Την Δευτέρα 8 Ιουλίου το πρωί ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων λειτούργησε και κήρυξε το θείο λόγο στο πανηγυρίζον Ιερό Παρεκκλήσιο του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Προκοπίου, το οποίο ανήκει στην ενορία Υπαπαντής Βεροίας.
ΓΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ
Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου :
«Μή ἀμέλει τοῦ ἐν σοί χαρίσματος».
Ἀνάμεσα στίς πολλές προτροπές πού ἀπευθύνει ὁ πρωτοκορυφαῖος ἀπόστολος Παῦλος στό σημερινό ἀποστολικό ἀνάγνωσμα πρός τόν μαθητή του ἐπίσκοπο Ἐφέσου Τιμόθεο εἶναι καί αὐτή τήν ὁποία προέταξα: «Μή ἀμέλει», τοῦ λέγει, «τοῦ ἐν σοί χαρίσματος». Μήν ἀδιαφορεῖς γιά τό χάρισμα πού ἔχεις λάβει.
Τά χαρίσματα καί ὁ ρόλος τους στή ζωή τῶν πιστῶν καί τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἕνα προσφιλές θέμα γιά τόν ἀπόστολο Παῦλο, τό ὁποῖο ἐπανέρχεται συχνά στίς ἐπιστολές του. Ὁ πρωτοκορυφαῖος ἀπόστολος δέν παραλείπει νά ὑπενθυμίζει τή σημασία ὄχι μόνο τῆς καλλιεργείας τῶν χαρισμάτων ἀλλά καί τῆς ἀξιοποιήσεώς τους πρός ὄφελος τῶν ἀδελφῶν μας. Γι᾽ αὐτό καί ἡ σημερινή ὑπενθύμιση πρός τόν μαθητή του Τιμόθεο, πού ἐκτός τῶν ἄλλων χαρισμάτων εἶχε λάβει καί τό μέγα χάρισμα τοῦ ἐπισκόπου, ἰσχύει ὄχι μόνο γιά τόν ἴδιο ἀλλά καί γιά κάθε ἄνθρωπο πού πιστεύει στόν Χριστό. Γιατί κάθε ἄνθρωπος ἔχει λάβει χαρίσματα καί κάθε ἄνθρωπος ἔχει χρέος νά μήν ἀδιαφορεῖ γιά αὐτά, νά μήν τά ἐγκαταλείπψει, ἀλλά νά τά καλλιεργεῖ καί νά τά αὐξάνει, προκειμένου νά ἀποδίδει καί τούς ἀπαιτούμενους καρπούς.
Αὐτό ἔκανε ὁ ἴδιος ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὁ ὁποῖος ὑπακούοντας ἀμέσως στήν κλήση πού τοῦ ἀπηύθυνε ὁ Χριστός, ἔθεσε ὅλον τόν ἑαυτό του, ὅλες του τίς δυνάμεις, ὅλα τά χαρίσματά του στό κατ᾽ ἐξοχήν χάρισμα πού ἔλαβε ἀπό τόν Χριστό, στό χάρισμα νά εἶναι «σκεῦος ἐκλογῆς τοῦ βαστάσαι τό ὄνομα» τοῦ Χριστοῦ «ἐνώπιον ἐθνῶν καί βασιλέων, στό χάρισμα νά γίνει ἀπόστολος τοῦ Χριστοῦ καί ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν.
Αὐτό ἔκανε καί ὁ ἑορταζόμενος σήμερα ἅγιος μεγαλομάρτυς Προκόπιος, τόν ὁποῖο τιμοῦμε στόν βυζαντινό αὐτό ναό τόν ὁποῖο οἰκοδόμησε ἡ εὐσέβεια τῶν πατέρων μας. Διότι καί αὐτός, ὅπως καί ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ἔλαβε οὐρανόθεν τήν κλήση, καθώς ἐνῶ πορευόταν πρός τήν Ἀλεξάνδρεια γιά νά καταδιώξει τούς ἐκεῖ χριστιανούς, ἐμφανίσθηκε μέσα σέ βροντές καί ἀστραπές ὁ Σταυρός τοῦ Κυρίου καί ἀκούσθηκε ἡ φωνή τοῦ Χριστοῦ νά λέει «ἐγώ εἶμαι ὁ ἐσταυρωμένος Υἱός τοῦ Θεοῦ».
