Η Τιμία Κάρα του Οσίου Δαβίδ του εν Ευβοία στα Πιέρια Όρη

Την Κυριακή 3 Σεπτεμβρίου το πρωί o Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας,Ναούσης και Καμπανίας κ.Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο στον Ιερό Ναό Αγίου Δαβίδ και Αγίας Άννης στα Ριζώματα.

Στην διάρκεια της Θείας Λειτουργίας τέθηκε σε προσκύνηση η τιμία κάρα του Οσίου Δαβίδ του εν Ευβοία. Την τιμία κάρα μετέφερε ο Καθηγούμενος της ομώνυμης Ιεράς Μονής Αρχιμ. Γαβριήλ.

Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου στην Θεία Λειτουργία :

«Γρηγορεῖτε, στήκετε ἐν τῇ πίστει, ἀνδρίζεσθε, κραταιοῦσθε».

Τίς τελευταῖες συμβουλές καί νου­θεσίες τοῦ πρωτοκορυφαίου ἀποστόλου Παύλου τίς ὁποῖες ἔ­δω­σε στούς χριστιανούς τῆς Κο­ρίν­θου μέ τήν πρώτη του ἐπιστολή ἀκού­σα­με σήμερα, ἀδελφοί μου, στό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα.

Οἱ νουθεσίες αὐτές δέν ἰσχύουν ὅμως μόνο γιά τούς Κορινθίους. Ἰσχύουν καί γιά ὅλους ἐμᾶς, πού μπορεῖ νά ζοῦμε σέ ἕνα χριστια­νι­κό κόσμο, σέ ἕνα χριστιανικό πε­ριβάλλον, δέν εἶναι ὅμως λίγοι οἱ πειρα­σμοί καί οἱ δυσκολίες πού ἀντιμε­τω­πίζουμε καθημερινά. Δέν εἶναι λίγοι οἱ ἄνθρωποι πού ἐπι­θυ­μοῦν νά χαλαρώσουμε τήν προ­σοχή μας στό θέλημα καί τίς ἐν­τολές τοῦ Θεοῦ, νά τίς «ἐκσυγχρο­νί­σουμε», ὅπως λένε, νά τίς προ­σαρ­μόσουμε στά μέτρα μας καί στίς ἀνάγκες μας, νά τίς ἐφαρμό­σουμε ὅπως ὁ καθένας μας νομίζει.

Μέ τόν τρόπο αὐτό ὅμως, ἀδελ­φοί μου, δέν πιστεύουμε στόν Χρι­στό, πιστεύουμε στόν ἑαυτό μας, συσχηματιζόμεθα μέ τόν κό­σμο, διότι ἡ σταδιακή μας προσαρ­μογή στίς συνήθειες καί στίς ἐπι­τα­γές τοῦ κόσμου, ἔστω καί ἄν ὁ κόσμος γύρω μας δέν εἶναι εἰδω­λολατρι­κός, ὅπως ἦταν στήν Κό­ριν­θο τήν ἐποχή τοῦ ἀποστόλου Παύλου, ἀλ­λά τουλάχιστον κατ᾽ ὄνομα χρι­στι­α­­νικός, μᾶς ὁδηγεῖ στήν ὁριστι­κή ἀπομάκρυνση ἀπό τόν Θεό.

Γι᾽αὐτό καί οἱ προτροπές τοῦ πρω­­τοκορυφαίου ἀποστόλου ἰσχύ­ουν καί γιά μᾶς σήμερα, ἀδελφοί μου. Τί μᾶς προτρέπει, λοιπόν, ὁ ἀπόστολος;

Μᾶς προτρέπει πρῶτα νά γρηγο­ροῦμε. Μᾶς προτρέπει νά βρισκό­μα­στε σέ διαρκῆ ἐγρήγορση, νά μήν ἀφήνουμε τόν ἑαυτό μας χα­λα­ρό νά δέχεται τίς προκλήσεις καί τίς προσκλήσεις τοῦ κόσμου καί νά τίς ἀκολουθεῖ. Μᾶς ζητᾶ νά ἔχουμε τόν νοῦ μας καί τά πνευ­μα­­τικά μας αἰσθητήρια ἀνοικτά, ὥστε νά μήν παρασυρόμεθα ἀπό τό ρεῦμα τοῦ κόσμου καί νά μήν πέ­φτουμε στίς παγίδες τοῦ πονη­ροῦ.

Ἡ δεύτερη προτροπή του εἶναι «στήκετε ἐν τῇ πίστει». Δέν ἀρκεῖ μόνο νά βρι­σκόμεθα σέ ἐγρήγορση, ἀλλά χρει­­άζεται νά ἔχουμε καί τή διάθε­ση καί τή θέληση νά μείνου­με στα­θεροί στήν πίστη μας. Διότι πολ­λές φορές γνωρίζουμε ποιό εἶ­ναι τό σωστό, γνωρίζουμε ποιό εἶ­ναι τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί ὅμως ἐμεῖς κάνουμε κάτι ἄλλο. Ὁ ἀπό­στολος Παῦλος μᾶς ζητᾶ, λοιπόν, νά μένουμε σταθεροί καί ἀμετακί­νητοι στήν πίστη, καί σέ ὅ,τι ἀφο­ρᾶ τό πρακτικό, θά ἔλεγα, μέρος της, δηλαδή τή ζωή, ἀλλά καί στό θεω­ρητικό, στήν πίστη μας δηλα­δή στίς ἀλήθειες καί τά δόγματα τῆς Ἐκκλησίας μας.

