Αγρυπνία στην I. Mονή Παναγίας Δοβρά για την εορτή του Aγ. Γρηγορίου Παλαμά

Την Δευτέρα 13 Νοεμβρίου στο καθολικό της Ιεράς Μονής Παναγίας Δοβρά πραγματοποιήθηκε αγρυπνία επί τη εορτή του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης και της Αγίας Οικογενείας αυτού, ο οποίος ασκήτευσε και στην περιοχή της Ημαθίας (έμεινε για αρκετά χρόνια στην Σκήτη της Βέροιας στον Αλιάκμονα ποταμό).

Στην αγρυπνία προεξήρχε ο σεβασμιώτατος μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων ο οποίος και κύρηξε τον θείο λόγο. Καθ’ όλη την διάρκεια της αγρυπνίας οι πιστοί είχαν την ευκαιρία να προσκυνήσουν το τεμάχιο ιερού λειψάνου του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά που φυλάσσεται στην ιερά μονή.

Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου στην Θεία Λειτουργία :

   «Νῦν θρόνῳ τοῦ Δεσπότου παρε­στηκώς, καί συνών τοῖς πατράσι καί φίλοις σου, … τῶν ὑμνωδῶν σου μέμνησο, πάτερ Γρηγόριε».

Αὐτή τήν ἱκεσία ἀπευθύνει κατα­κλείοντας τόν κανόνα πρός τιμήν τοῦ φίλου καί συνεκδήμου του καί ἑορταζομένου σήμερα ἁγίου Γρη­γo­­­­ρίου τοῦ Παλαμᾶ, ἀρχιεπι­σκό­που Θεσσαλονίκης τοῦ θαυμα­τουρ­­­­γοῦ, ὁ πατριάρχης Κωνστα­ντι­­­ν­ου­πόλεως ἅγιος Φιλόθεος ὁ Κόκκινος, μεταδίδοντας καί σέ μᾶς πού ἀγρυπνοῦμε ἀπόψε, τιμώντας τόν κορυφαῖο αὐτόν ἱεράρχη καί θεο­­­λόγο, τόν μεγάλο ἀσκητή καί καλλώπισμα τῶν μοναζόντων, τήν οἰκειότητα πού αἰσθάνεται ὁ ἴδιος πρός τόν παλαιό του συνα­σκητή καί συναγωνιστή, ὁ ὁποῖος τε­λει­ώ­σας τόν δρόμον καί τήν πί­στιν τη­ρήσας, κατά τόν οὐρανο­βάμονα ἀπό­στολο Παῦλο, «καθα­ρῶς» πλέον «ἐποπτεύει τήν ἁγίαν Τριάδα» μαζί μέ ὅλους τούς ἁγίους.

Τονίζει ὅμως καί κάτι ἀκόμη, ἀδελφοί μου, ὁ ἅγιος Φιλόθεος. Τονίζει τήν οἰκειότητα πού ἔχει ὁ ἐγκωμιαζόμενος ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς μέ τούς πρό αὐτοῦ πα­τέρες καί ἱεράρχες, μέ τούς ὁποί­ους συμπαρίσταται στόν θρό­νο τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ καί τούς ὁποί­ους ὀνομάζει φίλους του.

«Νῦν θρόνῳ τοῦ Δεσπότου παρε­στηκώς, καί συνών τοῖς πατράσι καί φίλοις σου».

Πῶς ὅμως ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Πα­λαμᾶς κατόρθωσε νά κάνει φί­λους τούς ἁγίους καί τούς ὁσίους πατέρες, ὥστε νά ἀξιωθεῖ νά βρί­σκεται κοντά τους καί στόν οὐρα­νό;

Τό κατόρθωσε, ἀδελφοί μου, μέ δύο τρόπους. Ὁ πρῶτος τρόπος εἶ­ναι ὁ κοινός στόχος πού εἶχε στή ζωή του μέ τούς ἁγίους καί ὁ κοινός ἀγώνας πού διεξήγαγε διά βίου, ἔχοντας ὡς πρότυπο τόν δι­κό τους ἀγώνα καί τή δική τους προσπάθεια. Γιατί ὁ ἅγιος Γρη­γό­ρι­ος ὁ Πα­λα­μᾶς εἶχε, ἀδελφοί μου, σκοπό καί στόχο τῆς ζωῆς του ἀπό τά νεανικά του χρό­νια τήν ἕνωση μέ τόν Θεό καί τήν ἁγιό­τητα· καί γι᾽ αὐτόν τόν σκοπό ἀγωνίσθηκε νά διατηρεῖ καθαρό τό σῶμα καί τήν ψυχή του ἀπό τοῦ κόσμου. Δέν τόν σαγήνευσαν οὔτε τά πλούτη, οὔτε οἱ ἀνέσεις, οὔτε οἱ δυνατότητες πού εἶχε νά ἀναλάβει πολιτικές θέσεις καί ἀξιώματα. Ἀγωνίσθηκε νά ἀπομα­κρύ­νει ἀπό τήν ψυχή του ὄχι μόνο τίς σκιές τῆς ἁμαρτίας ἀλλά καί κάθε λογι­σμό, ὁ ὁποῖος θά τόν ἀπο­σποῦσε ἀπό τή μνήμη τοῦ Θεοῦ καί θά δια­τάρασσε τήν ἐπι­κοινωνία του μαζί του.

