“Η επικοινωνία μου μαζί σας είναι μία όασις…”
Με αυτή την φράση του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου προς το ποίμνιό του, άρχιζε το τρίωρο αφιέρωμα της η ελληνική κρατική τηλεόραση για την κοίμηση του αειμνήστου Ιεράρχου στις 28 Ιανουαρίου 2008…
Πολλά αφιερώματα έγιναν από τότε προς τιμή στην μνήμη του.
Δώδεκα έτη μετά την μακαρία κοίμηση του αποτελεί χρέος τιμής και ευγνωμοσύνης να προσθέσουμε κι εμείς λίγα άνθη αγάπης και ευλάβειας ενώπιον του σεβαστού μνήματός του…
Ο αοίδιμος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χριστόδουλος (κατά κόσμον Χρήστος Παρασκευαίδης) γεννήθηκε στην Ξάνθη στις 17 Ιανουαρίου 1939 από γονείς προσφύγων.
Σε ηλικία 2 ετών μετακομίζει με την οικογένεια του στην Αθήνα.
Απόφοιτος του Λεόντειου Λυκείου Αθηνών κατέστη πτυχιούχος της Νομικής Σχολής το 1962 ενώ το 1967 έλαβε και το πτυχίο της Θεολογικής Σχολής Αθηνών.
Ταυτοχρόνως σπούδαζε και βυζαντινή μουσική στο Ωδείο των Αθηνών.
Από την ηλικία των 18 ετών εργαζόταν και ως ιεροψάλτης στον Ι. Ναό Αγ. Ζώνης Κυψέλης Αθηνών.
Εκεί υπηρετούσε διάκονος ο π. Καλλίνικος Καρούσος ο μετέπειτα Μητροπολίτης Πειραιώς. Αυτή η γνωριμία μεταξύ των δύο ανθρώπων αλλά και η μετέπειτα πνευματική τους σχέση υπήρξε καταλυτική κ αποκαλυπτική για το μέλλον του νεαρού τότε Χρήστου.
Στην συνέχεια συνδέεται και με τον τότε διάκονο π. Αμβρόσιο Λενή μετέπειτα Μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας.
Και οι τρεις μαζί ιδρύουν την αδελφότητα “Χρυσοπηγή” στο Παγκράτι Αθηνών.
Εν συνεχεία ο νεαρός Χρήστος κείρεται μοναχός στις 16 Μαίου 1961 στην Ι. Μονή Βαρλαάμ Μετεώρων.
Χειροτονείται διάκονος στις 17 Μαίου του ιδίου έτους στον Ι.Ναό Αγίων Αναργύρων Τρικάλων, ενώ πρεσβύτερος και αρχιμανδρίτης το 1965 και διορίζεται ως Ιεροκήρυκας στον Ι. Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Παναγίτσας) παλαιού Φαλήρου όπου υπηρετεί επί 9 έτη.
Διδάκτωρ Θεολογίας των Αθηνών αλλά και κάτοχος πτυχίων τεσσάρων γλωσσών (αγγλικής, γαλλικής, γερμανικής και ιταλικής) διορίζεται κατόπιν διαγωνισμού γραμματέας της Ι. Συνόδου επί Αρχιεπισκόπου Αθηνών Ιερωνύμου του Α’.
Η Ιεραρχία εκτιμώντας τις πρωτοφανείς για την εποχή ικανότητές του, τον εκλέγει και τον χειροτονεί στις 14 Ιουλίου 1974 σε ηλικία μόλις 35 ετών Μητροπολίτη Δημητριάδος και Αλμυρού διαδεχόμενος στον θρόνο τον πρώην Δημητριάδος Ηλία (Τσακογιάννη).
Το έργο του νέου Μητροπολίτου στο Βόλο μοναδικό.
Ιδρύει την “Χριστιανική αλληλεγγύη” για τους πτωχούς, “σπίτι γαλήνης του Χριστού” για τους γέροντες, δημιουργεί κατασκηνώσεις, κέντρα συμπαραστάσεως οικογενείας, ραδιοφωνικό σταθμό, δίνει υποτροφίες σε μαθητές,συγκαλεί κληρικολαικές συνελεύσεις ενώ ανεγείρει συνεδριακό κέντρο στην περιοχή Μελλισιάτικα του Βόλου.
Χειροτονεί πάνω από 80 κληρικούς ως επί το πλείστον θεολόγους ενώ μεγάλο είναι και το ενδιαφέρον του για το εκκλησιαστικό λύκειο που λειτουργεί στο κέντρο της πόλης.
