Μετὰ τῆς προσηκούσης ἐκκλησιαστικῆς λαμπρότητος καὶ ἐν πνεύματι κατανύξεως ἑορτάσθηκε καὶ ἐφέτος ἡ μεγάλη Θεομητορικὴ ἑορτὴ τῆς Κοιμήσεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου στὴν Ἱερὰ Βασιλικὴ, Πατριαρχικὴ καὶ Σταυροπηγιακὴ Μονὴ Κοιμήσεως Θεοτόκου Μολυβδοσκεπάστου.
Πλῆθος εὐλαβῶν προσκυνητῶν προσῆλθε κατὰ τὶς ἡμέρες τῆς πανηγύρεως στὴν Ἱερὰ Μονή, προκειμένου νὰ προσκυνήσει τὴν θαυματουργὸ Εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Πωγωνιανιτίσσης, νὰ συμμετάσχει στὶς ἱερὲς Ἀκολουθίες καὶ νὰ ἐναποθέσει στὴν μητρικὴ στοργὴ τῆς Θεοτόκου τὶς προσευχὲς καὶ τὶς ἐλπίδες του.
Τὸ βράδυ τῆς Παρασκευῆς, 14ης Αὐγούστου 2026, τελέσθηκε πανηγυρικὴ ὁλονύκτιος Ἀγρυπνία ἐπὶ τῇ ἑορτῇ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου.
Τῆς Ἱερᾶς Ἀγρυπνίας προεξῆρχε ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης κ. Ἀλέξιος, ὡς ἐκπρόσωπος τῆς Αὐτοῦ Θειοτάτης Παναγιότητος, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου.
Κατὰ τὴν προσλαλιά του, ὁ Σεβασμιώτατος ἀναφέρθηκε στὴν ἱστορικότητα τοῦ ἱεροῦ τούτου τόπου, ὑπογραμμίζοντας ὅτι οἱ προσκυνητὲς βρίσκονται μέσα στὸ περιβάλλον ἑνὸς χώρου αἰώνων, ἀπὸ τὸν ὁποῖο διῆλθαν καὶ ἀνεχώρησαν πολλὲς γενεές.
Παράλληλα, κάλεσε τοὺς πιστοὺς νὰ ἐπικεντρώσουν τὴν προσοχή τους ὄχι μόνον στὸ ἐξωτερικὸ γεγονὸς τῆς πανηγύρεως, ἀλλὰ κυρίως στὴν πνευματικὴ οὐσία τῶν ἡμερῶν τοῦ Δεκαπενταυγούστου: στὶς καθημερινὲς Παρακλήσεις πρὸς τὴν Παναγία, στὴ νηστεία, στὴν περισυλλογή, στὴ μετάνοια καὶ στὴν πνευματικὴ προετοιμασία γιὰ τὴ συμμετοχὴ στὸ Ποτήριον τῆς Ζωῆς, κατὰ τὴ Θεία Λειτουργία.
Ὅπως χαρακτηριστικὰ ἐτόνισε, τὸ Δεκαπενθήμερο τῆς Παναγίας δὲν θὰ ἦταν αὐθεντικὰ ὀρθόδοξο, ἐὰν δὲν εἶχε στὸ κέντρο του καὶ τὸ γεγονὸς τῆς Δεσποτικῆς ἑορτῆς τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος, ἡ ὁποία συνδέει δύο φωτεινὲς κορυφὲς τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ χρόνου, τὴν 6η καὶ τὴν 15η Αὐγούστου.
Ὁ Σεβασμιώτατος ὑπογράμμισε ὅτι, ὅταν ἡ Ἐκκλησία ὁμιλεῖ γιὰ τὴν Παναγία, στρέφει πάντοτε τὸ βλέμμα της πρὸς τὸν Χριστό. Ἡ Θεοτόκος δὲν νοεῖται αὐτόνομα καὶ ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸν Υἱό της, διότι στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἡ τιμὴ πρὸς τὴν Παναγία ὁδηγεῖ πάντοτε στὴν προσκύνηση τοῦ Χριστοῦ.
Ἡ Μεταμόρφωση καὶ ἡ Κοίμηση, ὡς δύο κορυφαῖα γεγονότα τοῦ Δεκαπενταυγούστου, συνδέονται μὲ τὸν δυναμισμὸ τῆς θείας ἀγάπης, ἡ ὁποία δὲν ἀφήνει τίποτε στατικό, ἀλλὰ μεταμορφώνει καὶ ζωοποιεῖ. Ὁ Θεὸς εἶναι Θεὸς ζώντων καὶ οὐ νεκρῶν.
Ἀναφερόμενος στὸ γεγονὸς τῆς Μεταμορφώσεως, ὁ Σεβασμιώτατος ὑπενθύμισε τὸ εὐαγγελικὸ «μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν», ὅταν τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ καὶ τὰ ἱμάτιά Του ἔλαμψαν, ἀποκαλύπτοντας στοὺς Μαθητὲς τὸ ἄκτιστο φῶς τῆς θεότητος.
