του Αρχιμ. Γρηγορίου Κωνσταντίνου Δρ Θ.
Η Μεγάλη Δεσποτική Εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος είναι μια από τις σημαντικότερες δεσποτικές εορτές, τόσο στην θεολογία της Εκκλησίας μας όσο και στην ζωή των χριστιανών.
Η εορτή αυτή έρχεται κάθε χρόνο να μας υπενθυμίζει ότι η μεταμόρφωση του Χριστού αγκαλιάζει και την δική μας ζωή. Δεν απευθύνεται μόνο στους μοναχούς και κληρικούς, ούτε πρόκειται για μια απλή θεολογική ή δογματική συζήτηση. Νεφέλη
Στο όρος Θαβώρ ο Χριστός, μπροστά στα θνητά μάτια των Αποστολών, Πέτρου, Ιακώβου και Ιωάννη, αποκαλύπτει την Θεϊκή του δόξα, το άκτιστο φως. Αυτήν την ενέργεια του Χριστού επισημαίνει ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς. Δεν άλλαξε ο Χριστός, αλλά άφησε να δουν οι Απόστολοι, αυτός που στην πραγματικότητα ήταν, δια μέσου των σωματικών οφθαλμών.
Μια θέα της δόξας και του άκτιστου φωτός, αποτελεί τη νοσταλγική δίψα του ανθρώπου από την ημέρα της εξόδου του από τον Παράδεισο.
Στην Ευαγγελική Περικοπή της ημέρας που διαβάζεται, η στιγμή της μεταμόρφωσης γίνεται ανάμεσα σε τρεις Αποστόλους και στους δυο προφήτες. Συγχρόνως, η φωνή του Πατρός έρχεται να υπομνηματίσει την θεότητα του Χριστού.
Μολονότι διαβάζουμε στα Ευαγγέλια τις πολλές φανερώσεις της θεότητα του Χριστού, όπως, το περπάτημα στη θάλασσα, αναστάσεις νεκρών, θαύματα ποικίλα, κ.ά. η στιγμή όμως της μεταμόρφωσης είναι αυτή που επιλέγει ο ίδιος ο Χριστός να δείξει και φανερώσει την θεότητα του στους τρεις μαθητές του.
Η πράξη αυτή γίνεται κατά την ώρα της συνομιλίας με τους δύο μεγάλους Προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης, Μωυσή και Ηλία, προμηνύοντας την σταυρική του θυσία που επρόκειτο να γίνει μετά από κάποιες ημέρες.
Συγχρόνως τη στιγμή εκείνη κατεβαίνει μια φωτεινή νεφέλη που σκεπάζει τα πάντα και επικρατεί σιγή και ιερό δέος. Το Κοντάκιο της Εορτής αναφέρει το εξής: «Επί του όρους μετεμορφώθης και ως εχώρουν οι μαθηταί σου την δόξαν σου, Χριστέ ο Θεός εθεάσαντο…». Οι τρεις μαθητές του μπρος σε αυτή τη θεϊκή φανέρωση είδαν όσο μπορούσαν να αντέξουν.
Η νεφέλη, καλύπτει το όρος. Είναι η νεφέλη της δόξας του Θεού. Είναι η νεφέλη που επισκίαζε τον Μωυσή στην συνάντηση με τον Θεό. Είναι η νεφέλη που άρπαξε τον Προφήτη Ηλία από τα γήινα.
Είναι η νεφέλη που πλημύρισε με δόξα Θεού τον Ναό του Σολομώντα. Είναι η νεφέλη που έρχεται να ξεπεράσει την ανθρώπινη μας αδυναμία, τον εγκλωβισμό του Θεού στην σκέψη και στον στοχασμό μας.
Η νεφέλη περισσότερο μας οδηγεί στην προσευχή μας από την ξηρότητα και την πολυγλωσσία στην γεύση της λάμψης του Άκτιστου φωτός.
Μπροστά σε αυτό το θέαμα ο άνθρωπος σταματά να μιλά. Δεν θέλει να φύγει, όπως ο Απόστολος Πέτρος.
Ζητά να κάνουν τρεις σκηνές, κάτι που δεν γίνεται. Οι σκηνές δεν είναι σε θέση να χωρέσουν τον αχώρητο Θεό. Είναι λίγες, είναι κτιστές και πεπερασμένες.
Η νεφέλη μας δείχνει ακριβώς το αντίθετο που μπορεί να συμβεί. Αντί να προσπαθήσουμε να χωρέσουμε τον Θεό, την δόξα και το φως, στα δικά μας μοτίβα, συμβαίνει το αντίθετο. Η νεφέλη μας οδηγεί στην δόξα του Θεού, Ψυχικά και σωματικά αν το επιζητήσουμε.
Μπορεί για εμάς να είναι, ένα υπερφυσικό γεγονός ή περισσότερο μια υπερφυσική ενέργεια του Θεού. Αλλά για το Θεό τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο.
Άλλωστε όπως αναφέρει και ο σύγχρονός μας Άγιος Παΐσιος ο αγιορείτης, το φως της Μεταμόρφωσης έρχεται και λούζει κυριολεκτικά τον άνθρωπο. Όχι μόνο την ψυχή αλλά και στο σώμα του. Στα δεινά και τις σημερινές ταλαιπωρίες που βιώνουμε, ας προσευχόμαστε στο Σωτήρα Χριστό, να μας αφήσει, να μας παραχωρήσει, να μας επιτρέψει και σε όλους εμάς, να δεχτούμε μια ακτίδα φωτός της Μεταμορφώσεως.
Ακόμη και σήμερα έχουμε τέτοιες εμπειρίες Θεοφανίας σε απλούς και ταπεινούς ανθρώπους και όχι μόνο τότε. Τέλος ας παρακαλέσουμε η φετινή θεία Μεταμόρφωση να φωτίσει και τις δικές μας ψυχές έστω και το ελάχιστο. Αμήν !
