Τη Δευτέρα 2 Αυγούστου το απόγευμα ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στον Εσπερινό και στην Μικρή Παράκληση της Υπεραγίας Θεοτόκου και κήρυξε το θείο λόγο στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Αλεξανδρείας.
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Παντελεήμων στην ομιλία του ανέφερε μεταξύ άλλων:«Μακαρία ἡ πιστεύσασα, ὅτι ἔσται τελείωσις τοῖς λελαλημένοις αὐτῇ παρά Κυρίου».
Εἰσήλθαμε ἀπό χθές στήν περίοδο τοῦ Δεκαπενταυγούστου, στόν μήνα, τόν ὁποῖον ἡ εὐλάβεια τῶν πατέρων μας πρός τό σεπτό καί πανακήρατο πρόσωπο τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῆς ἀφιέρωσε μέ πολλή ἀγάπη.
Εἰσήλθαμε ἀπό χθές στήν περίοδο τοῦ Δεκαπενταυγούστου πού μᾶς βοηθᾶ μέ τή νηστεία ἀλλά καί μέ τίς ἱερές Παρακλήσεις, πού ψάλλουμε κάθε ἀπόγευμα πρός τήν Παναγία Παρθένο, νά προετοιμασθοῦμε γιά τή μεγάλη ἑορτή τῆς ἐνδόξου Κοιμήσεώς της.
Ὅλη ὅμως αὐτή ἡ προετοιμασία, τήν ὁποία μᾶς παρακινεῖ ἡ Ἐκκλησία μας νά κάνουμε, προβάλλοντας ἀπό τήν ἀρχή τοῦ Αὐγούστου τή σεπτή καί παναγία μορφή τῆς Κυρίας Θεοτόκου, ἔχει καί ἕναν ἀκόμη στόχο. Καί αὐτός εἶναι νά μᾶς φέρει σέ βαθύτερη ἐπαφή μέ τό πρόσωπο τό ὁποῖο τιμοῦμε, νά ἀνανεώσει καί νά ἐνισχύσει τό σύνδεσμό μας μέ τήν Παναγία μας, νά μᾶς διδάξει μέ τή ζωή της καί μέ τίς ἀρετές της.
Καί ἄν ἐμεῖς σπεύσαμε ἀπόψε ἐδῶ στόν ἱερό ναό τῆς Παναγίας, γιά νά τήν ὑμνήσουμε καί συγχρόνως νά τῆς ἐμπιστευθοῦμε τούς πόνους καί τίς ἀγωνίες μας, τίς ἀβεβαιότητες καί τά αἰτήματά μας, Ἐκείνη, ἡ Παναγία μητέρα μας, «ἐπορεύθη εἰς τήν ὀρεινήν μετά σπουδῆς», ὅπως ἀκούσαμε στό ἱερό Εὐαγγέλιο, γιά νά συναντήσει τήν ἐξαδέλφη της Ἐλισάβετ.
Δέν πορεύθηκε ὅμως μόνη. Μάρτυρες αὐτῆς τῆς ἐπισκέψεως γίναμε ὅλοι, καθώς ἀκούσαμε τόν ἱερό εὐαγγελιστή Λουκᾶ νά περιγράφει τή μοναδική αὐτή συνάντηση.
«Προβεβηκυῖα» ἡ μία στήν ἡλικία, ἡ Ἐλισάβετ, δέν πίστευε μέχρι πρίν ἀπό λίγους μῆνες ὅτι θά ἀποκτήσει παιδί, καί μάλιστα τόν Πρόδρομο τοῦ Κυρίου.
Παρθένος ἡ ταπεινή Κόρη τῆς Ναζαρέτ, ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, δέν μποροῦσε νά διανοηθεῖ ὅτι θά γίνει Μητέρα τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ.
Αὐτό τό μυστήριο, τό μυστήριο τῆς θείας οἰκονομίας γιά τή σωτηρία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ἀποκαλύπτεται τώρα στήν Ἐλισάβετ μέ θαυμαστό τρόπο, καί ἐκείνη ἀπευθύνει τόν μακαρισμό της πρός τήν Παναγία Παρθένο.
«Μακαρία ἡ πιστεύσασα, ὅτι ἔσται τελείωσις τοῖς λελαλημένοις αὐτῇ παρά Κυρίου». Εἶσαι μακαρία, εἶσαι εὐτυχής, γιατί πίστευσες ὅτι θά πραγματοποιηθοῦν ἀπολύτως ὅλα ὅσα σοῦ εἶπε ὁ Κύριος διά τοῦ ἀγγέλου.
Ὁ μακαρισμός τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου ἀπό τήν Ἐλισάβετ ἀποτελεῖ συγχρόνως καί τόν μεγαλύτερο ἔπαινο τῆς πίστεώς της. Γιατί τί ἄλλο εἶναι πίστη, παρά «ἐλπιζομένων ὑπόστασις, πραγμάτων ἔλεγχος οὐ βλεπομένων», ὅπως θά γράψει ἀργότερα ὁ πρωτοκορυφαῖος ἀπόστολος Παῦλος.
