή σου θὰ λέγεται πολυτρόπως σὲ ὅλους τοὺς ἤχους τῆς θείας μακαριότητος: «εἰς μνημόσυνον αἰώνιον ἔσται δίκαιος». Εὐχηθῆτε καὶ Σεῖς ἅγιοι Ἀρχιερεῖς, σεβαστοὶ πατέρες καὶ ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, ὁ Θεὸς διὰ πρεσβειῶν τῆς Κυρίας Θεοτόκου καὶ πάντων τῶν ἁγίων τοὺς ὁποίους ἐξύμνησε μὲ τὴν ἱερὰν τέχνην καὶ τὸ χάρισμα ποὺ ὁ Θεὸς τὸν ἐπροίκισε, νὰ τὸν κατατάξει ἐν βίβλῳ ζωῆς καὶ ἐν παραδείσῳ τρυφῆς διὰ νὰ ὑμνεῖ τὸν Τριαδικὸν Θεὸν καὶ νὰ συμψάλλει μετὰ τῶν ἀγγέλων καὶ πάντων τῶν ἁγίων εἰς τὸ ὑπερουράνιον θυσιαστήριον. Ἀμήν.
12 Ἰουλίου, Καλλονή Λέσβου
Πρωτ. Χρῖστος Κυριακόπουλος, Ὁμογάλακτος ἀδελφὸς ἐν τῇ Ριζαρείῳ Ἀνωτέρα Ἱερατικῇ Σχολῇ Ἀθηνῶν
