ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ ΛΟΓΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΟΙΔΙΜΟΝ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΝ ΣΤΕΦΑΝΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΝ, ΤΟΝ ΗΓΙΑΣΜΕΝΟΝ ΙΕΡΕΑ
Ἐξεφωνήθη εἰς τόν Ἱ. Ν. Ἁγ. Βαρβάρας Ἀμφιάλης, τῇ 25ῃ Φεβρουαρίου 2026
Πανοσιολογιώτατοι, Αἰδεσιμολογιώτατοι,
Ἱερολογιώτατε, Ἀγαπητοί Ἀδελφοί,
Μέ τήν κατ’ ἄνθρωπον λύπην ἀλλά καί μέ τήν βεβαιότητα τῆς Ἀναστάσεως, ἱστάμεθα ἐνώπιον τοῦ σεβαστοῦ, ἀγαπητοῦ ἀδελφοῦ καί πνευματικοῦ ἀναστήματος τῆς Ἁγιωτάτης ἡμῶν Ἐκκλησίας, ἀοιδίμου συμπρεσβυτέρου Στεφάνου Ἀναγνωστοπούλου.
Ὁ ἀποιχόμενος μακαριστός Ἱερομόναχος ἐγεννήθη τό ἔτος 1931 στήν Δράμα. Συνεζεύχθη μετά τῆς μακαριστῆς Πρεσβυτέρας Ἑλένης Λασκοπούλου (μετά ταῦτα μοναχῆς Ἐφραιμίας) μετά τῆς ὁποίας ἀπέκτησε ἑπτά (7) τέκνα.
Χειροτονήθηκε Διάκονος τό ἔτος 1959 καί Πρεσβύτερος τό ἔτος 1961 ὑπό τοῦ Μακαριστοῦ τότε Ἐπισκόπου Ταλαντίου Στεφάνου, ἐντολῇ τοῦ Παναγιωτάτου Μητροπ. Θεσσαλονίκης κυροῦ Παντελεήμονος Παπαγεωργίου καί ὑπηρέτησε ὡς Ἐφημέριος εἰς τήν Ἱ. Μ. Θεσσαλονίκης, εἰς τήν Ἱ. Μ. Χίου καί ἀπό τοῦ ἔτους 1965 εἰς τήν καθ’ ἡμᾶς Ἱ. Μ. Πειραιῶς.
Ἀνεδείχθη Πτυχιοῦχος τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ ΕΚΠΑ. Συνέγραψε τριάκοντα (30) πνευματικά συγγράμματα διά τήν θείαν λατρείαν καί τήν Ὀρθόδοξον πνευματικότητα καί ἀνεδείχθη μέγας Πνευματικός Πατήρ ἀναπαύων ἀναριθμήτους συνειδήσεις.
Μετά τήν ἐκδημίαν τῆς μακαριστῆς Πρεσβύτερας αὐτοῦ, Ἐφραιμίας Μοναχῆς, ἔλαβε τό μέγα Ἀγγελικόν Σχῆμα καρείς ὑπό τοῦ Πανοσιολ. Καθηγουμένου τῆς Ἱ. Μ. Καρακάλλου, τοῦ Ἁγιωνύμου Ὄρους Ἄθω, Ἀρχιμ. Φιλοθέου, τῇ κανονικῇ ἀδείᾳ ἡμῶν.
