Την Δευτέρα 13 Νοεμβρίου το πρωί o Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε τον θείο λόγο στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Βρυσακίου επί τη εορτή του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου.
Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου στην Θεία Λειτουργία :
«Ἐγώ εἰμί ἡ θύρα· δι᾽ ἐμοῦ ἐάν τις εἰσέλθῃ σωθήσεται».
Θέλοντας, ἀδελφοί μου, ὁ Χριστός νά ἐξηγήσει στούς μαθητές του ποιός ἦταν, περιγράφει μέ διάφορους τρόπους τόν ρόλο του καί τή σχέση του μέ τούς ἀνθρώπους. Ἔτσι ἄλλοτε αὐτοπροσδιορίζεται ὡς «ἡ ὁδός καί ἡ ἀλήθεια καί ἡ ζωή», ἄλλοτε ὡς σπορέας καί γεωργός, καί ἄλλοτε πάλι ὡς ὁ καλός ποιμένας. Καί σήμερα τόν ἀκούσαμε στό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα νά συνδυάζει τήν ἰδιότητά του ὡς καλοῦ ποιμένος μέ μία ἄλλη, καί νά ὀνομάζει τόν ἑαυτό του θύρα, καλώντας συγχρόνως τούς ἀνθρώπους νά εἰσέλθουν δι᾽ αὐτῆς γιά νά ἐξασφαλίσουν τή σωτηρία.
«Ἐγώ εἰμί ἡ θύρα· δι᾽ ἐμοῦ ἐάν τις εἰσέλθῃ σωθήσεται».
Ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου εἶναι, ἀδελφοί μου, ὁ σκοπός τῆς θείας ἐνανθρωπήσεως. Ὁ Χριστός ἦλθε στή γῆ γιά νά σώσει τόν ἄνθρωπο, ἀπαλλάσσοντάς τον ἀπό τήν καταδυναστεία τοῦ διαβόλου καί τῆς ἁμαρτίας. Ἦλθε στή γῆ καί ἔγινε ἄνθρωπος γιά νά ἀνοίξει στόν ἄνθρωπο καί πάλι τήν πύλη τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τήν ὁποία ὁ ἴδιος εἶχε κλείσει μέ τήν παρακοή του καί τήν ἔξωσή του ἀπό τόν παράδεισο.
Πῶς ὅμως μπορεῖ νά βρεῖ ὁ ἄνθρωπος τόν δρόμο πρός τή βασιλεία τοῦ Θεοῦ καί πῶς μπορεῖ νά τήν κερδίσει;
Μπορεῖ, ἀδελφοί μου, ἐάν στή ζωή του μείνει μακριά ἀπό τίς ἐπιθέσεις τοῦ νοητοῦ λύκου, τοῦ διαβόλου, πού ἐπιδιώκει νά ἀπομακρύνει τόν ἄνθρωπο ἀπό τόν Θεό. Μπορεῖ, ἐάν ἀποφασίσει νά ἀκολουθήσει τόν δρόμο πού τοῦ ὑποδεικνύει ὁ Χριστός. Μπορεῖ, ἐάν ἐπιλέξει τήν ἀσφάλεια πού τοῦ προσφέρει ἡ αὐλή τοῦ Κυρίου, ἡ Ἐκκλησία, στήν ὁποία ὅσοι βρίσκονται εἶναι προστατευμένοι ἀπό τίς ἁρπακτικές διαθέσεις τοῦ διαβόλου καί τῶν ὀργάνων του.
Θύρα αὐτῆς τῆς αὐλῆς εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, διότι αὐτός εἶναι ὁ ἱδρυτής τῆς Ἐκκλησίας καί εἶναι αὐτός ὁ ὁποῖος εἰσάγει σ᾽ αὐτήν ὅσους τόν πιστεύουν.
Θύρα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὁ Χριστός, γιατί ἡ Ἐκκλησία εἶναι τό ἐπίγειο τμῆμα τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, πού ἔχει ὡς σκοπό καί στόχο νά ὁδηγήσει τά μέλη της στόν οὐρανό, νά τά βοηθήσει νά περάσουν ἀπό τήν ἐπί γῆς στρατευομένη Ἐκκλησία στήν ἐν οὐρανοῖς θριαμβεύουσα.