Εξέδιδε πάμπολλα έντυπα θρησκευτικού και ενημερωτικού περιεχομένου για κάθε τρέχον ζήτημα της μητροπόλεως του, ενώ εκπροσώπησε την εκκλησία της Ελλάδος σε πολλά διεθνή συνέδρια.
Μνημειώδης θα παραμείνει η τηλεοπτική εκπομπή το 1987 όπου ο ίδιος μαζί με τον τότε Μητροπολίτη Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμο προσπάθησε να υπερασπιστεί τα δίκαια της Εκκλησίας για την εκκλησιαστική περιουσία απέναντι στον τότε υπουργό Παιδείας Αντ.Τρίτση.
Ποιος μπορεί να ξεχάσει την σκηνή όπου ο τότε Δημητριάδος Χριστόδουλος κραδαίνοντας το εγκόλπιο του μπροστά στα έκπληκτα μάτια του υπουργού να του λέει χαρακτηριστικά: θέλετε να μας πάρετε και αυτό που φοράμε στο λαιμό μας; αν το θέλετε , πάρτε το, σας το δίνουμε…!
Παροιμιώδη θα μείνουν και τα τρία συλλαλητήρια σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Πάτρα για το θέμα της εκκλησιαστικής περιουσίας ως κεντρικός ομιλητής που ήταν.
Στις 28 Απριλίου του έτους 1998 και ύστερα από την εκδημία του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Σεραφείμ εκλέγεται Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος.
Η ενθρόνισις του γίνεται στις 9 Μαΐου στην πλατεία Συντάγματος παρουσία προκαθημένων άλλων Εκκλησιών, πολιτικών αρχηγών και πλήθους λαού εν μέσω βροχής, που είχαν κατακλείσει όλους τους κεντρικούς δρόμους απ’ όπου θα περνούσε ο Αρχιεπίσκοπος.
Ο δε επιβατήριος λόγος του συγκλόνισε τους πάντες, ειδικά όταν με δάκρυα στα μάτια ζήτησε συγνώμη από τους νέους για όσα σφάλματα, παραλείψεις ή αμέλειες έπραξαν οι μεγαλύτεροι απέναντι τους, παίρνοντας όπως είπε όλη την ευθύνη αυτός επάνω του…
Ως προκαθήμενος πλέον της Εκκλησίας της Ελλάδος κι εδώ το έργο του πρωτοφανές…
Ιδρύει νέους τομείς όπως της βιοηθικής, ιδιαίτερης μέριμνας για τους τοξικομανείς και τις άγαμες μητέρες.
Δημιουργεί γραφεία νεότητος όλων των δραστηριοτήτων, κατασκηνώσεις και σεμινάρια επιμορφώσεως κατηχητών.
Επισκέπτεται όλα τα πανεπιστήμια και λύκεια των Αθηνών συναρπάζοντας με το χάρισμα της ευγλωττίας του λόγου του, τους νέους.
Μιλά στην γλώσσα τους ενώ έμεινε στην εκκλησιαστική ιστορία η φράση του προς αυτούς: ” Ελάτε στην εκκλησία όπως είστε με το τζίν και με το σκουλαρίκι, άκουσα κάποιον από εσάς ότι “με πάει”. Σας λέω λοιπόν κι εγώ “σας πάω…!”
Ιδρύει στην Ι. Αρχιεπισκοπή πάνω από 16 συνοδικές επιτροπές στελεχώνοντας όλα τα γραφεία της Αρχιεπισκοπής αλλά και
της Ι. Συνόδου με έμπειρους και καλά καταρτισμένους κληρικούς.
Η Αποστολική διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος αναμορφώνεται και της δίνει νέα πνοή.
Ιδρύει ψηφιακή βιβλιοθήκη σε 9 γλώσσες και πύλη πολιτιστικών ειδήσεων σε ελληνικά και αγγλικά.
Συστήνει γραφείο αντιπροσωπείας της Εκκλησίας της Ελλάδος στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Δημιουργεί το Ίδρυμα “Διακονία” ψυχικής και κοινωνικής αγωγής και στήριξης.
Ενισχύει και αυξάνει τα συσσίτια της Αρχιεπισκοπής.
Συγκαλεί κι εδώ κληρικολαικές συνελεύσεις ενώ γίνεται ο ιδρυτής της μη κυβερνητικής οργάνωσης “αλληλεγγύη” το 2002, με τεράστια προσφορά η οποία υπάρχει έως σήμερα.
