Με κάθε λαμπρότητα και με την πρέπουσα μεγαλοπρέπεια εορτάσθηκε στην Ιερά Μητρόπολη Ιεραπύτνης και Σητείας η εορτή της Κοιμήσεως και της εις τους Ουρανούς Μεταστάσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου.
Επίκεντρο του εορτασμού της μεγαλύτερης Θεομητορικής εορτής του έτους ήταν η ιστορική Ιερά Μονή Παναγίας Φανερωμένης Ιεράπετρας, όπου πλήθος πιστών και ευλαβών προσκυνητών από ολόκληρο τον Νομό Λασιθίου συνέρευσαν ευλαβικά για να ανάψουν ένα κερί, να ασπασθούν την θαυματουργή εικόνα της Κυράς Φανερωμένης και να συμμετάσχουν στις ιερές ακολουθίες της περιόδου του Δεκαπενταυγούστου. Άνθρωποι όλων των ηλικιών, εκ των οποίων πολλοί νέοι και νέες, ανηφόρισαν με τα πόδια τον δρόμο προς το μοναστήρι εκπληρώνοντας ένα προσωπικό τους τάμα και μαζί με τους «δεκαπενταριστές», οι οποίοι διέμεναν στους ξενώνες και στα κελιά της Μονής όλες τις ημέρες παρακολουθώντας τις Ιερές Παρακλήσεις και τις Θείες Λειτουργίες που τελούνταν καθημερινά, υποκλίθηκαν με ευλάβεια και σεβασμό στη Μητέρα του Θεού και Δέσποινα του κόσμου.
Ανήμερα της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, Τετάρτη 15 Αυγούστου, τελέσθηκε η ακολουθία του Όρθρου, κατά την οποία χοροστάτησε ο Σεβ. Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας κ. Kύριλλος, ο οποίος ευλόγησε τους άρτους και στη συνέχεια ιερούργησε, περιστοιχούμενος από Πατέρες της Μονής, ενώ τους υπέροχους ύμνους της εορτής έψαλλε ο χορός των καλλικέλαδων Ιεροψαλτών.
Στο τέλος της Αρχιερατικής Θείας Λειτουργίας, κατά την οποία πλήθος πιστών με υποδειγματική τάξη και κατάνυξη κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων, ο Σεβ. Μητροπολίτης κ. Κύριλλος τέλεσε επιμνημόσυνη δέηση, σύμφωνα με την σχετική Απόφαση της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου της Εκκλησίας Κρήτης, «υπέρ των εν πυρί και θαλάσσῃ τελειωθέντων εν Αττική» κατά τις πρόσφατες φονικές πυρκαγιές.
Αντί κηρύγματος αναγνώσθηκε η Ποιμαντορική Εγκύκλιος του Σεβ. Μητροπολίτου Ιεραπύτνης και Σητείας κ. Kυρίλλου για την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Όπως, μεταξύ άλλων, ανέφερε στην εγκύκλιό του ο Σεβασμιώτατος: «Η μεγαλύτερη αυτή Θεομητορική εορτή μας δίνει την ευκαιρία να εκφράσουμε τη βαθειά μας ευγνωμοσύνη προς την Μητέρα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, για ό,τι προσέφερε σε όλο το ανθρώπινο γένος ως συνεργός του Θεού στο έργο της σωτηρίας του κόσμου. Ο Θεός περίμενε πολύ καιρό για να βρεθεί μία τέτοια αγία, άσπιλη και πάναγνη ψυχή, χωρίς προσωπικές αμαρτίες, που θα προσέφερε ελεύθερα τον εαυτό της για τη μεγάλη αποστολή να κυοφορήσει στα σπλάχνα της τον Λυτρωτή του κόσμου. Και αυτή ήταν η ταπεινή κόρη της Ναζαρέτ, η «κεχαριτωμένη» Μαρία, η οποία κατέστη «σκεύος εκλογής» και το εργαστήριον της απορρήτου ενώσεως των δύο φύσεων του Θεανθρώπου Χριστού.
