Η Εορτή του Αγίου Νέστορος στην Ξεχασμένη Ημαθίας

Την Παρασκευή 27 Οκτωβρίου το πρωί o Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου Ξεχασμένης επί τη εορτή του Αγίου Νέστορος.

Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου :

«Ὁ Θεός τοῦ Δημητρίου βοήθει μοι».

Χθές ἑόρτασε ἡ Ἐκκλησία μας καί πανηγύρισε ἡ ἐνορία σας, ἀδελφοί μου, τή μνήμη τοῦ ἁγίου μεγαλομάρτυρος Δημητρίου τοῦ μυροβλύτου. Καί σήμερα τόν τι­μοῦ­με καί πάλι με­θέ­ορτα τιμώ­ντας συγχρόνως καί τόν μαθητή του, τόν ἅγιο μάρτυρα Νέστορα.

Τούς τιμοῦμε μαζί ὄχι μόνο γιατί ὁ ἕνας ὑπῆρξε μαθητής τοῦ ἄλλου, ὄχι μόνο γιατί ὁ ἅγιος Νέστορας συνδέθηκε μέ τόν Χρι­στό χάρη στό κήρυγμα τοῦ ἐπάρ­χου τῆς Θεσσα­λονίκης Δημητρίου στή Χαλκευ­τι­κή στοά τῆς πόλεως, ἀλλά γιατί οἱ δυό τους συνδέ­θη­καν καί μέ τό μαρ­τύριο.

Ἡ εὐχή τοῦ διδασκάλου του, ἁ­γίου Δημη­τρίου, ἦταν αὐτή πού ἐνίσχυσε τόν νεαρό Νέστορα νά στα­θεῖ ἀπέ­ναντι στόν εἰδωλο­λά­τρη Λυαῖο, τόν προσφιλῆ μονο­μάχο τοῦ αὐ­τοκράτορα Μαξιμια­νοῦ, πού προ­κα­λοῦσε τούς χρι­στια­νούς ἀμ­φι­σβη­τώντας τόν Θεό, καί ἡ ἐπίκλη­ση τοῦ ὀνό­ματος τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ τῶν χρι­στιανῶν ἦταν αὐτή πού τόν ἀνέ­δειξε νικητή τοῦ φο­βε­ροῦ Λυ­αίου. Κι ἔτσι ὁ νεαρός Νέ­στορας ἀντί νά στεφθεῖ νικητής ἀπό τόν Ρωμαῖο αὐτοκράτορα γιά τή νίκη του μέσα στό στάδιο, ὅπου κατα­τρό­­πωσε τόν ἀντίπαλό του, στέ­φθηκε στόν οὐ­ρα­νό ἀπό τόν βα­­σι­λέα Χριστό, γιατί ὁμολόγησε τό ὄνο­μά καί μαρ­τύρησε γιά αὐτόν.

Τόν ἴδιο στέφανο τοῦ μαρτυρίου κέρδισε καί ὁ ἅγιος μεγαλομάρτυς Δημήτριος, γιατί ἡ δική του εὐχή πρός τόν μαθητή του λογίσθηκε ὡς ὁμολογία πίστεως καί ἀφορμή μαρτυρικοῦ θανάτου, ὥστε νά τι­μῶνται καί οἱ δύο μαζί καί νά ἀποτελοῦν πρότυπο θάρρους καί γενναιότητος, πρότυπο ἀγάπης καί ὁμολογίας τοῦ Χριστοῦ γιά ὅλους μας, ἀδελφοί μου.

Ἡ εὐχή ὅμως τοῦ ἁγίου Δημη­τρίου καί ἡ ἐπίκληση τοῦ ὀνόμα­τος τοῦ Θεοῦ πού χάρισαν τή νίκη στόν νεαρό χριστιανό, τόν ἑορτα­ζό­μενο σήμερα ἅγιο Νέστορα, ἀπο­τελοῦν ἕνα μάθημα πίστεως καί ζωῆς καί γιά μᾶς. Μᾶς δείχνουν πό­σο μεγάλη σημασία ἔχει τό νά ἐπικαλούμεθα τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ στήν καθημερινότητά μας καί νά ζη­τοῦμε τίς εὐχές καί τίς πρε­σβεῖ­ες τῶν ἁγίων μας.