Τό θαῦμα αὐτό ἔγινε ἀφορμή τῆς μεταστροφῆς τοῦ Προκοπίου ἀπό τήν εἰδωλολατρεία στήν πίστη τοῦ Χριστοῦ καί, σέ σύντομο διάστημα, τῆς ὁμολογίας του ὅτι εἶναι χριστιανός καί πιστεύει στόν Χριστό, ἔστω καί ἄν αὐτό τόν ἔφερε σέ σύγκρουση μέ τήν ἴδια του τή μητέρα, ἡ ὁποία τόν παρότρυνε νά θυσιάσει στά εἴδωλα γιά νά ἐκφράσει τήν εὐγνωμοσύνη του γιά τή νικηφόρα ἐκστρατεία τοῦ στρατιωτικοῦ σώματος τό ὁποῖο διοικοῦσε ὁ ἅγιος Προκόπιος.
Ὅμως ὁ ἅγιος Προκόπιος γνώριζε ὅτι ὄφειλε τή νίκη του στόν Χριστό καί ὅτι τά ψεύτικα εἴδωλα δέν ἦταν δυνατόν νά τόν εἶχαν βοηθήσει, καί δέν δίστασε νά ἀποδώσει αὐτή τή νίκη στόν Χριστό, ἀδιαφορώντας γιά τίς συνέπειες πού γνώριζε ὅτι θά εἶχε ἡ ὁμολογία του ὅτι εἶναι χριστιανός.
Τόλμησε νά ὁμολογήσει τόν Χριστό ὁ ἅγιος Προκόπιος καί ἀπέδειξε μέ τήν ὁμολογία καί μέ τό μαρτύριό του ὅτι δέν ἀδιαφόρησε γιά τό χάρισμα τῆς θείας κλήσεως πού δέχθηκε. Δέν ἀδιαφόρησε γιά τήν τιμή πού τοῦ ἔκανε ὁ Χριστός ἐμφανιζόμενος ἐνώπιόν του καί καλώντας προσωπικά νά ἐγκαταλείψει τό σκότος τῆς εἰδωλολατρείας καί νά ἔλθει στό φῶς τῆς ἀληθείας του, στό φῶς τοῦ Εὐαγγελίου. Καί γι᾽ αὐτό καί ἀξιώθηκε ὄχι μόνο νά ὁμολογήσει μέ τόν λόγο του τόν Χριστό, ἀλλά καί νά θυσιάσει καί τή ζωή του γιά τήν πίστη καί τήν ἀγάπη του καί νά λάβει καί ὁ ἴδιος τόν στέφανο τοῦ μαρτυρίου καί νά τιμᾶται καί στή γῆ καί στόν οὐρανό.
Ἡ προτροπή ὅμως τοῦ ἀποστόλου, «μή ἀμέλει τοῦ ἐν σοί χαρίσματος», δέν θά εἶχε κανένα νόημα, ἄν δέν ἀφοροῦσε καί ὅλους ἐμᾶς. Ἐάν δέν ἀφοροῦσε τόν κάθε πιστό, ἐφόσον ὅλοι, ἐκτός ἀπό τά προσωπικά χαρίσματα πού ἔχει λάβει ὁ καθένας μας ἀπό τόν Θεό, ἔχουμε λάβει καί τό κοινό χάρισμα τῆς πίστεως. Εἴμεθα τέκνα Θεοῦ διά τοῦ ἁγίου βαπτίσματος. Πιστεύουμε στόν Χριστό καί ἰσχύουν καί γιά μᾶς ὅλες οἱ ὑποσχέσεις τοῦ Χριστοῦ, πού διαβάζουμε στό εὐαγγέλιό του.
Μᾶς καλεῖ, λοιπόν, μέ ἄλλα λόγια ὁ ἀπόστολος Παῦλος καί ἐμᾶς, νά μήν ἀμελοῦμε αὐτό τό χάρισμα τῆς πίστεως πού ἔχουμε λάβει ἀπό τόν Χριστό. Μᾶς καλεῖ νά μήν τήν ἀφήνουμε νά ἀδρανεῖ μέσα μας, ἀλλά νά παράγει καρπούς πίστεως, δηλαδή ἔργα ἀγαθά πού θά ὠφελοῦν τούς ἀδελφούς μας, ἀλλά καί ἔργα ἀρετῶν διά τῶν ὁποίων καί θά πλησιάζουμε περισσότερο τόν Χριστό, μέχρι νά ἐπιτύχουμε τόν στόχο μας, πού εἶναι ἡ ἕνωσή μας μαζί του.
