Η εορτή των Αγίων Αναργύρων στην Ι. Μητρόπολη Βεροίας

Κατά το διήμερο 31 Οκτωβρίου και 1 Νοεμβρίου εορτάστηκε στην Ιερά Μητρόπολη Βεροίας,Ναούσης και Καμπανίας η εορτή των Αγίων Αναργύρων.

Την Τρίτη 31 Οκτωβρίου το απόγευμα, ο Σεβ.Μητροπολίτης Βεροίας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε στον εσπερινό και κήρυξε τον θείο λόγο στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό στον Στενήμαχο Ημαθίας.

Την Τετάρτη 1 Νοεμβρίου το πρωί, ανήμερα της εορτής των Αγίων Αναργύρων, ο Σεβ.Μητροπολίτης Βεροίας κ. Παντελεήμων, χοροστάτησε στον όρθρο, τέλεσε την θεία Λειτουργία και κήρυξε τον θείο λόγο στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό Βεροίας.

Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου στον Εσπερινό :

«Ἡ πηγή τῶν ἰαμάτων, ἕνα καί μόνον ἐθεράπευε τοῦ ἔτους· ἡ σκη­νή τῶν Ἀναργύρων, ἅπαν τό πλῆ­θος θεραπεύει τῶν νοσού­ντων», ἔψαλαν, ἀδελφοί μου, πρό ὀλίγου οἱ χοροί τῶν ἱεροψαλτῶν πρός τιμήν τῶν ἁγίων ἐνδόξων Ἀναρ­γύρων Κοσμᾶ καί Δαμιανοῦ, πα­ρου­σιάζοντάς μας τίς δύο ἀντί­θετες πραγματικότητες στίς ὁποῖες ἀναφέρεται ὁ ἱερός ὑμνογράφος τῆς Ἐκκλησίας μας.

Καί ποιές εἶναι αὐτές; Ἡ πρώτη πραγματικότητα εἶναι αὐτή τήν ὁποία μᾶς ἀφηγεῖται ὁ ἱερός εὐαγ­γελιστής σχετικά μέ τήν Προ­βα­τική κολυμβήθρα, ἐκεῖ ὅπου ἔκειτο «πλῆθος τυφλῶν καί χω­λῶν» καί κάθε εἴδους ἀσθενῶν, πε­ριμένοντας τήν κάθοδο τοῦ ἀγ­γέλου, πού θά τάρασσε τό νερό. Ὅμως ἐκεῖ ἕνας μόνο θερα­πευ­ό­ταν τόν χρόνο, ὅποιος προλά­βαινε νά μπεῖ πρῶτος, γι᾽αὐτό καί ὁ πα­ρά­λυτος τόν ὁποῖο θεράπευσε ὁ Χρι­στός περίμενε 38 ὁλόκληρα χρό­νια.

Ἡ δεύτερη πραγματικότητα εἶναι αὐτή τοῦ ναοῦ τῶν ἁγίων Ἀναρ­γύρων, ἐκεῖ ὅπου ὅποιος προσέ­τρεχε θεραπευόταν, χωρίς ἐξαί­ρε­ση, χωρίς ἀναμονή. Γιατί οἱ ἅγιοι Ἀνάργυροι, οἱ ἅγιοι Κοσμᾶς καί Δαμιανός, τῶν ὁποίων τήν ἱερά μνήμη τελοῦμε σήμερα, ἀδελφοί μου, διέχεαν τή χάρη πού ἔλαβαν ἀπό τόν Χριστό σέ ὅλους τούς ἀσθενεῖς πού ἔσπευδαν πρός αὐ­τούς ζητώντας τή θεραπεία καί τήν ἀπαλλαγή ἀπό τίς ἀσθένειες πού τούς ταλαιπωροῦσαν καί τούς κατέτρυχαν. Ἔκαναν δηλαδή αὐτό πού ἔκαναν καί ὅταν βρισκόταν ἐν ζωῇ, θεραπεύοντας μέ τή δύναμη τοῦ Θεοῦ ὅλους τούς ἀρρώστους πού ζητοῦσαν τή βοήθειά τους.

Δέν τό ἔκαναν ὅμως αὐτό μόνο στό παρελθόν. Δέν τό ἔκαναν μό­νο στόν ναό τους καί στό περί­φη­μο μοναστήρι τους στήν Κων­στα­ντινούπολη. Τό κάνουν, ἀδελφοί μου, καί σήμερα. Τό κάνουν καί σέ αὐτό τόν ἱερό ναό πού εἶναι ἀφιε­ρωμένος στή χάρη τους καί σέ κά­θε ἱερό τους ναό καί γιά κάθε πι­στό πού προσφεύγει σ᾽ αὐτούς, πού ἀσπάζεται μέ εὐλάβεια τήν ἱερή τους εἰκόνα, πού ζητᾶ μέ πίστη τήν ἐπέμβαση καί τή θεραπεία.