Καί μπορεῖ ἐ­μεῖς νά μήν ἔχουμε νά ἀντιμε­τω­πίσουμε τόν Λυαῖο ἤ τό μαρτύριο, ὅπως ὁ ἅγιος Νέ­στο­ρας, ἀλλά ἀντιμετωπί­ζουμε ὅλοι μας, καί ἰδιαιτέρως τά παιδιά καί οἱ νέοι μας, πολλές δυσκολίες στήν καθη­μερινή μας ζωή, πολλά ἐμπόδια καί πολλούς πειρασμούς, τά ὁποῖα πρέ­πει νά ξεπεράσουμε γιά νά συ­νε­χίσουμε τήν πορεία μας.

Πολλές φορές, βέβαια, ἀπογοη­τευ­ό­μεθα, γιατί δέν ξέρουμε ποῦ μπο­ροῦμε νά βροῦμε βοήθεια καί ἐνί­σχυση. Ἄλλοτε πάλι ἀναζη­τοῦμε βοήθεια καί συμ­παράσταση στούς ἀν­θρώπους, ἀλλά ἡ βοήθειά τους εἴτε δέν εἶναι ἀποτε­λε­σμα­τική εἴτε μᾶς προσφέρεται ἔναντι ποικίλων ἀνταλλαγμάτων. Ἄλλο­τε πά­λι κα­ταφεύγουμε στόν Θεό ἤ στούς ἁγί­ους μας, χω­ρίς ὅμως νά πιστεύ­ουμε βαθειά ὅτι μποροῦν νά μᾶς βοη­θήσουν νά βγοῦμε ἀπό τή δύσκολη θέση ἤ τόν πειρασμό τόν ὁποῖο ἀντιμε­τω­πίζουμε.

Ὅμως ὁ Χριστός εἶναι σαφής καί κατηγορηματικός· προσφέρει τή βοήθειά του σέ ὅσους τή ζητοῦν μέ πίστη, καί τούς ὑπόσχεται ὅτι θά κατορθώσουν νά κάνουν με­γάλα καί σπουδαῖα πράγματα ἐπι­καλούμενοι πάντοτε τό ὄνομά του.

Τό ἴδιο ἰσχύει βέβαια καί γιά τούς ἁγίους μας. Οἱ ἅγιοι εἶναι πάντοτε πρόθυ­μοι συμπαραστάτες στόν ἀγώνα μας· εἶναι πάντοτε ἕτοιμοι νά μᾶς στηρίζουν μέ τίς εὐχές τους καί μέ τίς πρεσβεῖες τους, ἀρκεῖ καί ἐμεῖς νά ἀπευθυνόμεθα σέ αὐτούς μέ ἀκράδαντη πίστη καί βεβαιότητα καί ὄχι ἀμφιβάλλοντας ἤ χρησιμο­ποιώντας τους ὡς τελευταία δυ­να­­τότητα, ὅταν δέν ἔχουμε πλέον ἀπό ποιόν νά ζητήσουμε βοήθεια.

Ἄς μήν ξεχνοῦμε, ἀδελφοί μου, τή δύναμη πού ἔχει τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, στό ἄκουσμα καί μόνο τοῦ ὁποίου ἀκόμη καί τά δαιμόνια φρίττουν, καί ἄς τό ἐπικαλούμεθα συνεχῶς, ὄχι μόνο στίς κρίσιμες στιγμές τῆς ζωῆς μας, ἀλλά κα­θημερινά, ὥστε νά ἀπο­τρέπει «τά πεπυρωμένα βέλη τοῦ πονηροῦ» πού κινοῦνται ἐναντίον μας καί νά μᾶς προφυλάσσει ἀπό τίς παγί­δες τοῦ ἐχθροῦ, τίς ὁποῖες δέν μπο­ροῦμε νά δοῦμε καί νά ἀντι­ληφθοῦμε, καί νά μᾶς ἐνι­σχύει στόν πνευματικό μας ἀγώνα.

Καί μαζί μέ τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ ἄς ἐπικαλούμεθα καί τίς εὐχές τῶν ἁγίων μας, τοῦ ἁγίου τοῦ ὁ­ποίου τό ὄνομα φέρουμε, τῶν ἑορ­ταζομένων κάθε ἡμέρα ἁγίων καί τοῦ προστάτου τῆς ἐνορίας μας, ζητώντας πάντοτε τή βοήθεια καί τή μεσι­τεία τους. Καί νά εἴμεθα, ἀδελφοί μου, βέ­­βαιοι ὅτι θά δοῦμε καί ἐμεῖς στή ζωή μας νά συμβαίνει αὐτό τό ὁποῖο συνέβη καί στήν περίπτωση τοῦ ἁγίου Νέστορος, ὁ ὁποῖος μέ τήν ἐπίκληση τοῦ Θεοῦ τοῦ Δη­μη­τρίου, συνέτριψε τόν Λυαῖο.