Καί ἡ Παναγία Παρθένος πίστευσε ὅτι θά πραγματοποιηθεῖ τό μήνυμα τοῦ Θεοῦ, πού τῆς διαβίβασε ὁ ἀρχάγγελος Γαβριήλ κατά τήν ἡμέρα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ της. Πίστευσε κάτι πού δέν εἶχε συμβεῖ ποτέ προηγουμένως καί δέν θά συμβεῖ ποτέ ξανά, νά συλλάβει τόν Υἱό καί Λόγο τοῦ Θεοῦ ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καί νά γεννήσει τόν Σωτήρα καί λυτρωτή τοῦ κόσμου.
Πίστευσε σέ κάτι πού κάθε ἄλλος θά τό ἀμφισβητοῦσε καί ἐμπιστεύθηκε τήν ὕπαρξή της ὁλόκληρη στόν Θεό, γιά νά ἐπιτελέσει δι᾽ αὐτῆς τό σχέδιό του γιά τή σωτηρία τῶν ἀνθρώπων.
Πίστευσε ἡ Παναγία Μητέρα τοῦ Κυρίου μας, καί γι᾽ αὐτό ἔζησε τό θαῦμα, ἔζησε τό μυστήριο τῆς σωτηρίας νά κυοφορεῖται μέσα της καί νά συντελεῖται χάριν τῶν ἀνθρώπων.
Καί ἄν ἡ Ἐλισάβετ μακαρίζει τήν πίστη τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ἡ ἴδια μᾶς ἀποκαλύπτει τή ρίζα τῆς πίστεως. Καί αὐτή δέν εἶναι ἄλλη ἀπό τήν ταπείνωση. Εὐχαριστεῖ τόν Θεό «ὅτι ἐπέβλεψεν ἐπί τήν ταπείνωσιν τῆς δούλης αὐτοῦ».
Ἡ ταπείνωση τῆς Παναγίας εἶναι τό θεμέλιο τῆς πίστεως. Ὁποιοσδήποτε ἄλλος, χωρίς τή δική της ταπείνωση, δέν θά εἶχε τή χάρη τοῦ Θεοῦ γιά νά πιστεύσει. Δέν θά εἶχε τή χάρη τοῦ Θεοῦ γιά νά δεῖ νά γίνεται στή ζωή του πραγματικότητα, αὐτό πού αἰῶνες περίμενε ἡ ἀνθρωπότητα, καί μάλιστα μέ τρόπο μοναδικό. Ἡ ταπείνωσή της εἶναι αὐτή πού κάνει τόν Θεό νά τῆς προσθέσει τήν πίστη πού χρειάζεται γιά νά μπορέσει νά βιώσει τό μεγαλύτερο θαῦμα τῶν αἰώνων.
«Μακαρία ἡ πιστεύσασα, ὅτι ἔσται τελείωσις τοῖς λελαλημένοις αὐτῇ παρά Κυρίου».
Αὐτός ὁ μακαρισμός πού ἀπευθύνει ἡ Ἐλισάβετ πρός τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο ἄς παρακινήσει καί ἐμᾶς, πού τιμοῦμε ἰδιαιτέρως αὐτό τό διάστημα τήν Παναγία μας, ψάλλοντας μέ κατάνυξη τούς Παρακλητικούς της κανόνες, νά καλλιεργήσουμε στήν ψυχή μας τήν ταπείνωση, ὥστε νά γίνει βάση καί θεμέλιο τῆς πίστεώς μας στόν Θεό, πού θά τήν αὐξάνει καί γιά μᾶς μέ τή χάρη του, ὥστε, ὅσες δυσκολίες καί πειρασμούς καί ἄν ἀντιμετωπίζουμε, ὅπως καί τό διάστημα αὐτό πού δοκιμαζόμεθα ἀπό τήν πανδημία τοῦ κορωνοϊοῦ, νά ἔχουμε τήν πίστη καί τή βεβαιότητα ὅτι ὁ Θεός «οὐκ ἐάσει ἡμᾶς πειρασθῆναι ὑπέρ ὅ δυνάμεθα», ἀλλά θά δώσει «σύν τῷ πειρασμῷ καί τήν ἔκβασιν αὐτοῦ».
Ἰδιαίτερα τήν περίοδο αὐτή τοῦ Δεκαπενταυγούστου, μᾶς διδάσκει ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος μέ τήν ταπείνωσή της, καί ἐπιβεβαιώνει αὐτό πού εἶπε ὁ Κύριος «ἐπί τίνα ἐπιβλέψω; ἐπί τόν ταπεινόν καί ἡσύχιον καί τρέμοντά μου τούς λόγους». Μόνο ἔτσι θά μπορέσουμε νά δοῦμε τό πρόσωπο τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι μόνο μποροῦμε νά πλησιάσουμε τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο· ὅταν καλλιεργήσουμε μέσα μας τήν ταπείνωση, ἡ ὁποία θά μᾶς βοηθήσει νά ξεπεράσουμε καί τούς πειρασμούς καί τίς δυσκολίες· ὅταν καταφεύγουμε μέ ταπείνωση στόν Θεό καί ζητοῦμε τό ἔλεός του καί ἰδιαίτερα τήν περίοδο αὐτή πρός τήν Κυρία Θεοτόκο, τήν Παναγία μας.
Εὔχομαι τό ὑπόλοιπο αὐτῆς τῆς περιόδου νά εἶναι περίοδος ταπεινώσεως, προσευχῆς καί ἐπικοινωνίας μέ τήν Παναγία μας, μέ τήν Κυρία Θεοτόκο, τήν Κυρία τῶν ἀγγέλων ἀλλά καί Κυρία πάντων ἡμῶν.
