Η εικόνα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού

Μητροπολίτου Φαναρίου Ἀγαθαγγέλου
Γενικοῦ Διευθυντοῦ τῆς Ἀποστολικῆς Διακονίας
τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

Ἡ ὀρ­θό­δο­ξη εἰ­κό­να, ὡς θε­ο­λο­γι­κή γλώσ­σα, «μι­λά­ει», μᾶς διδάσκει, μᾶς παιδαγωγεῖ, μᾶς ἀναπαύει, μᾶς στηρίζει, καί μᾶς κα­λεῖ σέ συ­να­ντή­σεις.

Ἡ Εἰ­κό­να τοῦ Κυ­ρί­ου Ἰ­η­σοῦ, κα­τά πρῶ­τον, ἀ­πο­τε­λεῖ φα­νέ­ρω­ση καί ὁ­ρα­τή πι­στο­ποί­η­ση τῆς ἀ­λή­θει­ας τῆς πί­στε­ώς μας ὅ­τι «Θε­ός ἐ­φα­νε­ρώ­θη ἐν σαρ­κί».  Ὅ­τι ἡ ἀ­πε­ρι­νό­η­τη καί ἀ­χώ­ρη­τη καί ἄ­πει­ρη θεί­α φύ­ση «κε­νοῦ­ται» καί συ­να­ντᾶ τήν πε­πε­ρα­σμέ­νη ἀν­θρώ­πι­νη φύ­ση·  ὅ­τι τό ἄ­κτι­στο συ­να­ντᾶ­ται μέ τό κτι­στό καί ὑ­πάρ­χει μέ τόν τρό­πο τοῦ κτι­στοῦ. Γι­’ αὐ­τό καί ἡ Πεν­θέ­κτη Σύ­νο­δος (691 μ.Χ.) μέ τόν 82ο Κα­νό­να της, προ­κει­μέ­νου νά ὑ­πο­γραμ­μί­σει τήν κε­φα­λαι­ώ­δους ση­μα­σί­ας ἀ­λή­θει­α τῆς θεί­ας ἐ­ναν­θρω­πή­σε­ως, ἀ­πα­γο­ρεύ­ει στό ἑ­ξῆς τήν συμ­βο­λι­κή ἀ­πει­κό­νι­ση τοῦ Ἰ­η­σοῦ μέ τήν μορ­φή τοῦ ἀ­μνοῦ καί ὁ­ρί­ζει: «ἀ­να­στη­λοῦ­σθαι τήν εἰ­κό­να Χρι­στοῦ τοῦ Θε­οῦ ἡ­μῶν, κα­τά τόν ἀν­θρώ­πι­νον χα­ρα­κτῆ­ρα». Μέ τόν τρό­πο αὐ­τό θά εἶ­ναι σέ θέ­ση  οἱ  πι­στοί νά κα­τα­νο­οῦν «τό τῆς τα­πει­νώ­σε­ως ὕ­ψος τοῦ Θε­οῦ

Λό­γου»  καί θά χει­ρα­γω­γοῦ­νται «πρός μνή­μην τῆς ἐν σαρ­κί πο­λι­τείας τοῦ τε πά­θους αὐ­τοῦ καί τοῦ σω­τη­ρί­ου θα­νά­του καί τῆς ἐ­ντεῦ­θεν γε­νο­μέ­νης τῷ κό­σμῳ ἀ­πο­λυ­τρώ­σε­ως».

Σύμ­φω­να, λοι­πόν, μέ τήν Συ­νο­δι­κή ἀ­πό­φα­ση ἡ εἰ­κό­να τοῦ Χρι­στοῦ γί­νε­ται τό­πος φα­νέ­ρω­σης αὐ­τῆς τῆς λυ­τρω­τι­κῆς συ­νά­ντη­σης τοῦ Θε­οῦ μέ τόν ἄν­θρω­πο. Φα­νε­ρώ­νει τήν πί­στη τῆς Ἐκ­κ­λη­σί­ας ὅ­τι ὁ Χρι­στός εἶ­ναι ὁ ἐ­ναν­θρω­πή­σας Θε­ός, ἡ Σαρ­κω­μέ­νη Ἀ­λή­θει­α στήν πλη­ρό­τη­τά της, τήν ὁ­ποί­α ὤ­φει­λε ἡ χρι­στι­α­νι­κή κοι­νό­τη­τα νά τήν δεί­ξη στά μά­τι­α ὅ­λων, γι­ά νά ὑ­πο­γραμ­μί­ζε­ται ἔ­τσι ἡ ἄρ­νη­ση κά­θε ἀ­φη­ρη­μέ­νης καί με­τα­φυ­σι­κῆς σύλ­λη­ψης τῆς θρη­σκεί­ας. Ἀ­λή­θει­α στό ἑ­ξῆς δέν εἶ­ναι μι­ά ἰ­δέ­α ἤ ἕ­να ἀ­φη­ρη­μέ­νο σχῆ­μα, ἀλ­λά συ­γκε­κρι­μέ­νο Πρό­σω­πο πού μπο­ρεῖ νά εἰ­κο­νί­ζε­ται. Ἡ Ἐκ­κ­λη­σί­α μπο­ρεῖ πι­ά ὄ­χι μό­νο νά μι­λάει γι­ά τήν ἀ­λή­θει­α, ἀλ­λά καί νά τήν δεί­χνει: Εἶ­ναι ἡ Εἰ­κό­να τοῦ Χρι­στοῦ. Αὐ­τή εἰ­κο­νί­ζει τό Πρό­σω­πο ἤ τήν Ὑ­πό­στα­ση τοῦ ἔν­σαρ­κου Λό­γου, στήν ὁ­ποί­α συ­να­ντῶ­νται καί ἑ­νώ­νο­νται «ἀ­συγ­χύ­τως» καί «ἀ­δι­α­ιρέ­τως»  ἡ θεί­α καί ἡ ἀν­θρώ­πι­νη φύ­ση.

Ἡ εἰ­κό­να τοῦ Χρι­στοῦ δέν φα­νε­ρώ­νει μό­νο τήν συ­νά­ντη­ση τοῦ Θε­οῦ μέ τόν ἄν­θρω­πο, ἀλ­λ’ ἀ­πο­τε­λεῖ ταυ­τό­χρο­να καί κά­λε­σμα συ­νά­ντη­σης τοῦ ἀν­θρώ­που μέ τόν Θε­ό. Αὐ­τῆς τῆς δεύ­τε­ρης συ­νά­ντη­σης φα­νε­ρώ­σεις ἀ­πο­τε­λοῦν οἱ Εἰ­κό­νες τῆς Θε­ο­τό­κου καί τῶν Ἁ­γί­ων, τῶν φί­λων τοῦ Θε­οῦ.