Την Κυριακή μετά την Ύψωση, 21η του μηνός Σεπτεμβρίου ε.έ., στον Ιερό Ενοριακό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Διδυμοτείχου, (κτίσμα του έτους 1843) έλληνες και βούλγαροι ορθόδοξοι αδελφοί ένωσαν την προσευχή τους στην κοινή λατρεία της Εκκλησίας μας, που προσφέρεται ως “θυσία αἰνέσεως” του Κοινού μας Πατέρα. Της Θείας Ευχαριστίας προέστη ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου κ. Δαμασκηνός, τον οποίο επλαισίωσαν ο Ηγούμενος της Μονής Κουδουμά από την Κρήτη Αρχιμανδρίτης Μακάριος και ο υποτακτικός του Ιερομόναχος Πορφύριος, ο Αρχιμανδρίτης Αθανάσιος, Αρχιερατικός Επίτροπος Σβίλενγκραντ από τη Βουλγαρία, και δυο ακόμα κληρικοί από την Στάρα Ζαγόρα, και ο Αρχιερατικός Επίτροπος Διδυμοτείχου και προϊστάμενος του Ιερού Ναού Αρχιμ. Κύριλλος Κολτσίδης.
Στην Θεία Λειτουργία συμμετείχε πεντηκονταμελής όμιλος προσκυνητών από την γειτονική Μητρόπολη Στάρας Ζαγοράς, οι οποίοι απέδωσαν στα βουλγαρικά κάποιους ύμνους. Τον όμιλο συνώδευε ο ελληνομαθής Αρχιμανδρίτης Αθανάσιος Σουλτάνωφ, κληρικός της μνημονευθείσης επαρχίας.
Ο Σεβασμιώτατος αφορμώμενος από το ευαγγελικό ανάγνωσμα της ημέρας, μεταξύ άλλων, τόνισε· «Στὸν ἀπόηχο τῆς μεγάλης Δεσποτικῆς ἑορτῆς τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ὁ Κύριος στό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα μᾶς ὑποδεικνύει τρεῖς βασικές σωτήριες καί σημαντικές κατευθύνσεις, τίς ὁποῖες ὀφείλουμε νά ἔχουμε ὑπ’ ὄψει μας, οἱ πιστοί ὅλων τῶν ἐποχῶν, ἐάν καί ἐφ’ ὅσον θέλουμε διακαῶς νά σωθοῦμε.
»Ἡ πρώτη σύσταση εἶναι ὁ λόγος τοῦ Κυρίου, ὅπως ἀκούσαμε· «ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθείτω μοί». Τοῦτο σημαίνει ὅτι ἡ πνευματικὴ ζωὴ δὲν εἶναι εὔκολη ὑπόθεση. Τό νὰ ἀκολουθεῖ κανεὶς τὸν Χριστό, τηρῶντας τὶς ἐντολές Του κάθε ὥρα καὶ στιγμὴ τῆς ζωῆς του, δὲν εἶναι καθόλου εὔκολο ἐγχείρημα. Προϋποθέτει θυσία, ὑπακοή, συνέπεια καί ἀγώνα πνευματικό, συνεχῆ προσπάθεια. Προϋποθέτει νά ἀπεγκλωβισθοῦμε ἀπό τόν ἐαυτό μας καί νά συναντηθοῦμε μέ τόν συνάνθρωπό μας…
»Ἡ δεύτερη ἐπισήμανση γιὰ τὴν ὁποία μᾶς ὁμιλεῖ ὁ Κύριος εἶναι· «τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήση τόν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ;». Ἔχουμε ἄραγε συνειδητοποιήσει ὅτι ὅλα αὐτὰ μὲ τὰ ὁποῖα ἀσχολεῖται ὁ κόσμος εἶναι πρόσκαιρα καὶ ἐφήμερα; Ὅλα ἐδῶ θὰ τὰ ἀφήσουμε. Αὐτὸ ποὺ θὰ πάρουμε μαζί μας στὴν αἰωνιότητα εἶναι μόνο ἡ ψυχή μας. Αὐτή εἶναι ἀθάνατη. Ὅλα τὰ ὑπόλοιπα εἶναι χῶμα καὶ στὸ χῶμα θὰ καταλήξουν. Καὶ τί κάνουμε γιὰ τὴν ψυχή μας; Ἄς ἀγωνισθοῦμε γιά νὰ τὴν κερδίσουμε. Ἄς ἀγωνισθοῦμε γιὰ νὰ τὴν σώσουμε. Νὰ τὴν διατηρήσουμε καθαρή ἀπό τὰ πάθη καὶ ἐλεύθερη ἀπό τίς ἐξαρτήσεις…
»Ὑπάρχει καὶ μία τρίτη κατεύθυνση, τήν ὁποία ἐπισημαίνει ὁ Χριστός στὸ σημερινὸ Εὐαγγελικὸ ἀνάγνωσμα: «ὅς ἐὰν ἐπαισχυνθῇ με καὶ τούς ἐμοὺς λόγους ἐν τῇ γενεὰ ταύτη τὴ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ, καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται αὐτόν». Σήμερα τὸ πνεῦμα τοῦ κόσμου κάνει τὰ πάντα προκειμένου νὰ ντραποῦμε νὰ ὁμολογήσουμε ὅτι εἴμεθα χριστιανοί. Προσπαθεῖ νὰ μᾶς πείσει ὅτι εἶναι ξεπερασμένη ὑπόθεση νὰ εἶναι κανεὶς χριστιανὸς στὴν ἐποχή μας, ὅτι εἶναι παρωχημένο δόγμα καί ὅτι ἡ πίστη στό Χριστό εἶναι ἱστορία γιὰ μικρὰ παιδιά. Κάποιοι προσπαθοῦν νὰ μᾶς πείσουν ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὑπόθεση τοῦ χθές καὶ ὅτι ἀνήκει στὸ παρελθόν. Ἰσχυρίζονται ὅτι ἡ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ δὲν ἔχει καμία σχέση μὲ τόν 21ο αἰῶνα τῆς ἀνάπτυξης, τῆς τεχνολογίας καὶ τῆς ἐπιστήμης…».
Καί ἐκλεισε· «Ἐμεῖς ὅμως, ἀγαπητοί, ἄς καυχώμεθα διότι εἴμεθα χριστιανοί, βαπτισμένοι στὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος, καὶ ἄς δοξάσουμε τὸν Θεό, διότι ἐπεφύλασσε σὲ ἐμᾶς τούς ἁμαρτωλούς τὴν διά τοῦ Σταυροῦ καὶ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Μονογενοῦς Υἱοῦ Του ὁδό τῆς σωτηρίας…».
Πρό του πέρατος της Θείας Λειτουργίας, την οποία παρακολούθησε ο Δήμαρχος Διδυμοτείχου Ρωμύλος Χατζηγιάννογλου και πλήθος πιστών, ο Σεβασμιώτατος ευχαρίστησε τους κληρικούς που συμμετείχαν από την Κρήτη και την Βουλγαρία και τους πιστούς που συμπροσευχήθηκαν, τονίζοντας την ενότητα της Εκκλησίας αδιακρίτως φυλής, γλώσσης και εθνικότητος, κατά το υμνολογικό «ὅτε τοῦ πυρός τάς γλῶσσας διένειμε εἰς ἑνότητα πάντας ἐκάλεσε» (κοντάκιον Πεντηκοστής).