Ὁ Πασχαλίως σαββατίζων Γέροντας, πού συνεδύαζε εἰς ἕν ἁρμονικώτατον ὅλον, τήν βαθείαν χριστιανικήν πίστιν μέ τήν πολυμερῆ σοφίαν, τήν χρηστότητα καί τήν εὐρύτητα τῆς σκέψεως μέ τήν Ἁγιότητα τοῦ βίου, τήν ἀφοσίωσιν εἰς τήν παράδοσιν μέ τήν ὑγιᾶ ἀντίληψιν, τήν συνείδησιν τῆς ὑπερκοσμίου ἀποστολῆς του μετ’ἀγάπης τρυφερᾶς, τήν ἀτρόμητον παρρησίαν μετά συγκινητικῆς ἐπιεικείας, τήν ἄφθαστον ταπεινοφροσύνην μετά μεγαλειώδους ἀξιοπρεπείας, τήν σοβαρότητα μετά μειλιχιότητος καί τήν ἁπλότητα τῶν τρόπων μετ’ ὀργῆς ἐνώπιον τοῦ ψεύδους καθ’ οἱανδήποτε μορφήν, ἀπέρχεται ἀπό τῶν ἐνθάδε καί ἐνθαρρύνει ἡμᾶς καί διδάσκει μέ τήν μακαρίαν του ἀνάλυσιν.
Ὁ μακαριστός ἐφημέρευσε μετά πολλῆς ἐπιγνώσεως εἰς τούς Ἱ. Ναούς Ἁγ. Διονυσίου Πειραιῶς, Ἁγ. Βασιλείου Πειραιῶς καί Ἁγ. Βαρβάρας Ἀμφιάλης. Διηκόνησε ἐπί σειρᾷ ἐτῶν ὡς ἐφημέριος, διηκόνησε Θεό καί ἀνθρώπους. Ἡ πνευματική του ἐμπειρία καί ζωή ἐντός τῆς Ἁγίας Ἐκ-κλησίας, ὡς λειτουργός τῶν θείων Μυστηρίων καί Ποιμένας τῶν ἀνθρώπων, μετέφερε τό Φῶς τοῦ Χριστοῦ, ἀναπαύων καί καθοδηγῶν πολυαρίθμους ψυχάς, διακονῶν ἀκαταπαύστως τό ἀγαπημένο του ποίμνιον, ἐν Πειραιεῖ καί ἐν Πάτραις. Ζήλου πεπληρωμένος, μεγάλης πραότητος, ὑπομονῆς καί ψυχικῆς ἀντοχής, ἡγιασμένος ἱερεύς καί ἄνθρωπος, ἐπέδειξε θυσιαστική καί σταυρική ἀγάπη, σήκωσε μέ καρτερία καί πίστη ποικίλους σταυρούς στήν ζωή του, ἀγογγύστως ὑπομένων καί τόν θάνατον οἰκείων του προσώπων, ὡς μιμητής καί γνήσιον τέκνον τοῦ Χριστοῦ, λέγων «Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς ὁ περιζωννύων με δύναμιν καὶ ἔθετο ἄμωμον τὴν ὁδόν μου» (ψαλμ. 17, 32). Εὐχόμεθα εἰς τήν Σεπτήν οἰκογένειάν του, τέκνα, ἐγγόνια καί δισέγγονα καί τήν κατά πνεῦμα τήν οὐράνιον παραμυθίαν καί τήν ἐπίγνωσιν ὅτι ἔχουν πλέον θερμόν πρεσβευτήν ἐν τῶ οὐρανῷ, οἰκειότατον μεσίτην πρός Κύριον.
