Το εσπέρας της Παρασκευής, 20 Μαρτίου 2026, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, μετέβη στον Ιερό Ναό Αγίου Αρσενίου, Μητροπολίτου Κερκύρας, στις Ριγγλάδες Λευκίμμης στη Νότια Κέρκυρα, όπου χοροστάτησε και απήγγειλε την Δ΄ Στάση των Χαιρετισμών προς την Υπεραγία Θεοτόκο. Στον εν λόγω Ιερό Ναό διακονεί ο π. Ιωάννης Χρυσικόπουλος, καθηγητής φυσικής, με πολλή αγάπη και ζήλο για την πνευματική οικοδομή της ενορίας. Ακόμη, στην ακολουθία παρέστησαν μεταξύ άλλων, ο Υφυπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, κ. Στέφανος Γκίκας, ο Δήμαρχος Νότιας Κέρκυρας, κ. Ιωάννης Καββαδίας καθώς και εκπρόσωποι τοπικών φορέων και αρχών του τόπου.
Κατά την ομιλία του ο κ. Νεκτάριος, απευθυνόμενος στο εκκλησίασμα, ανέλυσε τον στίχο, «Χαῖρε, λουτὴρ ἐκπλύνων συνείδησιν, χαῖρε, κρατὴρ κιρνῶν ἀγαλλίασιν» από την Δ΄ Στάση των Χαιρετισμών προς την Υπεραγία Θεοτόκο, στεκόμενος ιδιαιτέρως στο νόημα της συνειδήσεως. Στο πλαίσιο αυτό ανέδειξε τον καθοριστικό ρόλο της Υπεραγίας Θεοτόκου στο μυστήριο της σωτηρίας. Η Παναγία, ως «λουτήρ» που εκπλύνει τη συνείδηση, συνδέεται άμεσα με την ενανθρώπηση του Χριστού, διότι δια της ταπεινώσεως και της υπακοής της κατέστη το όργανο της φανερώσεως του Θεού στον κόσμο. Μέσα από τη συγκατάθεσή της αποκαλύφθηκε το προαιώνιο μυστήριο της σωτηρίας και δόθηκε η δυνατότητα στον άνθρωπο να επανέλθει σε κοινωνία με το Θεό.
Όπως ανέφερε η συνείδηση είναι ο άγραφος νόμος του Θεού μέσα στον άνθρωπο, εκείνη η εσωτερική φωνή που ελέγχει, καθοδηγεί και αποκαλύπτει την πνευματική του κατάσταση. Επίσης, υπογράμμισε ότι η συνείδηση δεν είναι ένα απλό ψυχολογικό φαινόμενο, αλλά δώρο του Θεού, μέσω του οποίου ο άνθρωπος καλείται να ζει σε κοινωνία τόσο με το Δημιουργό του όσο και με τους συνανθρώπους του.
Αναφερόμενος στην κατάσταση της ανθρωπότητας πριν από την έλευση του Χριστού, τόνισε ότι η συνείδηση των ανθρώπων ήταν βεβαρημένη, φορτωμένη από την πτώση, τη φθορά και το χωρισμό από το Θεό. Αυτή η εσωτερική βαρύτητα δεν αποτελούσε απλώς μία διδασκαλία της Εκκλησίας, αλλά εμπειρία βαθιά, την οποία βίωναν ακόμη και οι άνθρωποι της αρχαιότητας. Οι φιλόσοφοι, όπως σημείωσε, αισθάνονταν το βάρος αυτό και προσδοκούσαν τον ερχομό Εκείνου που θα μπορούσε να το άρει, του Μεσσία, του ενανθρωπήσαντος Λόγου του Θεού.
Στη συνέχεια, εξήγησε ότι ο μόνος που δύναται να καθαρίσει την ανθρώπινη συνείδηση είναι ο ίδιος ο Θεός. Ο άνθρωπος έλαβε από το Δημιουργό του το αυτεξούσιο και την ελευθερία, καθώς και τις δυνάμεις της ψυχής, ώστε να πορεύεται προς το αγαθό και να επιθυμεί τα άνω. Όταν όμως η επιθυμία αυτή διαστρέφεται και ο άνθρωπος επιλέγει το αμαρτωλό αντί του αγαθού, τότε η συνείδηση βαραίνει και σκοτίζεται.
Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στον κίνδυνο της αλλοιώσεως της συνειδήσεως, επισημαίνοντας ότι όταν αυτή φθαρεί, ο άνθρωπος οδηγείται σε κατάσταση ασυνειδησίας, χάνοντας την κρίση, την ανθρωπιά και την αγάπη, τόσο προς το Θεό όσο και προς τον πλησίον. Η θεραπεία αυτής της καταστάσεως δεν μπορεί να προέλθει από ανθρώπινη δύναμη, αλλά μόνο από τη χάρη του Θεού, η οποία ενεργεί μέσα στην Εκκλησία, ιδίως δια των μυστηρίων και της μετανοίας.
Ακόμη, υπενθύμισε ότι ο άνθρωπος με την πτώση του, όταν και απομακρύνθηκε από το Θεό, οδηγήθηκε στο φόβο και στην αποξένωση, διότι η συνείδησή του σκοτίστηκε. Αντιθέτως, με την ενανθρώπηση του Λόγου, ο Θεός επανήλθε ανάμεσα στους ανθρώπους, ώστε να Τον γνωρίσουν, να Τον κατανοήσουν και να επανασυνδεθούν μαζί Του, λαμβάνοντας τη χάρη του Αγίου Πνεύματος και βιώνοντας την αληθινή καθαρότητα της συνειδήσεως.
Συνεχίζοντας, ο Σεβασμιώτατος στάθηκε στη φράση «χαῖρε, κρατὴρ κιρνῶν ἀγαλλίασιν», επισημαίνοντας ότι ο «κρατήρ» είναι το δοχείο που προσφέρει το ποτήριον της αληθινής Ζωής, δηλαδή το ίδιο το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Μέσα από τη μετοχή στα Άχραντα Μυστήρια, ο άνθρωπος γίνεται κοινωνός της θείας ζωής, σύσσωμος και σύναιμος με τον Θεό και έτσι υπερβαίνει το φόβο του θανάτου. Η ζωή, όπως τόνισε, δεν τερματίζεται στο θάνατο αλλά οδηγεί στην Ανάσταση, την οποία χάρισε ο Αναστάς Κύριος σε όλη την ανθρωπότητα. Όλα αυτά, συνδέονται με το πρόσωπο της Παναγίας, η οποία είναι και η κατέχουσα τα Δευτερεία της Αγίας Τριάδος. Ποιος τυχόν δεν ατενίζει το πρόσωπο της Παναγίας μας και δε φλέγεται η ψυχή και η καρδιά του από αγάπη, από σεβασμό και απευθύνεται σε Εκείνην με κάθε αφοσίωση; Έτσι, γίνεται η Υπεραγία Θεοτόκος μεσίτρια που μεταφέρει τις προσευχές των πιστών στο θρόνο του Θεού.
Κλείνοντας, ο Σεβασμιώτατος εξέφρασε τη χαρά και την ευγνωμοσύνη του για την μεγάλη παρουσία των πιστών, ευχόμενος σε όλους καλή δύναμη στον πνευματικό αγώνα της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής ώστε να εορτάσουμε το Άγιο Πάσχα μέσα στο ανέσπερο φως της Αναστάσεως.
