1. Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί χριστιανοί! Τά χρόνια πού ζοῦμε εἶναι δύσκολα καί σκληρά, εἶναι χρόνια ἀποκαλυπτικά. Συμβαίνουν δηλαδή στήν ἐποχή μας πράγματα πού γράφει τό τελευταῖο βιβλίο τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἡ Ἀποκάλυψη. Δέν θά τό περιμέναμε αὐτό, ποτέ δέν θά τό περιμέναμε, ἡ ἔνδοξη πατρίδα μας ἡ Ἑλλάδα, ἡ δοξασμένη μέχρι τά ἄστρα, νά φτάσει στό σημερινό κατάντημα. Καί δέν λέει νά χαράξει μία καλύτερη ἡμέρα, ἀλλά ἀντίθετα ἔχουμε τήν ἀγωνία, ποῦ θά πᾶνε τά πράγματα. Θά πρέπει ὅμως νά βροῦμε τήν βαθύτερη αἰτία τῶν πραγμάτων. Ἀκοῦστε, ἀδελφοί μου: Τά χρόνια μας φωτογραφίζονται πολύ καλά στά βιβλία τῶν Προφητῶν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Αὐτήν τήν περίοδο ἑρμηνεύω τόν προφήτη Ἡσαΐα καί ἐκεῖ, στό 24ο κεφάλ., ὁμιλεῖ ὁ Προφήτης γιά μιά φοβερή κρίση.
2. Ὁ Προφήτης ὁμιλεῖ γιά μιά γενική καταστροφή, χωρίς καμμιά ἐξαίρεση (στίχ. 1. 2). Καί αὐτοί οἱ ὑψηλά ἱστάμενοι ἄνθρωποι θά«πενθήσουν» καί θά «μαραζώσουν»(στίχ. 4· κατά τό Ἑβρ.). Θά πέσουν ὅλοι τους σέ λάκκους καί θανατηφόρες παγίδες (στίχ. 17), μέ τίς ὁποῖες συλλαμβάνονται τά ζῶα. Καί προσπαθῶντας νά ξεφύγουν ἀπό τήν μία παγίδα θά καταλαμβάνονται ἀπό τήν ἄλλη συμφορά (στίχ. 18α). Ἡ κρίση τοῦ Θεοῦ θά ὁμοιάζει μέ καταρράκτη καί σεισμό (στίχ. 18β). Ὁ σεισμός θά ἀνοίξει μεγάλες ρωγμές καί ἀνοίγματα στήν γῆ (στίχ. 19), γιά νά καταπιεῖ τούς ἀνθρώπους. Ἡ αἰτία δέ γιά τήν κρίση αὐτή, λέγει ὁ Προφήτης, εἶναι ὅτι οἱ ἄνθρωποι δέν ζοῦν ὅπως πρέπει, ἀλλά «ἐμόλυναν» τήν γῆ καί χάλασαν τήν «αἰώνια διαθήκη», πού συνῆψαν μέ τόν Θεό (στίχ. 5). «Κατίσχυσε – λέγει ὁπροφήτης– στήν γῆ ἡ ἀνομία» (στίχ. 20β). Ἁμάρτησε καί ἡ «κεφαλή» καί ἡ «καρδιά» τοῦ λαοῦ (1,5). Μέ τήν «κεφαλή» ὁ Προφήτης ἐννοεῖ τούς πολιτικούς ἄρχοντες καί μέ τήν «καρδιά» ἐννοεῖ τούς θρησκευτικούς ἄρχοντες.
3. Ὥστε, λοιπόν, κατά τήν Ἁγία Γραφή, ἀδελφοί μου χριστιανοί, οἱ ἁμαρτίες μας εἶναι ἡ αἰτία καί γιά τήν δική μας τωρινή κρίση στήν ἀγαπημένη μας πατρίδα. Οἱ ἁμαρτίες ὅλων μας. Καί τῶν ἀρχόντων καί τοῦ λαοῦ. Ἡ σωτηρία μας ἄρα ἀπό τήν δεινή κατάσταση, στήν ὁποία πέσαμε, εἶναι ἡ μετάνοιά μας. Μετάνοια ὅλων μας καί τῶν ἀρχόντων καί τοῦ λαοῦ. Δηλαδή: Νά πᾶμε νά ἐξομολογηθοῦμε τίς ἁμαρτίες μας καί νά κάνουμε μιά σταθερή στροφή γιά τόν Θεό. Νά πηγαίνουμε κάθε Κυριακή στήν Ἐκκλησία, νά νηστεύουμε τίς Τετάρτες καί τίς Παρασκευές καί τίς Τεσσαρακοστές καί νά μήν ἔχουμε κανένα ἐχθρό, ἀλλά νά εἴμαστε ἀγαπημένοι μέ ὅλους. Αὐτό, ἀδελφοί, εἶναι τό μόνο φάρμακο, πού θά μᾶς σώσει καί θά μᾶς βγάλει ἀπό τό βούλιαγμά μας.
Μέ πολλές εὐχές,
† Ὁ Μητροπολίτης Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Ἰερεμίας