Προσφέρει ιατροφαρμακευτική περίθαλψη σε 26 περίπου χώρες του κόσμου. Συγκαλεί αντιαιρετικά συνέδρια ενώ εκδίδει το περιοδικό “η τόλμη”.
Δίνει επιδότηση τρίτου παιδιού στην Θράκη, αυξάνοντας κατά πολύ τον πληθυσμό της.
Επισκεπτόμενος πολύ συχνά τις μητροπόλεις της Μακεδονίας δάκρυζε κάθε φορά που αναφερόταν στην ελληνικότητα της και οργιζόταν με τους παραχαράκτες της ιστορίας, ενώ έλεγε οτι θα συνεχίσει να μιλά έστω κι αν τα λόγια του αυτά του κοστίζουν ακριβά…
Το 2000 έρχεται σε σύγκρουση με την τότε κυβέρνηση για το θέμα της απάλειψης του θρησκεύματος από τις ταυτότητες, δημιουργεί δημοψήφισμα συλλέγοντας εκκατομμύρια υπογραφών ενώ ο ελληνικός αλλά και ο διεθνής τύπος ασχολείται διαρκώς μαζί του.
Οργανώνει για το θέμα αυτό τον Ιούνιο του ίδιου έτους δύο ογκώδη και τεράστια συλλαλητήρια στην Αθήνα και Θεσσαλονίκη όπου σεντορεία τη φωνή απαιτεί να εισακουστεί το δίκαιο αίτημα τόσων Ελλήνων ανθρώπων.
Το 2001 επισκέπτεται την Αθήνα για πρώτη φορά, κατόπιν προσκλήσεως του προέδρου της Δημοκρατίας, ο πάπας Ιωάννης Παύλος ο Β’ , όπου ενώπιον του Αρχιεπισκόπου ζητά δημοσίως συγνώμη για όλα τα τραγικά λάθη και εγκλήματα που είχαν τελέσει οι Ρωμαιοκαθολικοί κατά των Ορθοδόξων στο παρελθόν!
Καθ’ όλη τη διάρκεια της αρχιεπισκοπείας του χειροτονεί δεκάδες κληρικούς, πάνω απο τριάντα εξέχοντες αρχιερείς και αρκετούς βοηθούς επισκόπους.
Διαιρεί την Ι. Αρχιεπισκοπή σε πολλές αρχιερατικές περιφέρειες για την καλύτερη διαποίμανση της.
Ως αρχηγός αυτοκέφαλης εκκλησίας επισκέφθηκε όλα τα ξένα πατριαρχεία ενώ υποδέχθηκε στην Αθήνα με πολλή αγάπη σχεδόν όλους τους προκαθήμενους των Ορθοδόξων εκκλησιών.
Η επιρροή που ασκούσε στα πλήθη,στον πιστό λαό και ειδικά στους νέους ήταν ανεπανάληπτη.
Τα κηρύγματα του καταχειροκροτούνταν από τούς πιστούς και ήταν κεραυνοί εν αιθρία, όταν μιλούσε κατά των εχθρών της εκκλησίας, ενώ ήταν χαρακτηριστική η φράση του ότι “οι χριστιανοί δεν είναι καρπαζοεισπράκτορες…”
Αρκετοί πολιτικοί ενοχλούμενοι από τα κηρύγματά του είχαν ζητήσει την παραίτησή του.
Η απάντηση του αποστομωτική: δεν θα τους κάνω τη χάρη, έλεγε, επειδή επιτέλους η Εκκλησία απέκτησε φωνή…
Το συγγραφικό του έργο μοναδικό ως άριστος θεολόγος που ήταν, τα δε βιβλία που κατά καιρούς εξέδιδε ήταν ανάρπαστα…
Οι εκκλησίες όπου θα λειτουργούσε κάθε Κυριακή ήταν ασφυκτικά γεμάτες, ενώ τα κανάλια της τηλεοράσεως λόγω της μεγάλης απήχησης και δημοτικότητος που είχε στον κόσμο, τον ακολουθούσαν παντού…
Τον Ιούνιο του 2007 μετά απο την επίσκεψή του στην μητρόπολη Εδέσσης και ενώ ετοιμαζόταν να επισκεφτεί το πατριαρχείο Αλεξανδρείας, ασθενεί και αναγκάζεται να νοσηλευθεί και να υποβληθεί σε εγχείρηση στο Αρεταίειο Νοσοκομείο Αθηνών.
