«Θάρσει τέκνον…» (Ματθ. 9, 2)
Μητροπολίτου Αὐλῶνος ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ
Ὅλες οἱ ἀσθένειες εἶναι, βέβαια, φοβερές καταστάσεις, τίς ὁποῖες ὁ ἄνθρωπος μέ ὑπομονή πρέπει νά τίς ἀντιμετωπίζει. Ἡ ἀσθένεια τῆς σημερινῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς ἔχει τά δικά της γνωρίσματα, γιατί εἶχε καθηλώσει στό κρεβάτι, ποιός ξέρει γιά πόσα χρόνια, ἕναν ἄνθρωπο, τόν Παραλυτικό τῆς περικοπῆς.
Ὁ Παραλυτικός αὐτός ἦταν ἕνα ζωντανό πτῶμα! Ὁ Κύριος, ὅμως, εἶδε μέσα του καί μιά ἄλλη πιό βαριά ἀρρώστεια. Εἶδε τήν ψυχική του παράλυση καί αὐτήν πρώτη θέλησε νά θεραπεύσει καί μετά τή σωματική. Ἡ σωματική παράλυση εἶναι φανερή ἀρρώστεια καί ὄχι τόσο συνηθισμένη.
Ἡ ψυχική, ὅμως, παράλυση εἶναι κρυφή καί ὕπουλη ἀσθένεια, γι’ αὐτό εἶναι καί περισσότερο ἐπικίνδυνη καί πιό συχνή. Ξεγελάει, πολλές φορές, καί τόν ἴδιο τόν ἄνθρωπο. Γι’ αὐτό ἡ προσοχή τοῦ ἀνθρώπου θά πρέπει νά εἶναι ἄγρυπνη, γιά νά μήν ὑποστεῖ ποτέ τήν ψυχική παράλυση πού προκαλεῖ ἡ ἁμαρτία.
Ὁ Θεός δημιούργησε τόν ἄνθρωπο καί τόν τοποθέτησε στόν «παράδεισο τῆς τρυφῆς» (Γεν. 2, 15), γιά νά εἶναι εὐτυχισμένος. Ἐκεῖ ζοῦσε ἕνα βίο χωρίς προβλήματα καί λύπες. Ἡ πτώση, ὅμως, τῶν Πρωτοπλάστων σημάδεψε τή μετέπειτα πορεία τῆς ζωῆς τῶν ἀνθρώπων, μιᾶς καί οἱ ἀρρώστειες ἐμφανίζονται στόν κόσμο σάν συνέπεια τῆς ἁμαρτίας (Γέν. 3, 16-19), ἀλλά καί σάν ἀφορμή τῆς μετάνοιας.
Ἡ ἁμαρτία σκοτίζει καί ἐξασθενίζει καί, σιγά-σιγά, παραλύει τήν ψυχή καί τήν κάνει ἀνίκανη γιά νά πράττει τό καλό. Πολλές φορές μιά παράλυτη ψυχή δέν εἶναι δύσκολο νά ὁδηγήσει καί στή σωματική ἀρρώστεια, ὅπως στήν περίπτωση τῆς σημερινῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς. Γνώριζε ὁ Κύριος πώς ἡ παράλυση τοῦ συγκεκριμένου ἀρρώστου εἶχε βαθιά τή ρίζα της στήν ψυχική παράλυση ἀπό τήν ἁμαρτία, γι’ αὐτό τοῦ εἶπε: «Ἔχε θάρρος, παιδί μου, σοῦ συγχωρήθηκαν οἱ ἁμαρτίες σου».
Ἡ ἀποθάρρυνση παρουσιάζεται καί στή ζωή πολλῶν καί μάλιστα πιστῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι ὁδηγοῦνται σέ συμπεράσματα πώς, δῆθεν, γι’ αὐτούς δέν ὑπάρχει ἐλπίδα σωτηρίας! Ἀναγνωρίζουν τήν ἁμαρτωλότητά τους, ἀλλά καταλαμβάνονται ἀπό τέτοια θλίψη καί ἀπογοήτευση, ὥστε νά πιστεύουν πώς κάθε προσπάθεια γι’ αὐτούς εἶναι, πλέον, περιττή! Κανένας δέ θά πρέπει νά χάνει τήν ἐλπίδα του, ὅσο βουτηγμένος καί νἄναι στήν ἁμαρτία.
Ἡ ἀπελπισία καί ἡ ἀποθάρρυνση εἶναι ἁμαρτία, γιατί καί στήν πιό βαριά μορφή της ὁ Κύριος ἀπευθύνει τίς παρηγορητικές λέξεις: «Ἔχε θάρρος, παιδί μου», γιατί ἡ ἀρρώστεια σου θεραπεύεται. Ὅσο μαύρη καί ἄν εἶναι ἡ ψυχή ἀπό τήν ἁμαρτία, ὅταν ὁ ἄνθρωπος μετανοήσει καί ἐξομολογηθεῖ, θά γίνει κατάλευκη. Γιατί «αὐτά πού γιά τούς ἀνθρώπους εἶναι ἀδύνατα, γιά τό Θεό εἶναι δυνατά» (Λουκ. 18, 27).