Ὁ δεύτερος τρόπος ἦταν ἡ προ­σευ­­χή, ἡ ἀδιάλειπτη προσευχή καί ἡ μετά δακρύων ἐπίκληση τῆς θεί­ας χάρι­τος. Καί ἡ προσευχή του δέν ἦταν μέσο ἐπικοινω­νί­ας μόνο μέ τόν Θεό, ὅπως γνωρίζουμε ἀπό τόν βίο του, ἀλλά καί μέ τήν Πα­ναγία καί μέ τούς ἁγίους, οἱ ὁποῖοι ἄλλωστε χαίρουν μέ τούς προσευ­χο­μένους ἀνθρώπους, γιατί γνω­ρί­­­­ζουν ἀπό τή δική τους ἐμπειρία τή δύναμη τῆς προσευχῆς καί τά θαύματα πού ἐνεργεῖ διά αὐτῆς ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ στήν ψυχή τοῦ ἀν­θρώ­που, τά ὁποῖα καί ἔζησε ὁ ἅγι­ος Γρη­γό­ριος ὁ Παλαμᾶς.

Μέ τούς δύο αὐτούς τρόπους ὁ ἑορταζόμενος ἅγιος βίωσε ἀπό ἐδῶ τόν οὐρανό καί ἔγινε ἀπό αὐ­τή τή γῆ οἰκεῖος τοῦ Θεοῦ καί συμ­πολίτης τῶν ἁγίων του, τούς ὁποί­ους καί συνάντησε μετά τήν κοί­μησή του στόν οὐρανό γιά νά παρίσταται μαζί τους ἐνώπιον τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ καί νά συνευ­φραί­­νεται στή μακα­ριό­τητα τῆς βασιλείας του δεόμενος ἀπαύστως καί ὑπέρ τῶν ἐν τῷ κό­σμῳ συνα­σκητῶν του καί τῶν ἐπι­καλου­μένων τίς πρεσβεῖες του.

«Νῦν θρόνῳ τοῦ Δεσπότου παρε­στηκώς, καί συνών τοῖς πατράσι καί φίλοις σου, … τῶν ὑμνωδῶν σου μέμνησο, πάτερ Γρηγόριε».

Αὐτή τήν ἱκεσία ἄς ἀπευθύνουμε, ἀδελφοί μου, καί ἐμεῖς ἀπόψε πρός τόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Πα­λα­μᾶ, τοῦ ὁποίου ἡ παρουσία ἁγίασε τήν τοπική μας Ἐκκλησία καί τή Σκήτη τῆς Βεροίας, καί ἄς προσπαθήσουμε νά τόν τιμήσουμε μιμούμενοι τή ζωή του. Ἄς προ­σπαθήσουμε νά γίνουμε φίλοι του καί φίλοι ὅλων τῶν ἁγίων τῆς Ἐκ­­κλησίας μας, ἀκολουθώντας τά μέσα πού χρησιμοποίησε καί ὁ ἅγιος Γρηγόριος· θέτοντας, δηλα­δή, ὡς στό­χους τῆς ζωῆς μας καί τοῦ καθη­με­ρι­νοῦ μας ἀγῶνος ὄχι στόχους κο­σμι­κούς, ἐφήμερους καί μά­ται­ους, ὄχι στό­χους ἰδιο­τε­λεῖς ἤ στό­χους πού ὑπα­γορεύει ἡ φιλο­δοξία μας, γιατί ὅλοι αὐτοί, ἀδελ­φοί μου, δέν μᾶς ὁδηγοῦν που­­θενά, οὔτε ἀναπαύουν τήν ψυ­χή μας, ἀλλά θέτοντας στόχους πράγ­­­ματι ὑψηλούς, στό­χους οὐρα­νίους, στόχους θείους, στόχους ἁγί­ους, σάν αὐτούς πού ἔθεσε στή ζωή του ὁ τιμώμενος μέ­­γας ἱεράρ­χης καί θεολόγος τῆς Ἐκκλησίας μας, ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, καί ἀγωνιζόμενοι γι᾽ αὐτούς μέ ὅλες μας τίς δυνάμεις. Διότι «ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν βιάζεται καί οἱ βιασταί ἁρπάζουσιν αὐτήν», καί ὁ Θεός ἀνοίγει τήν πύλη τῆς βασιλείας του σέ ὅσους τήν κρού­ουν ἐπίμονα καί ἐπιζητοῦν δια­καῶς τήν εἴσοδό τους σέ αὐτήν καί τούς ἀξιώνει τῆς αἰωνίου μα­κα­ριότητος.

Αὐτῆς, ἀδελφοί μου, ἄς ἀξιώσει καί ἐμᾶς ὁ Θεός διά πρεσβειῶν τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, τῆς ἁγίας οἰκογενείας του, τοῦ ἁγίου ἀποστόλου Φιλίππου καί τοῦ ἁγίου νεομάρτυρος Κωνσταντίνου τοῦ Ὑδραίου, πού ὅλοι ἀπολαμβάνουν τή βασιλεία τοῦ Θεοῦ, διότι ἐργάσθηκαν, εἶχαν στόχους στή ζωή τους καί κέρδισαν αὐτή τή βασιλεία καί αὐτή τήν ἕνωσή τους μέ τόν Θεό, πού εἴθε καί ἐμεῖς νά ἀξιωθοῦμε αὐτῆς τῆς θείας χάριτος καί εὐλογίας.