Πλήθη απλού λαού περίμεναν καθημερινά έξω από το νοσοκομείο να πληροφορηθούν για την έκβαση της ασθενείας του.
Μετά από ένα περίπου μήνα νοσηλείας εξήλθε του νοσοκομείου και τον Αύγουστο του ίδιου έτους αναχώρησε για το Μαϊάμι των Η.Π.Α. για μεταμόσχευση οργάνου του ήπατος.
Δυστυχώς η επέμβαση δεν μπόρεσε να πραγματοποιηθεί ποτέ.
Επέστρεψε στην αγαπημένη του Ελλάδα όπου ακολουθούσε φαρμακευτική αγωγή.
Η τελευταία του πρωτοχρονιάτικη εγκύκλιος για την μεταθανάτια ζωή και για την ματαιότητα κ φθαρτότητα του κόσμου τούτου, προβλημάτισε και συγκίνησε όλο τον Ελληνικό λαό…
Αναρίθμητες οι επισκέψεις μητροπολιτών,κληρικών, πολιτικών ακόμη και ανθρώπων που κατά καιρούς τον είχαν πολεμήσει έσπευσαν να πάρουν την ευχή του και την συγχώρεση του,την οποία παρείχε σε όλους ανεξαιρέτως…
Αντιμετώπισε το μεγάλο πρόβλημα της υγείας του ως ένας μάρτυρας με τεράστια γενναιότητα, παραδειγματική ανδρεία και απαράμιλλο σθένος, έχοντας ακλόνητη την πίστη του στο έλεος του θεού και την εκ νεκρών Ανάσταση Του.
Εκοιμήθη στην αρχιεπισκοπική του κατοικία στο Παλαιό Ψυχικό, την Δευτέρα στις 5.15 ξημερώματα 28ης Ιανουαρίου του έτους 2008.
Την ίδια ακριβώς ημέρα κοιμήθηκε λίγες ώρες μετά και ο μακαριστός μητροπολίτης Λευκάδος και Ιθάκης Νικηφόρος.
Το σκήνωμα του αρχιεπισκόπου ετέθη σε προσκύνημα στην Μητρόπολη Αθηνών.
Ο Ναός παρέμεινε ανοικτός όλα τα 24ωρα τεσσάρων ημερών εξαιτίας της ατελείωτης προσέλευσης όλων των Ελλήνων που 
ήρθαν ένδακροι, να ασπαστούν την δεξιά του πολυαγαπημένου τους Αρχιεπισκόπου…
Του Αρχιεπισκόπου που σαγήνευε τα πλήθη όχι μόνο με το κήρυγμα του ή την παρουσία του αλλά και με ένα απλό χαμογελό του η με μία απλή χειραψία του…
Την 31η Ιανουαρίου τελέσθηκε η εξόδιος ακολουθία του, προεξάρχοντος του Οικ. Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου, ολοκλήρου της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος και άλλων Προκαθημένων Εκκλησιών, Πατριαρχών και Αρχιεπισκόπων.
Ετάφη στο α’ κοιμητήριο Αθηνών δίπλα στους προκατόχους του Αρχιεπισκόπους.
Οχτώ χρόνια μετά η μνήμη του, παρά τον αμείλικτο χρόνο, παραμένει άσβεστος και αναλλοίωτος.
Οχτώ χρόνια μετά υπάρχουν ακόμη ευλαβείς άνθρωποι που προσέρχονται στο μνήμα του και ανάβουν ένα μικρό κερί στην μνήμη του, ευχαριστώντας ο καθένας από την δική του πλευρά για ό,τι καλό και αγαθό απεκόμισε κανείς από αυτόν, έστω και ένα λόγο ή μία λέξη αυτού του χαρισματικού, επικοινωνιακού και ίσως ανεπανάληπτου εκκλησιαστικού ηγέτη.
Το ανεκτίμητο έργο του στην εκκλησία, η συγκινητική προσφορά του και η πρωτοφανής βοήθεια του στον αμπελώνα του Κυρίου και στους συμπάσχοντες αδελφούς μας θα είναι η ιερή παρακαταθήκη και η πνευματική διαθήκη του, που αφήσε πίσω του, ως αγαθή ανάμνηση, καλύπτοντας με αυτό τον τρόπο στα πνευματικά του τέκνα και αυτούς που τον ειλικρινά αγάπησαν, το μεγάλο κενό που υπήρξε εν τη απουσία του.
Ας είναι αιωνία η μνήμη του αοιδίμου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κυρού Χριστοδούλου.
