Την Παρασκευή 2 Οκτωβρίου το πρωί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε το θείο λόγο στον πανηγυρίζοντα επί τη εορτή του Αγίου Κυπριανού Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Μέσσης.
Ο Σεβασμιώτατος στην ομιλία του στην Θεία Λειτουργία ανέφερε μεταξύ άλλων: «Πιστός ὁ λόγος καί πάσης ἀποδοχῆς ἄξιος, ὅτι Χριστός Ἰησοῦς ἦλθεν εἰς τόν κόσμον ἁμαρτωλούς σῶσαι, ὤν πρῶτός εἰμι ἐγώ».Μία διπλῆ ὁμολογία κάνει ὁ πρωτοκορυφαῖος ἀπόστολος Παῦλος πρός τόν μαθητή του Τιμόθεο. Μία ὁμολογία πού ἀκούσαμε καί ἐμεῖς στό σημερινό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα.
Καί τί ὁμολογεῖ ὁ ἀπόστολος μέ ἀπόλυτη βεβαιότητα; Ὁμολογεῖ ὅτι ὁ Χριστός ἦλθε στόν κόσμο νά σώσει τούς ἁμαρτωλούς. Ὁμολογεῖ ὅμως καί κάτι ἀκόμη μέ τήν ἴδια βεβαιότητα, κάτι προσωπικό, κάτι πού ἐλάχιστοι ἄνθρωποι θά εἶχαν τό θάρρος νά τό παραδεχθοῦν δημόσια. Καί αὐτό εἶναι ἡ ὁμολογία του ὅτι ὁ ἴδιος εἶναι ὁ μεγαλύτερος ἁμαρτωλός.
Ἄς μήν θεωρήσουμε ὅτι ἡ δεύτερη αὐτή ὁμολογία εἶναι σχῆμα λόγου ἤ ἔκφραση μιᾶς ἐπίπλαστης ταπεινοφροσύνης. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος αἰσθάνεται αὐτό πού λέει, γιατί ἐπανειλημμένα ἀναφέρεται στήν προηγούμενη ζωή του, πρίν νά γνωρίσει τόν Χριστό, πρίν ὁ Χριστός τοῦ ἀποκαλυφθεῖ στόν δρόμο πρός τή Δαμασκό. Καί ἐκφράζει ἀκόμη ἐπανειλημμένα τήν εὐγνωμοσύνη του, γιατί ἐνῶ ὑπῆρξε διώκτης τῶν χριστιανῶν, ὁ Χριστός συγχώρησε τήν ἄγνοιά του, τοῦ ἄνοιξε τά μάτια στήν ἀλήθειά του καί τόν κατέστησε ἀπόστολό του.
Ἡ ὁμολογία αὐτή τοῦ ἀποστόλου Παύλου, ὅτι εἶναι δηλαδή ὁ πρῶτος ἀπό ὅλους τούς ἁμαρτωλούς, ἀποτελεῖ συγχρόνως καί ἐπιβεβαίωση τῆς πρώτης ὁμολογίας του, ὅτι ὁ Χριστός ἦλθε στόν κόσμο γιά νά σώσει τούς ἁμαρτωλούς. Διότι, ἐφόσον ὄχι μόνο ἔσωσε τόν ἴδιο ἀλλά τόν ἀνέδειξε μέγα ἀπόστολο, τόν πρῶτο μετά τόν Ἕνα, ὅπως τόν ὀνομάζει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, καί τόν ἀξίωσε οὐρανίων ἀποκαλύψεων, εἶναι αὐταπόδεικτο ὅτι ὁ Χριστός ἦλθε στόν κόσμο γιά τούς ἁμαρτωλούς, τούς ὁποίους καί ἔσωσε καί συνεχίζει νά σώζει μέ τόν τρόπο πού Ἐκεῖνος γνωρίζει.
Καί δέν εἶναι μόνο οἱ περιπτώσεις ἀνθρώπων, ὅπως ὁ Ζακχαῖος, ἡ γυναίκα πού ἔπλυνε μέ μύρο τά πόδια τοῦ Χριστοῦ στήν οἰκία τοῦ Σίμωνος, ἤ ὁ εὐγνώμων ληστής, πού ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς διαβεβαιώνει ὅτι σώθηκαν, ἀλλά καί ἀναρίθμητοι ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας, οἱ ὁποῖοι ἁγίασαν, ἀλλάζοντας ζωή, ὅταν γνώρισαν τόν Χριστό, ὅταν γνώρισαν τήν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου.