Ἄν ὅμως ὁ Χριστός εἶναι ὡς ἀρχηγός καί κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἡ κατ᾽ ἐξοχήν θύρα, διά τῆς ὁποίας ὁ εἰσερχόμενος σώζεται, θύρα τῆς θείας αὐλῆς εἶναι καί ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ ἅγιοι καί θεοφόροι πατέρες καί οἱ ἱεράρχες τῆς Ἐκκλησίας μας, οἱ ὁποῖοι ἀνά τούς αἰῶνες συνέχισαν τό ἔργο τοῦ Χριστοῦ. Συνέχισαν νά εἶναι γιά τούς ἀνθρώπους ἐκεῖνοι πού δείχνουν τόν δρόμο πρός τή σωτηρία· ἐκεῖνοι πού τούς προστατεύουν ἀπό τούς βαρεῖς λύκους τῶν αἱρέσεων, οἱ ὁποῖοι προσπαθοῦν νά τούς παρασύρουν· ἐκεῖνοι πού τούς τρέφουν μέ τή διδασκαλία τους, πού τούς δροσίζουν μέ τόν λόγο τους, πού τούς ἐμπνέουν μέ τό παράδειγμα τῆς ζωῆς τους.
Καί ἕνας τέτοιος ἦταν καί ὁ ἑορταζόμενος σήμερα μέγας ἱεράρχης καί ποιμένας τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως.
Εἶναι ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἡ θύρα πού ὁδήγησε καί συνεχίζει νά ὁδηγεῖ τούς πιστούς στή σωτηρία μέ τούς ἀγῶνες του ὑπέρ τῶν πιστῶν καί τῆς Ἐκκλησίας· μέ τίς προσπάθειές του νά ὑπερασπίσει τή θεόσδοτη πίστη ἀπό τή μανία τῶν αἱρετιζόντων· μέ τό κήρυγμά του, μέ τό ὁποῖο προσείλκυε τούς ἀνθρώπους στόν Χριστό καί στήν ἐν Χριστῷ ζωή· μέ τήν ἀγάπη του μέ τήν ὁποία σκέπαζε καί προστάτευε ὅσους εἶχαν ἀνάγκη· μέ τό θάρρος καί τήν παρρησία του νά ὑπερασπίζεται τό δίκαιο καί τό ἀγαθό χωρίς νά ὑπολογίζει τίποτε· μέ τήν ἀσκητική του ζωή καί τήν καθαρότητα τοῦ βίου του ἡ ὁποία ἀποτελοῦσε παράδειγμα φωτεινό γιά ὅλους ὅσους τόν ἔβλεπαν καί τόν παρακολουθοῦσαν· μέ τήν ὑπομονή του στούς διωγμούς καί τήν καρτερία του στίς ἐξορίες· μέ τή διαρκῆ δοξολογία τοῦ Θεοῦ γιά ὅλα ὅσα ἐπέτρεπε νά ἀντιμετωπίσει στή ζωή του, ἀκόμη καί γιά τίς ἀδικίες καί τίς συκοφαντίες.
Αὐτή ἡ ἱερή μορφή τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου πού προβάλλει σήμερα καί ἐνώπιόν μας ἡ Ἐκκλησία καί τιμοῦμε ἐδῶ στήν ἐνορία σας, μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι γιά τή σωτηρία μας δέν ἀρκεῖ μόνο μία θεωρητική καί ἀπροσδιόριστη πίστη στόν Θεό. Χρειάζεται νά εἰσέλθουμε καί ἐμεῖς εἰλικρινά καί οὐσιαστικά διά τῆς θύρας, διά τοῦ Χριστοῦ καί τῶν ἁγίων του, στήν αὐλή του, στήν Ἐκκλησία μας, καί νά μένουμε μέσα σ᾽ αὐτήν ὄχι ἀνενεργοί, ὄχι ἄπρακτοι, ἀλλά ἀγωνιζόμενοι νά βαδίσουμε στά ἴχνη τῶν ἁγίων καί νά μείνουμε σταθεροί καί ἀκλόνητοι στήν πίστη, τήν ὁποία μᾶς παρέδωσαν διά τῆς Ἐκκλησίας καί τήν ἀλήθεια τῆς ὁποίας ἀπέδειξαν μέ τούς ἀγῶνες τους καί τήν ἁγιότητα τῆς ζωῆς τους.
Καί ἐάν ἐμεῖς ἀγωνιζόμασθε στό μέτρο τῶν δυνάμεών μας νά ἀκολουθοῦμε τό παράδειγμα τῶν ἁγίων μας, νά ἀκολουθοῦμε τό παράδειγμα τῆς ζωῆς τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, τό παράδειγμα τῆς ὑπομονῆς του, τῆς ἀγάπης του, τῆς γενναιότητός του, τῆς ἀσκητικότητός του, τότε θά μᾶς συνοδεύουν καί θά μᾶς ἐνισχύουν καί οἱ πρεσβεῖες του, ὥστε δι᾽ αὐτῶν νά ἐπιτύχουμε καί ἐμεῖς τή σωτηρία μας, νά εἰσέλθουμε διά τῆς πύλης, πού εἶναι ὁ Χριστός, διά τῆς πύλης πού εἶναι οἱ ἅγιοί μας, καί μᾶς ὁδηγεῖ στή σωτηρία.