Πόσο πιό προνομιοῦχοι εἴμεθα ἐ­μεῖς, ἀδελφοί μου, οἱ ὁποῖοι ἔχου­με αὐτή τή μεγάλη εὐλογία στή ζωή μας. Νά ἔχουμε προστάτες καί βοηθούς καί θεραπευτές τούς ἁγί­ους Ἀναργύρους καθημερινά στή ζωή μας καί νά μποροῦμε νά κα­τα­φεύγουμε στή χάρη τους μέ τή βεβαιότητα ὅτι θά λάβουμε τήν ἴαση καί τή θεραπεία πού ζητοῦμε, γιατί οἱ ἅγιοι Κοσμᾶς καί Δαμια­νός εἶναι φιλεύσπλαγχνοι καί φι­λάν­θρωποι καί προσφέρουν τή χά­ρη πού ἔλαβαν ἀπό τόν Θεό ἀφει­δῶς καί μέ πολλή ἀγάπη στούς ἀν­θρώπους.

Ἡ μεγάλη ὅμως αὐτή εὔνοια τοῦ Θεοῦ πρός ἐμᾶς, ἀδελφοί μου, ἔνα­ντι τῶν παλαιῶν Ἰσραηλιτῶν πού ἀνέμεναν τή θεραπεία ἀπό τήν κάθοδο τοῦ ἀγγέλου στήν Προβα­τι­κή κολυμβήθρα, θά πρέπει νά μᾶς παρακινήσει, ὥστε νά ἀνταπο­κριθοῦμε σέ αὐτή μέ τή στάση μας καί τή ζωή μας.

Θά πρέπει νά μᾶς παρακινήσει ὄχι μόνο νά μήν περιμένουμε ἀδρα­νεῖς τή θεραπεία τῆς ὅποιας σωματικῆς ἤ ψυχικῆς μας ἀσθε­νείας, ἀλλά νά προσπαθοῦμε καί νά ἀγωνιζόμεθα νά ὁμοιάσουμε στή ζωή μας τούς ἑορταζομένους ἁγίους Ἀναργύρους. Νά τούς ὁμοι­ά­σουμε στήν πίστη στόν Θεό καί στήν ἀγάπη στόν Θεό καί στούς ἀν­θρώπους. Διότι ἡ πίστη καί ἡ ἀγάπη τους στόν Θεό, ἀλλά καί ἡ ἀγάπη τους στούς ἀνθρώπους ἦταν αὐτές πού προσείλκυσαν τή χάρη τοῦ Θεοῦ.

Πολλές φορές, ἀδελφοί μου, ἀντι­μετωπίζουμε τίς δύο αὐτές ἀρετές ἐπιπόλαια καί ἐπιφανειακά. Λέμε ὅτι ἔχουμε πίστη στόν Θεό, γιατί βαπτισθήκαμε χριστιανοί καί πηγαίνουμε στήν ἐκκλησία. Λέμε ὅτι ἔχουμε πίστη στόν Θεό, γιατί στίς δύσκολες στιγμές τῆς ζωῆς μας προσευχόμεθα καί ἐπικαλού­με­θα τή βοήθειά του. Ὅμως αὐτή δέν εἶναι ἡ πίστη πού περιμένει ὁ Χριστός ἀπό ἐμᾶς. Δέν εἶναι ἡ πίστη πού εἶχαν οἱ ἅγιοι Ἀνάρ­γυ­ροι. Ὁ Χριστός θέλει τήν πίστη μας νά μήν περιορίζεται στά λόγια ἀλ­λά νά ἀποδεικνύεται μέ ἔργα, γι­ατί, ὅπως λέει καί ὁ ἅγιος Ἰάκω­βος ὁ ἀδελφόθεος, «πίστις ἄνευ ἔρ­γων νεκρά ἐστί». Πίστη δηλαδή πού δέν τεκμηριώνεται μέ ἔργα εἶναι νεκρή. Δέν ἔχει κανένα νόη­μα καί καμιά σημασία.

Καί ποιά εἶναι τά ἔργα μέ τά ὁποῖα θά πρέπει νά ἀποδεικνύ­ου­με τήν πίστη μας; Εἶναι, ἀδελφοί μου, τά ἀγαθά ἔργα, τά ἔργα τῶν ἀρετῶν, τά ἔργα τῆς ἀγάπης. Ἀπο­δει­κνύουμε τήν πίστη μας στόν Χριστό, ὅταν κάνουμε ὅσα μᾶς λέει νά κάνουμε, ὅταν τηροῦμε τίς ἐντολές. Διαφορετικά μπορεῖ νά λέμε ὅτι τόν πιστεύουμε, ἀλλά στήν πράξη τόν ἀρνούμεθα, ἐφό­σον τά ἔργα μας καί ἡ ζωή μας δέν εἶναι αὐτά πού Ἐκεῖνος μᾶς ζητᾶ.

Ἐάν ὅμως προσπαθοῦμε νά ἐφαρ­μό­ζουμε ὅσα μᾶς δίδαξε, ἐάν κυ­ρίως προσφέρουμε ἔργα ἀγάπης, βοηθείας καί συμπαραστάσεως στούς ἀδελφούς μας πού ἔχουν τήν ἀνάγκη μας καί ἀναστρε­φό­μεθα στόν κόσμο ὄχι ἐπιδιώ­κο­ντας τό δικό μας συμφέρον ἀλλά τό συμφέρον τῶν ἄλλων, τότε, ἀδελ­φοί μου, θά ἀνταποκρινόμεθα στή μεγάλη αὐτή εὔνοια τοῦ Θεοῦ, νά παρέχει καί σέ μᾶς τόσο πλού­σια τή χάρη του διά τῶν ἑορταζο­μέ­νων ἁγίων Ἀναργύρων, ἀλλά καί νά τήν προσελκύουμε ἀκόμη περισσότερο στή ζωή μας.