Ἕνας ἀπό αὐτούς εἶναι καί ὁ ἑορταζόμενος σήμερα ἅγιος ἱερομάρτυς Κυπριανός, ὁ ὁποῖος πρίν νά γνωρίσει μέ θαυμαστό τρόπο τόν Χριστό καί τή δύναμή του, ἦταν ἕνας εἰδωλολάτρης, πού καταγόταν ἀπό πλούσια καί ἀριστοκρατική οἰκογένεια. Δέν πίστευε ὅμως ἁπλῶς στούς ψεύτικους θεούς τῶν εἰδώλων, ἀσχολεῖτο καί μέ τή μαγεία. Εἶχε μάλιστα ἀποκτήσει φήμη ὡς μάγος, ὁ ὁποῖος μέ τή δύναμη τῶν δαιμόνων ἐπιτύγχανε ὅ,τι ἤθελε.
Αὐτή ὅμως τή δύναμη τῶν δαιμόνων, αὐτή τή δύναμη τῆς μαγείας κατόρθωσε νά ἀνακόψει μέ τή δύναμη τοῦ Σταυροῦ τοῦ Κυρίου μας ἡ ἁγία Ἰουστίνη, μία νεαρή χριστιανή παρθένος, τήν ὁποία ὁ Κυπριανός ὡς μάγος προσπαθοῦσε νά τήν παρασύρει, γιά νά ἱκανοποιήσει τήν ἐπιθυμία κάποιου νεαροῦ εἰδωλολάτρου.
Καί αὐτή ἡ ἀποτυχία τοῦ Κυπριανοῦ, παρά τίς πολλές προσπάθειές του, τόν ἔκαναν νά ἀναγνωρίσει τήν ἀνωτερότητα τῆς δυνάμεως τοῦ Χριστοῦ καί ὄχι μόνο νά πιστεύσει στόν Χριστό καί νά ἀλλάξει ριζικά τή ζωή του, ἀλλά νά ἀξιωθεῖ νά γίνει καί ἐπίσκοπος Καρχηδόνος καί ἐν τέλει νά μαρτυρήσει γιά τήν πίστη του στόν Χριστό.
Μέ τή μεταστροφή του αὐτή ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Κυπριανός ἐπιβεβαιώνει τήν πραγματικότητα πού ὁμολόγησε καί ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὅτι δηλαδή ὁ Χριστός ἦλθε στόν κόσμο γιά νά σώσει τούς ἁμαρτωλούς, γιά νά σώσει ὅσους δέν τόν γνώριζαν, γιά νά σώσει ὅσους ἦταν ὑποδουλωμένοι στούς δαίμονες καί πίστευαν σέ ψεύτικους θεούς.
Συγχρόνως ὅμως διδάσκει καί ἐμᾶς ὅτι, ἐάν θέλουμε καί ἐπιθυμοῦμε τή σωτηρία μας, θά πρέπει νά τήν ἀναζητοῦμε στόν Χριστό. Ὁ Χριστός θέλει τή σωτηρία μας καί ἐπιδιώκει νά μᾶς σώσει, θά πρέπει ὅμως νά δεῖ καί τή δική μας διάθεση γιά τή σωτηρία γιά νά μᾶς βοηθήσει καί Ἐκεῖνος.
Γι᾽ αὐτό καί δέν θά πρέπει νά σκεφτόμαστε καί νά ὑπολογίζουμε τήν ἁμαρτωλότητά μας. Δέν θά πρέπει νά ἀφήνουμε τόν ἑαυτό μας νά παρασύρεται ἀπό τούς λογισμούς πού μᾶς ὑποβάλλει μερικές φορές ὁ διάβολος, εἴτε ὅτι δέν ἔχουμε ἁμαρτίες εἴτε ὅτι ἔχουμε τόσες πολλές, ὥστε δέν μποροῦμε νά σωθοῦμε, ἀλλά νά προστρέχουμε στόν Χριστό μέ τή θέληση καί τή διάθεση νά ἀπομακρυνθοῦμε ἀπό κάθε τι τό ὁποῖο μᾶς ἀπομακρύνει ἀπό Ἐκεῖνον, ἀπό κάθε τι πού μᾶς καθιστᾶ ὑποχείρια τοῦ διαβόλου, ἀπό κάθε τι πού δέν μᾶς ἀφήνει νά ὁμολογήσουμε καί ἐμεῖς μέσα στό μυστήριο τῆς ἱερᾶς ἐξομολογήσεως τήν ἁμαρτωλότητά μας καί νά ζητήσουμε ἐν μετανοίᾳ τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ.
Ἄς μιμηθοῦμε τό παράδειγμα τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Κυπριανοῦ, ἀλλά καί πολλῶν ἄλλων ἁγίων καί πάνω ἀπό ὅλα, θά ἔλεγα, τοῦ πρωτοκορυφαίου ἀποστόλου Παύλου, πού ὁμολόγησαν τήν ἁμαρτωλότητά τους, καί ἄς τούς ἀκολουθήσουμε καί στόν δρόμο τῆς μετανοίας ἀλλά καί στόν δρόμο τῆς σωτηρίας διά τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ.