Ἡ Ἐκκλησία, μέσα ἀπὸ τὴ Μεταμόρφωση, δίνει στὸν ἄνθρωπο μία μεγάλη ὑπενθύμιση: ὅτι ἡ θεία ἀγάπη εἶναι δυναμική, ζῶσα καὶ μεταμορφωτική. Ὁ ὑμνογράφος, ἀναφερόμενος στοὺς Μαθητές, σημειώνει χαρακτηριστικά: «Θεωρήσαντες τὰ θαυμάσιά σου, μὴ δειλιάσωσι τὰ παθήματά σου».
Ἡ ἀποκάλυψη τῆς δόξης τοῦ Χριστοῦ ἔχει, συνεπῶς, καὶ ἕνα βαθὺ ὑπαρξιακὸ μήνυμα γιὰ τὸν σύγχρονο ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος συχνὰ βλέπει τὸ «κερί» τῆς πίστεώς του νὰ τρεμοσβήνει καὶ νὰ κινδυνεύει νὰ σβήσει. Ἡ Μεταμόρφωση ἔρχεται νὰ ἐνισχύσει τὴν ἐλπίδα, ὥστε νὰ μὴ δειλιάζουμε μπροστὰ στὶς δοκιμασίες καὶ τὰ γεγονότα τῆς ζωῆς.
Ἀντίστοιχο, ὅπως ἐπεσήμανε, εἶναι καὶ τὸ μήνυμα τῆς ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως. Ἡ Θεοτόκος, ὡς κορωνὶς τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως καὶ ὡς ἐκεῖνη ποὺ ἔφθασε στὸ πλήρωμα τῆς κοινωνίας μὲ τὸν Θεό, γίνεται ἡ ζωντανὴ μαρτυρία τοῦ δυναμισμοῦ τῆς θείας ἀγάπης.
Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ὑμνογράφος θαυμάζει τὸ γεγονὸς καὶ διακηρύσσει: «Νενίκηνται τῆς φύσεως οἱ ὅροι ἐν σοὶ Παρθένε ἄχραντε».
Ἡ Μετάσταση τῆς Θεοτόκου στὴν οὐράνια δόξα ἀποτελεῖ μία μεγάλη καὶ ἱερὰ μεταμόρφωση, ἡ ὁποία ἀποκαλύπτει τί μπορεῖ νὰ πραγματοποιήσει ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ στὸν ἄνθρωπο, ὅταν ὑπάρχει ἀκράδαντη πίστη καὶ ταπείνωση.
Πρότυπο αὐτῆς τῆς στάσεως παραμένει ἡ ἴδια ἡ Παναγία, ἡ ὁποία ἀπάντησε στὸ θεῖο θέλημα μὲ τὰ λόγια: «Ἰδοὺ ἡ δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατὰ τὸ ῥῆμά σου».
Ὁ λόγος αὐτὸς δὲν εἶναι εὔκολο νὰ ἐπαναληφθεῖ σήμερα ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος πολλές φορές ἐπικεντρώνει τὴν προσοχή του στὰ περὶ τὴν οὐσία καὶ ὄχι στὴν ἴδια τὴν οὐσία. Ὅμως ἡ Ἐκκλησία ὑπενθυμίζει τὴ θεμελιώδη ἐπαγγελία τοῦ Θεοῦ, τὴν ὁποία ἀναφέρει ἡ Ἁγία Γραφή: «Ἰδοὺ καινὰ ποιῶ τὰ πάντα».
Αὐτὴ ἡ ἀλήθεια μπορεῖ νὰ γίνει βίωμα μόνον ὅταν ὁ ἄνθρωπος μετέχει οὐσιαστικὰ στὴν πνευματικὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Ὅταν στὸ κέντρο τῆς ζωῆς του βρίσκεται ὁ Τίμιος Σταυρός, ὅταν ἀκούει τὸ Εὐαγγέλιο τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς καὶ κατανοεῖ ὅτι ἡ σωτηρία καὶ ἡ μεταμόρφωση τοῦ ἀνθρώπου περνοῦν μέσα ἀπὸ τὴ θυσία.
Διότι, ὅπως ἐτόνισε ὁ Σεβασμιώτατος, ὁ ἄνθρωπος μεταμορφώνεται καὶ σώζεται, ὅταν εἶναι ἕτοιμος καὶ ὁ ἴδιος νὰ θυσιάσει.