Ἡ τρίτη προτροπή του εἶναι «ἀν­δρί­ζεσθε», νά ἔχουμε ἀνδρεία καί γενναιότητα, διότι καί ἡ ἐγρήγορ­ση καί ἡ σταθερότητα στήν πίστη δέν εἶναι εὔκολη ὑπόθεση. Χρειά­ζε­ται προσπάθεια καί ἀγώνα, διότι ὁ πειρασμός προσπαθεῖ νά μᾶς πα­ρα­σύρει, ὥστε νά μᾶς κερδίσει, καί χρειάζεται δύναμη καί ἀνδρεία, γιά νά ἀνταπεξέλθουμε στόν πνευ­­ματικό αὐτό πόλεμο καί νά νι­­­κήσουμε, μένοντας σταθεροί στήν πίστη μας.

Στίς τρεῖς αὐτές προτροπές ὁ ἀπό­στολος Παῦλος προσθέτει καί μία τελευταία πού εἶναι συγ­χρό­νως καί εὐχή: «κραταιοῦσθε», νά ἔχετε δύναμη.

Καί ὄντως ἡ δύνα­μη εἶναι ἀνα­γκαία, γιατί, ὅπως εἴ­παμε, χρειάζε­ται νά σταθοῦμε κό­ντρα στό ρεῦμα. Καί αὐτή τή δύ­ναμη πού ἔχουμε ἀνάγκη γιά τόν ἀγώνα μας πού δέν εἶναι «πρός σάρκα καί αἷμα, ἀλ­λά πρός τάς ἀρχάς καί τάς ἐξου­σίας, πρός τόν κοσμοκράτορα τοῦ σκότους», μᾶς τή δίνει, ἀδελφοί μου, ὁ Χριστός διά τῆς Ἐκκλησίας του, διά τῶν ἱε­ρῶν της μυστηρίων, διά τῶν ἁγί­ων. Ὁ Χριστός εἶναι ἡ πηγή τῆς δυ­νάμεώς μας καί ὅλα τά ἄλλα εἶναι οἱ ἀγωγοί μέσω τῶν ὁποίων μᾶς παρέχει ὁ Χριστός αὐ­τή τή δύ­ναμη.

Καί ἕνας τέτοιος ἀγωγός εἶναι καί ὁ ὅσιος Δαβίδ ὁ ἐν Εὐβοίᾳ τοῦ ὁποίου ἔχουμε καί πάλι τή μεγάλη εὐλογία νά ὑποδεχόμασθε μέ πολ­λή εὐλάβεια τήν τι­μία καί χα­ρι­τό­βρυτο κάρα, ἐδῶ στόν ἱερό ναό τοῦ ὁσίου Δαβίδ καί τῆς ἁγίας Ἄν­νης στά Ριζώματα, κατά τήν ἀγα­θή παράδοση πού ἔχει δημι­ουρ­γη­θεῖ τά τελευταῖα χρόνια χά­ρη στήν πολλή ἀγά­πη τοῦ καθη­γου­μένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ ὁσίου Δαβίδ τοῦ ἐν Εὐ­βοίᾳ, τοῦ γέροντος, πα­νο­­σιολογιωτάτου ἀρ­χι­­μαν­­­δρί­του π. Γαβριήλ, ὁ ὁποῖος ἀνταπο­κρί­νε­ται πάντοτε μέ προ­θυ­μία στό αἴ­τημά μας καί γι᾽ αὐτό τοῦ εἴμα­στε ἰδιαιτέρως εὐγνώμο­νες. Διότι ἡ σε­πτή καί θαυματουργή κάρα τοῦ ὁσίου Δαβίδ μᾶς ἐνισχύει ὅλους πνευματικά, ἀφενός διότι μᾶς με­τα­φέρει καί μᾶς μεταδίδει τή χάρη τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ἐνοικεῖ σέ ὅλα τά ἱερά λείψανα τῶν ἁγίων, ἀφε­τέρου ὅμως μᾶς ἐνισχύει καί μᾶς ἐνδυναμώνει στόν ἀγώνα μας, για­τί μᾶς ὑπενθυμίζει τούς ἀγῶ­νες καί τά πνευματικά παλαίσμα­τα πού ἔκανε ὁ ἅγιος, ὥστε νά ἐν­θαρρυνόμεθα καί ἐμεῖς στίς δι­κές μας ταπεινές προσπάθειες.

Ἔχοντας, λοιπόν, ἐνώπιόν μας τή σεπτή καί θαυματουργό κάρα τοῦ ὁσίου Δαβίδ, ἄς κρατήσουμε, ἀδελφοί μου, τούς λόγους καί τήν προτροπή τοῦ πρωτοκορυφαίου ἀποστόλου Παύλου «γρηγορεῖτε, στήκετε ἐν τῇ πίστει, ἀνδρίζεσθε, κραταιοῦσθε», καί μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ, μέ τή χάρη τοῦ ἱεροῦ λειψά­νου τοῦ ὁσίου Δαβίδ, καί ἔχοντας ὡς πρότυπό μας καί τόν ὅσιο ἄς ἀγωνισθοῦμε καί ἐμεῖς καί τό νέο ἐκκλησιαστικό ἔτος, «τρέχοντες δι᾽ ὑπομονῆς τόν προκείμενον ἡ­μῖν ἀγῶνα», γιά νά φθάσουμε στό τέλος, πού δέν εἶναι ἄλλο πα­ρά ἡ συνάντηση μέ τόν Θεό, ἐκεῖ ὅπου βρίσκεται καί μᾶς περι­μένει καί δέ­εται γιά τόν σκοπό αὐτό γιά ὅ­λους μας καί ὁ ὅσιος Δαβίδ ὁ ἐν Εὐβοίᾳ.