Μᾶς καλεῖ νά μήν ἀμελοῦμε τοῦ χαρίσματος πού μᾶς ἔδωσε, ἀλλά νά ὁμολογοῦμε καί ἐμεῖς τήν πίστη μας στόν Χριστό, ὅπως καί ὁ ἅγιος Προκόπιος, μέσα σέ ἕναν κόσμο πού τήν ἀντιστρατεύεται, πού τήν χλευάζει, πού τήν ἀμφισβητεῖ, ὥστε νά ἀξιωθοῦμε καί ἐμεῖς, ὅταν ὁ Χριστός θά μᾶς καλέσει, νά μήν ἀκούσουμε τό «οὐκ οἶδα ὑμᾶς», νά μήν ἀκούσουμε τό δέν σᾶς γνωρίζω, ἀλλά νά ἀκούσουμε ὅτι εἴμεθα αὐτοί οἱ ὁποῖοι τόν πιστεύσαμε, αὐτοί οἱ ὁποῖοι τόν ἀγαπούσαμε στή ζωή μας, νά ἀκούσουμε τό «δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ Πατρός μου, κληρονομήσατε τήν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν», καί νά κληρονομήσουμε τή βασιλεία τοῦ Θεοῦ, τήν ὁποία κέρδισε καί ὁ ἅγιος Προκόπιος ἀλλά καί ὅλοι οἱ ἅγιοι, γιά νά εὐφραινόμεθα αἰωνίως κοντά στόν Χριστό.
Τό λέγω πάντοτε ὅτι ἐρχόμεθα νά τιμήσουμε τούς ἁγίους μας, καί καλά κάνουμε, ἀλλά δέν φθάνει μόνο νά προσέλθουμε στόν ναό, ἐάν δέν ἀγωνισθοῦμε ἡ ζωή μας νά ὁμοιάσει μέ τή ζωή τῶν ἁγίων. Ἐκεῖνοι εἶχαν ἄλλη δυνατότητα, νά προσφέρουν, ὅπως εἶπα, καί τά χαρίσματά τους ἀλλά καί αὐτή τή ζωή τους. Ἐμεῖς σήμερα δέν ἔχουμε τέτοια εὐκαιρία, ἀλλά θά πρέπει πάντοτε καί ἐν παντί καί μέ ὁποιοδήποτε τρόπο νά ὀμολογοῦμε αὐτή τήν πίστη μας, αὐτή τήν ἀγάπη μας· ὄχι πολλές φορές νά ντρεπόμεθα νά κάνουμε τόν σταυρό μας, μήν μᾶς δοῦν καί μᾶς χαρακτηρίσουν ὅτι εἴμεθα ἄνθρωποι τῆς Ἐκκλησίας, ἤ νά ντρεπόμεθα νά ποῦμε ὅτι ἔχουμε μυστηριακή ζωή, ὅτι μετέχουμε στό σῶμα καί στό αἷμα τοῦ Κυρίου, πράγματα τά ὁποῖα εἶναι ἀπαραίτητα γιά ἕνα χριστιανό. Διαφορετικά εἴμεθα κάλπικοι, εἴμεθα ψεύτικοι χριστιανοί. Δέν ἔχουμε αὐτή τήν ὁμολογία πού εἶχαν οἱ ἅγιοι. Δέν θέλει ὁ Χριστός μήτε τά κεριά μας, μήτε τά πρόσφορά μας, μήτε καί νά ἔρθουμε, ἐάν δέν τόν ἀκολουθοῦμε, ἐάν δέν τόν πιστεύουμε, ἐάν δέν εἴμεθα διαθέσιμοι, ἐάν ποτέ χρειαστεῖ, πού δέν χρειάζεται τώρα, νά δώσουμε καί τήν ἴδια μας τή ζωή· ἐμεῖς μποροῦμε νά δείξουμε αὐτή τήν ἀγάπη μας μέ ἄλλο τρόπο καί στόν Θεό καί στόν συνάνθρωπό μας. Τότε πράγματι νά ξέρετε ὅτι θά προκόψουμε, ὅπως προέκοψε καί ὁ ἅγιος Προκόπιος, πού εἶναι ἕνας ἀπό τούς μεγάλους ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας. Τόν τιμοῦμε, τόν εὐλαβούμεθα καί ζητοῦμε τό ἔλεός του. Ἀμήν.