Ἡ Ἐκκλησία, ἄλλωστε, ἐξακολουθεῖ νὰ ὑπάρχει ὡς τὸ Μυστικὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τὸ ὁποῖο ἀφθαρτοποιεῖ καὶ μεταμορφώνει τὰ πάντα. Ὁ ἄνθρωπος, ὅπως ὑπενθυμίζει ἡ ἐκκλησιαστικὴ παράδοση, προῆλθε ἀπὸ τὴν ἀνυπαρξία στὴν ὕπαρξη, ἀλλὰ δὲν εἶναι αὐτὸς ὁ τελικὸς προορισμός του. Σκοπὸς τῆς ὑπάρξεώς του εἶναι νὰ γίνει πολίτης τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν, τῆς ὁποίας Βασιλείας ἐπικαλοῦνται οἱ πιστοὶ τὴ μεσιτεία καὶ τὴν προστασία τῆς Κυρίας Θεοτόκου.
Κατὰ τὴν Ἱερὰ Ἀγρυπνία ἔψαλε χορὸς Ἁγιορειτῶν Πατέρων, ἀποδίδοντας τοὺς ἱεροὺς ὕμνους σύμφωνα μὲ τὴν Ἁγιορειτικὴ ψαλτικὴ παράδοση, συμβάλλοντας στὴν κατανυκτικὴ ἀτμόσφαιρα τῆς πανηγύρεως.
Κατὰ τὴν Ἀπόλυση τῆς Θείας Λειτουργίας, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ. Ἀλέξιος μετέφερε πρὸς τὸν Καθηγούμενο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Γέροντα Ἀρσένιο, τὴν Ἀδελφότητα καὶ τοὺς εὐλαβεῖς προσκυνητάς, τὶς πατρικὲς εὐχὲς καὶ τὴν εὐλογία τῆς Αὐτοῦ Θειοτάτης Παναγιότητος, τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως, Νέας Ρώμης καὶ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, εὐχόμενος πνευματικὴ πρόοδο, ἐνίσχυση καὶ πᾶσαν παρὰ Θεοῦ εὐλογία.
Τὸ πρωὶ τοῦ Σαββάτου, 15ης Αὐγούστου 2026, τελέσθηκε καὶ δεύτερη Θεία Λειτουργία, κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς κυριωνύμου ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.
Τὴν ἑπομένη ἡμέρα, Κυριακὴ 16 Αὐγούστου 2026, τελέσθηκε πανηγυρικὴ Θεία Λειτουργία, μετὰ τὴν ὁποία ἐτελέσθη τὸ Κτητορικὸ Μνημόσυνο καὶ τὸ Μνημόσυνο τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος καὶ Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μολυβδοσκεπάστου, Ἀρχιμανδρίτου Θεοδώρου Διαμάντη.
Συμπληρώθηκαν ἑπτὰ ἔτη ἀπὸ τὴν πρὸς Κύριον ἐκδημία τοῦ ἀειμνήστου Γέροντος Θεοδώρου, ἡ ὁποία συνέβη τὴν 16η Αὐγούστου 2019.
Μετὰ τὴν τέλεση τοῦ Μνημοσύνου, ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς, Ἀρχιμανδρίτης Ἀρσένιος Μάιπας, ἀνέγνωσε Πατριαρχικὸ Γράμμα τῆς Α.Θ.Π. τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, τὸ πλήρες κείμενο τοῦ ὁποίου παρατίθεται κατωτέρω, στὸ φωτογραφικὸ ὑλικό.
Διὰ τοῦ Πατριαρχικοῦ Γράμματος ὁ Παναγιώτατος μετέφερε πρὸς τὴν Ἀδελφότητα τῆς Ἱερᾶς Μονῆς καὶ τοὺς εὐλαβεῖς προσκυνητὰς τὶς πατρικὲς εὐχὲς καὶ τὴν εὐλογία τῆς Μητρὸς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας, ἐπὶ τῇ πανηγύρει τῆς Ἱερᾶς Μονῆς, καθὼς καὶ ἐπὶ τῇ τελέσει τοῦ Κτητορικοῦ Μνημοσύνου καὶ τοῦ Μνημοσύνου τοῦ ἀειμνήστου Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μολυβδοσκεπάστου, Γέροντος Θεοδώρου.
Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ Πατριαρχικοῦ Γράμματος ἐψάλη συμφώνως πρὸς τὸ τυπικόν ὁ Πολυχρονισμὸς τῆς Α.Θ.Π. τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου.
Ἡ φετινὴ πανήγυρις τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Μολυβδοσκεπάστου ἀποτέλεσε, καὶ πάλιν, μία ἰδιαίτερη εὐκαιρία προσευχῆς, λατρείας καὶ πνευματικοῦ ἀναβαπτισμοῦ. Πλῆθος κόσμου προσῆλθε καθ’ ὅλες τὶς ἡμέρες στὶς λατρευτικὲς καὶ πανηγυρικὲς συνάξεις τῆς Ἱερᾶς Μονῆς, συμμετέχοντας μὲ εὐλάβεια στὴν πανήγυρη τῆς Κυρίας Θεοτόκου καὶ ἀναζητώντας, μέσα στὴν ἡσυχία καὶ τὴν προσευχὴ, τὴν ἐλπίδα καὶ τὴν παρηγορία ποὺ προσφέρει ἡ Ἐκκλησία.