Από τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες οι πιστοί αισθάνονταν ευγνωμοσύνη και απέδιδαν ιδιαίτερη τιμή και ευλάβεια στο τίμιο πρόσωπο της Θεοτόκου. Δεν υπάρχει Ακολουθία της Εκκλησίας, που να μην γίνεται επίκληση του ονόματος της Κυρίας Θεοτόκου. Σε κανένα άλλο πρόσωπο δεν γράφτηκαν ιδιαίτερες ακολουθίες και δεν αποδόθηκαν τόσοι ύμνοι και προσωνύμια, όσο σ᾽ αυτήν. Σ᾽ εκείνη απευθύνονται οι περισσότερες προσευχές των πιστών, καθώς «πολλά ισχύει η δέησις μητρός προς ευμένειαν Δεσπότου». Η τιμή της Παρθένου Μαρίας συνδέεται πάντοτε με το πρόσωπο του Ιησού Χριστού και τιμάται ως Μητέρα του Θεού, δηλαδή ως όργανο της ενανθρωπήσεως του Θεανθρώπου. Η Εκκλησία της απέδωσε τον τίτλο Θεοτόκος από την Γ΄ Οικουμενική Σύνοδο και ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός επισημαίνει ότι «κυριολεκτικά και αληθινά είναι Θεοτόκος και Κυρία και Δέσποινα όλων των δημιουργημάτων με το να γίνει δούλη και Μητέρα του Δημιουργού» («Έκδοσις ακριβής της Ορθοδόξου πίστεως»).
Το ζωαρχικό και θεοδόχο σώμα της Παναγίας μετέστη άφθαρτο στους ουρανούς, δηλαδή αναστήθηκε, κρίθηκε, δικαιώθηκε και δοξάσθηκε. Όπως βλέπουμε στην εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, ο Κύριος παραλαμβάνει την παναγία ψυχή της «εις τα επουράνια Άγια των Αγίων». Τρεις ημέρες νωρίτερα ο Αρχάγγελος Γαβριήλ της είχε αναγγείλει την ένδοξη κοίμησή Της και Εκείνη υποδέχθηκε με χαρά το ουράνιο μήνυμα. Οι άγιοι Απόστολοι, που η Κυρία Θεοτόκος εμψύχωνε, ενθάρρυνε, δίδασκε και καθοδηγούσε μετά την ένδοξο ανάληψη του Κυρίου μας, συγκεντρώθηκαν θαυματουργικά στη Γεθσημανή και ήταν παρόντες κατά τις τελευταίες στιγμές της επιγείου ζωής της Αειπαρθένου Μαρίας. Μετά από τρεις ημέρες, όταν άνοιξαν τον τάφο για να προσκυνήσει το πάνσεπτο σκήνωμά της ο Απόστολος Θωμάς, ο οποίος δεν παρευρισκόταν στην ταφή της, το θεοδόξαστο σώμα της έλλειπε. «Τάφος και νέκρωσις ουκ εκράτησεν» σύμφωνα με το κοντάκιον της εορτής. Η Θεοτόκος εξεδήμησε και σωματικώς προς τον ουρανό, διότι, κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας μας, δεν θα μπορούσε το σώμα που έγινε δοχείο του Θεού και πηγή της Ζωής να μείνει στη γη και να υποστεί τη φθορά, την αλλοίωση και την αποσύνθεση».
Τέλος, ο Σεβασμιώτατος ευχήθηκε σε όλους όσοι προσήλθαν στην πανήγυρη της Μονής τιμώντας την κορυφαία Θεομητορική εορτή και ιδιαίτερα στις εορτάζουσες και στους εορτάζοντες χρόνια πολλά και η Υπεραγία Θεοτόκος να είναι η μεσίτρια, η προστάτις και η βοηθός στις θλίψεις και στις δοκιμασίες του παρόντος βίου, και να σκέπει και να ευλογεί αυτούς και τις οικογένειές τους.
Ακολούθησε καφές και μοναστηριακό κέρασμα στο Αρχονταρίκι της Μονής.