Ὁ μακαριστός Γέρων Στέφανος, ὁ ἀεί λεπτός εἰς τούς τρόπους, ὁ ἀεί εὐπροσήγορος καί μειλίχιος πρός ὅλους. Ἐάν ἠθέλαμεν νά σκιαγραφήσωμεν ἀπό τῆς πλευρᾶς ταύτης τήν σπάνιαν προσωπικότητά του θά ἐλέγομεν ὅτι εἰς αὐτήν συνηντήθησαν εὐγένεια ψυχῆς, ἀκεραιότης χαρακτῆρος καί ἀνεξαρτησία γνώμης, βαθεῖα μόρφωσις καί ἀφοσίωσις εἰς τήν παράδοσιν τῆς Ἐκκλησίας καί εἰς τό καθῆκον, ψυχή ἀθώου παιδιοῦ καί ἀσύγκριτος εἰς δύναμιν σκέψις καί διαύγεια πνεύματος, δυνατή μνήμη, ἐνθουσιασμός, εὐαισθησία καί δυναμικότης. Βαθύς μελετητής τῆς ἱστορίας καί τῶν δικαίων τῆς Ἁγιωτάτης ἡμῶν Ἐκκλησίας ἐνεσάρκωσεν εἰς τήν ζωήν του τούς παλμούς καί τά ὁράματα, τούς ἀγῶνες καί τάς ἀγωνίας τῆς Ἱστορικῆς Αὐτῆς πορείας. Εὔστροφος Θεολόγος ἔδιδε καθημερινῶς ἐμπειρικήν μαρτυρίαν τῆς παραδόσεώς μας. Συγγράψας τριάκοντα (30) τίτλους βιβλίων καί διακονῶν τόν Λόγον μετά ζέοντος λόγου ἀδιαπτώτως.
Μέ τήν χαρισματικήν του μορφήν, μέ τήν ἡρωϊκήν καί μεγάλην ψυχήν του, μέ τήν καλήν ἀξιοποίησιν τῶν μηνυμάτων τῶν καιρῶν, τήν παραδειγματικήν ἐνσάρκωσιν τοῦ χρέους καί τῆς εὐθύνης καί τήν μεγαλουργόν ἐν γένει δρᾶσιν του, ἐνέπνεεν, ἐδίδασκεν, ἔδιδεν πίστιν καί θάρρος, ἐπλήρωνε τούς πάντας ἐλπίδων.
Ἡ γλυκεῖα φυσιογνωμία του μᾶς ἠλέκτριζε καί μᾶς συνήρπαζεν ὅλους. Ὅσοι ἐρχόμεθα εἰς ἐπικοινωνίαν μετ’αὐτοῦ μέναμε κατάπληκτοι ἀπό τήν πλήρη κατάρτισίν του, τήν πληρότητα τῶν γνώσεών του, τήν ἀκριβῆ καί εὔστοχον κρίσιν του, τήν λευκότητα τῆς ψυχῆς του, τήν ἀπροσμέτρητον καλωσύνην του. Μέ τόν ἀποιχόμενον Γέροντα συνέβαινε κάτι τό σπάνιον, ὅσο τόν ἐπλησίαζε κανείς, τόσον καί ἀνεκάλυπτεν εἰς αὐτόν προτερήματα καί ἀρετάς.
Ὁ ἀοίδιμος ἀνῆκε εἰς τούς ἥρωες, οἱ ὁποῖοι ὁμιλοῦν μέ τήν καρδίαν «ποτέ ἀπ’τό χρέος μή κινοῦντες». Ἦτο μία θαυμάσια δύναμις, ἕνας νυχθήμερος κόπος. Ἦτο μία μαρτυρική μορφή.
Μετέστη πρός Κύριον ἐν τετιμημένῳ γήρατι, ἐπειδή οὕτως ἠθέλησεν αὐτός ὁ Κυριεύων ζωῆς καί θανάτου, καί βάθει σοφίας ἀπείρου, τά πάντα φιλανθρώπως πρός τό συμφέρον Οἰκονομῶν.
Ἄς ἀρχίσωμεν ἀπό τοῦ νῦν, μιμούμενοι αὐτοῦ τό πλῆθος τῶν ἀρετῶν. Οἱ ὀλιγόπιστοι, τήν ἀκλόνητον πίστιν του. Οἱ ὑπερήφανοι, τόν ταπεινόν. Οἱ ράθυμοι τήν ἐπιμέλειάν του καί τήν αὐστηράν τήρησιν τοῦ Νόμου τοῦ Θεοῦ καί τῶν Ἱερῶν Κανόνων τῆς Ἁγιωτάτης Καθολικῆς ἡμῶν Ἐκκλησίας. Οἱ κατάλαλοι, τό ἀκατάλαλον αὐτοῦ, τό ὁποῖον τοῦ ἐξασφαλίζει τήν παρρησίαν ἐνώπιον τοῦ Δικαίου κριτοῦ. Οἱ ἀγενεῖς τόν εὐγενέστατον καί χαρίεντα, τοῦ ὁποίου ὁ λόγος ἦτο ἅλατι ἠρτυμένος. Οἱ ἄδικοι τόν δίκαιον. Οἱ ἀτλήμονες τόν ὑπομονητικόν. Οἱ ἀκρατεῖς τόν ἐγκρατῆ. Οἱ ἀνήσυχοι τόν ἡσύχιον. Οἱ φιλάργυροι τόν ἀφιλάργυρον.
Καί τώρα ἕνας ἀπέραντος κόσμος, ἕνα λαμπρό ὁδηγητικό φῶς, εἰς ἕνα μικρό ἀπέριττο φέρετρο. Λάμπει ὅμως ἀπ’ἐκεῖ μέσα ἡ μορφή του ὡς ὁ ἥλιος. Ἐκπέμπει θάρρος καί πίστιν καί ἐλπίδα εἰς ὅλους ἡμᾶς. Ἡ προσωπικότης τοῦ ἀοιδίμου Γέροντος μᾶς δίδει τό μέτρον καί τόν κανόνα τῆς διακονίας πρός τήν Μητέρα Ἐκκλησία καί πρός τό εὐσεβές Γένος ἡμῶν.
Ὁ προσφιλής καί πολυσέβαστος Γέροντας θά παραδοθῇ μετ’ ὀλίγον εἰς τήν ἠγαπημένην του γῆ, τῆς Παναγιοσκεπάστου Μοναστικῆς Καλιᾶς τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῆς Βαρνάκοβας, τήν ὁποίαν Ἐκεῖνος διηκόνησε ὡς Πνευματικός Πατήρ, μέντωρ καί ποδηγέτης πορευόμενος πρός τήν μόνιμον Πατρίδα. Καί ἡμεῖς ὅλοι, ἄφωνοι καθορῶμεν τήν ὕψωσιν καί τόν ἀποχαιρετίζομεν γονατιστοί, μέ μίαν φωνήν, τήν ὁποίαν κανείς ἐξ ἡμῶν μέν δέν ἀκούει, ὅλοι ὅμως αἰσθανόμεθα καί βιοῦμεν. Τήν φωνήν καί τήν ὑπόσχεσιν ὅτι θά φυλάξωμεν τό πνεῦμα του, θά τηρήσωμεν τήν παρακαταθήκην του, θά πορευθῶμεν εἰς τά ἴχνη του.
Ναί, πολυσέβαστε Γέροντα, πορεύου ἐν χαρᾷ εἰς τήν Μεγάλην μετά τοῦ Κυρίου σου συνάντησιν, τήν ὁποίαν ἐκ βρέφους ἐπιπόθησες καί διά τήν ὁποίαν ὀτρηρῶς ἠργάσθης, συναντῶν αἰωνίως τήν μακαριστήν σου Πρεσβυτέραν, Ὁσίαν Μοναχήν Ἐφραιμίαν καί τόν λατρευτόν σου υἱόν Κωνσταντῖνον καί ἡμεῖς κατανικῶντες κάθε δαιμονικόν περίπαιγμα θά μείνωμεν φρουροί ἄγρυπνοι τῆς Ἁγιωτάτης ἡμῶν Ἐκκλησίας, διά νά φωτίζῃ εἰς τούς αἰῶνας τό Γένος, καί τήν Οἰκουμένην.
Αἰωνία σου ἡ μνήμη ἀοίδιμε, συνετέ καί σοφέ Γέροντα!
Αἰωνία σου ἡ μνήμη σεπτέ, πολυφίλητε καί πολυσέβαστε ἀδελφέ καί συλλειτουργέ!
Εὐλαβῶς
+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ
