Μητροπολίτου Φαναρίου Ἀγαθαγγέλου
Γενικοῦ Διευθυντοῦ Ἀποστολικῆς Διακονίας

τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

Τῇ ἡμέρᾳ αὐτῇ, μνείαν πάντων τῶν ἀπ’ αἰῶνος κοιμηθέντων εὐσεβῶς, ἐπ’ ἐλπίδι ἀναστάσεως ζωῆς αἰωνίου, οἱ θειότατοι Πατέρες ἐθέσπισαν.

OI ΨΥΧΕΣ ΤΩΝ ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΩΝ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
Ἀμνημόνησον πταισμάτων νεκροῖς, Λόγε,
Τὰ χρηστὰ νεκρὰ σπλάγχνα σου μὴ δεικνύων.

Ἡ Ἐκκλησία ἁγιοπατερικά ἔχει καθιερωμένα Ψυχοσάββατα στά ὁποῖα μνημονεύονται ὅλοι οἱ εὐσεβεῖς ἀπό ἀρχῆς τοῦ κόσμου μέχρις ἐσχάτων. Τό πρῶτο Ψυχοσάββατο τό ὅρισαν οἱ θεόπνευστοι Ἅγιοι Πατέρες τήν Κυριακή τῆς Απόκρεω ἐκ φιλανθρωπίας κινού-μενοι, γιά νά προσευχόμαστε ὑπέρ τῶν ψυχῶν ἐκείνων πού δέν ἔγιναν μνημόσυνα. Τό δεύτερο Ψυχοσάββατο τό τελεῖ ἡ Ἐκκλησία ἐννέα ἡμέρες μετά τήν Ἀνάληψη τοῦ Σωτῆρος μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, δηλαδή τό Σάββατο πρό τῆς Πεντηκοστῆς. Κατά τήν τέλεση τοῦ «κοινοῦ» Μνημοσύνου τούτου, ἡ Ἐκκλησία μνημονεύει ὅλους τούς κοιμηθέντες εὐσεβῶς ἀπό Ἀδάμ τοῦ προπάτορος μέχρι σήμερα.
Προσεύχεται ὑπέρ αὐτῶν ἡ Μητέρα Ἐκκλησία καί δέεται τοῦ ἀνα-ληφθέντος στούς Οὐρανούς καί καθεσθέντος ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός, νά τούς ἀξιώσει κατά τήν φρικτή τῆς Κρίσεως ὥρα, νά δώσουν κα-λή ἀπολογία εἰς Αὐτόν πού θά κρίνει ὅλη τήν γῆ. Νά παρασταθοῦν ἐκ δεξιῶν Του στή χαρά μέ τήν μερίδα τῶν δικαίων καί στήν φωτει-νή τάξη τῶν Ἁγίων. Νά γίνουν ἄξιοι κληρονόμοι τῆς Βασιλείας Του. Καί δέν εὔχεται μόνο γιά τούς Χριστιανούς, διότι κανείς δέν ἦταν χριστιανός ἀπό Ἀδάμ μέχρι Χριστοῦ, ἀλλά γιά ὅλους τούς ἀνθρώ-πους. Κατ’ αὐτό τόν τρόπο καί τήν τάξη καί πράξη αὐτή, τήν ἐκ-κλησιαστική-τελετουργική, φανερώνεται μέ ἐνάργεια ἡ ἄπειρη ἀγά-πη τῆς Ἐκκλησίας γιά ὅλο το γένος τῶν ἀνθρώπων. Ἀναφέρει σχετι-κά ὁ ἱερός Δαμασκηνός ὅτι:
«ὁ Θεός θέλει πολύ νά εὐεργετούμεθα ὅλοι ἀπό ὅλους καί ζῶντες καί μετά θάνατον». Καί ὁ ἱερός Χρυσό-στομος γράφει: «Δέν προσφέρονται ἄσκοπα οἱ προσφορές (Θεῖες Λειτουργίες) γιά τούς ἀπελθόντας, οὔτε οἱ ἐλεημοσύνες. Ὅλα αὐτά τά ἔχει προστάξει τό Ἅγιο Πνεῦμα, διότι θέλει νά ὠφελούμεθα ὁ ἕνας ἀπό τόν ἄλλον. Ὠφελεῖται ἐκεῖνος ἀπό ἐσένα καί ἐσύ ἀπό ἐκεῖνον. Νά μήν ἀμφιβάλλεις ὅτι ὁ νεκρός θά κερδίσει κάποια ὠφέ-λεια…». Καί ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων χαρακτηρίζει «μεγί-στην τήν ὄνησιν», πολύ μεγάλη τήν ὠφέλεια πού προέρχεται ἀπό τήν ὑπέρ τῶν κεκοιμημένων «εὐχήν καί ἱκεσίαν» κατά τήν θεία καί ἀναίμακτη λατρεία.

Εὐχή εἰς κεκοιμημένους

Ὁ Θεὸς τῶν πνευμάτων καί πάσης σαρκός, ὁ τῶν ὁρωμένων καὶ τῶν ἀοράτων ποιητής, ὁ κατά τήν ἀπόρρητόν Σου βουλήν ἑνώ-σας ψυχήν καί σῶμα, καί πάλιν κατά τό θέλημα τῆς Σῆς ἀγαθότητος διαλύων τό πλάσμα Σου, ὅ ἐποίησας, καί τόν μέν χοῦν, τῷ χοΐ ἀνα-λύων, τό δέ πνεῦμα πρός Αὐτόν προσκαλούμενος, καί κατατάσσων μοναῖς μέχρι τῆς ἀναστάσεως καί ἀποκαλύψεως τοῦ μονογενοῦς Σου Υἱοῦ· Αὐτός, Δέσποτα, ἀντιλαβοῦ τῆς ψυχῆς τοῦ δούλου Σου καί ἀναγαγών αὐτήν ἐκ τοῦ κοσμικοῦ σκότους καί τῆς ἐξουσίας τῶν ἀντικειμένων δυνάμεων ρυσάμενος· κατάταξον ἐν χώρῳ φωτει-νῷ, ἐν χώρᾳ ζώντων, ὅθεν ἀπέδρα ὀδύνη, λύπη καί στεναγμός· συγ-χώρησαι αὐτῷ τά ἁμαρτήματα, συγγνώμην παρασχών τοῖς ἀνθρω-πίνοις πλημμελήμασιν, ἐν δέ τῇ χάριτί Σου διαφυλάξας· μνήσθητι καί τῶν συνεληλυθότων τιμῆσαι τό ὁμοιοπαθές, καί λογῆσαι αὐτοῖς τόν κόπον καί τήν σπουδήν εἰς ἔργον δικαιοσύνης καί τῶν πενθούν-των καί ἀδημονούντων μνήσθητι Κύριε, καί παρεκάλεσον αὐτῶν τήν καρδίαν, καί παραμυθησάμενος, ἐλέησον αὐτούς καί ἡμᾶς καί σῶσον ἐν τῇ ἐνδόξῳ Σου βασιλείᾳ. Ὅτι πρέπει Σοί πᾶσα δόξα, τιμή καί κράτος καί μεγαλοπρέπεια, τῷ Πατρί καί τῷ Υἱῷ καί τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν!

Μνμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Ἱλαρίωνος τοῦ Νέου, ἡγουμένου τῆς μονῆς τῶν Δαλμάτων.

Ὁ Ὅσιος Ἱλαρίων, ὁ Νέος, ἐγεννήθηκε, τό 775 μ.Χ., στήν Καππαδοκία, π γονες εσεβες κα νάρετους, τν Πτρο, προμη-θευτ το ρτου τν νακτρων, κα τν Θεοδοσα, παρ τν ποων τυχε πιμελος κα θεοσεβος μορφσεως. Σέ λικα εκο-σι τν, π θεου ζλου κινομενος, γκατλειψε τ γκσμια, μεταβς δ στ μον το Ξηροκαμπου τῆς Κωνσταντινουπόλεως, κρη μοναχς. Στή συνέχεια μετβη στ μον τν Δαλμτων1, που ἔγινε μεγαλσχημος κα ργτερα χειροτονθηκε πρεσβτε-ρος, κτιμμενος κα γαπμενος ἀπό ὅλους τούς συμμοναστές του γι τίς μεγλες ρετές του. Μετ τ θνατο το γουμνου τς μο-νς, ὁ Ἱλαρων γκατλειψε κρυφά ατν κα κατφυγε στ μον τν Καθαρν, γενμενος δεκτς μέ μεγλο σεβασμό ἀπό τούς μονα-χούς.

Πληροφορηθντες τ καταφγι του ο μοναχο τς μονς τν Δαλμτων, παρεκλεσαν τν Πατριρχη Νικηφρο νά φροντσει περ τς πανδου του στ μον. Πργματι δι’ ατοκρατορικς δια-ταγς ὁ Ὅσιος Ἱλαρων πανλθε στ μον ς γομενος κα ρχι-μανδρτης ατς. π ὀκτώ τη διηθυνε τν κοιντητα μέ μεγάλη σύνεση κα δελφοσνη κα κατστησε ατν ληθινό προπύργιο τς ρθοδοξας.

Ἔτσι, ὅταν νλθε στν ατοκρατορικ θρνο εκονομχος ατοκρτορας Λων Ε΄ ρμνιος (813-820 μ.Χ.) κα ξαπλυσε τ διωγμ κατ τν γων εκνων, μεταξ τν μονν, ο ποῖες πρωτοσττησαν στν ντδραση κατ το νοσου τοτου μτρου το ατοκρτορος, πρξε κα μον τν Δαλμτων. Κληθες γι’ αὐτό στ νκτορα ὁ Ὅσιος λαρων, ἔλεγξε σφοδρς τόν βασιλα γι τν σεβ ναντι τν εκνων συμπεριφορ του, ποα, τν μν κκλησα ἀδικοῦσε, τ δ κρτος χωρίς αἰτία τρασσε. Τσο ατοκρτορας, σο κα διαδεχθες τν Νικηφρο στν πατρι-αρχικ θρνο εκονομχος Θεδοτος Α΄ Κασσιτερς (815-821 μ.Χ.), μάταια προσπθησαν ν πεσουν τν Ὅσιο λαρωνα ν προσχωρσει στν πλνη καί νά καταστρψει τίς ἅγιες εκνες. Αὐ-τός παρμενε στλος σειστος στν ρθδοξη πστη του.

κολοθως ὁ Ὅσιος λαρων συνελφθη, φυλακσθηκε κα ξορσθηκε, κατ’ ρχς μν στ μον το Φονως, στή συνέχεια δ στ μον το Κυκλοβου, ὅπου παρμεινε π δύο τη. ξακολου-θν ν μμνει στν Ὀρθδοξη πστη του, μεταφρθηκε κα κλεί-σθηκε στ φυλακ τν Νουμρων, π που, φο πολλές φορές μαστιγθηκε κα ποικιλότροπα κακοποιθηκε, ξορσθηκε στ φροριο τν Ποτιλων.

Τ820 μ.Χ., ὁ Ὅσιος λαρων ἐλευθερθηκε π το διαδεχ-θντος τν Λοντα Μιχαλ Β΄ Τραυλοῦ (820-829 μ.Χ.) κα παρμεινε φιλοξενομενος, π πτ τη, κάποιας εσεβος γυναίκας. Τ830 μ.Χ., κατπιν διαταγς το διαδεχθντος τν Μιχαλ εκονομχου ατοκρτορος Θεοφλου (829-842 μ.Χ.) συνελφθη κ νου κα φο ποικιλότροπα κακοποιθηκε κα διαπομπεθηκε, ξορσθηκε στ νσο φουσα. Μετ τόν θνατο το Θεοφλου, σζυγος αὐ-το ατοκρτειρα Θεοδρα πανφερε τ γαλνη στν κκλησα, δι τς ναστηλσεως τν γων εκνων, κα νεκλεσε ἀπό τήν ξορα ὅλους τος Ὁμολογητές κα Ὅσιους Πατρες.

Ἔτσι ὁ Ὅσιος Ἱλαρίων πανλθε στν μον του καί, ἀφοῦ τήν ἐδιοίκησε θεοφιλῶς κα θεαρστως π τρα τη, τ 845 μ.Χ., κοιμθηκε μέ ερνη, σέ λικα ἑβδομήντα τν.

Τ ατ μρᾳ, μνμη  τοῦ ἁγίου μάρτυρος Ρωμύλου.

Ὁ Ἅγιος Μάρτυς Ρωμύλος προχειρίσθηκε Ἐπίσκοπος ἀπό τόν Ἀπόστολο Πέτρο. Ἐμαρτύρησε στήν Φλωρεντία τῆς Ἰταλίας ἐπί αὐ-τοκράτορος Δομιτιανοῦ (81-96 μ.Χ.)2.

Τ ατ μρᾳ, μνμη τῶν ἁγίων παρθενομαρτύρων Ἀρχελαῒ-δος, Θέκλας καί Σωσάννης, τῶν ἐν Σαλέρνο τῆς Ἰταλίας. 

Οἱ Ἁγίες Παρθενομάρτυρες Ἀρχελαῒς, Θέκλα καί Σωσάννα κατάγονταν ἀπό τήν Ρώμη καί ἀσκήτευαν θεοφιλῶς σέ ἕνα μονα-στήρι κοντά στήν Ρώμη. Κατά τήν διάρκεια τῶν διωγμῶν, ἐπί αὐτο-κράτορος Διοκλητιανοῦ (284-305 μ.Χ.), ἐνεδύθησαν ἐνδύματα λαϊ-κῶν, γιά νά διαφύγουν τή σύλληψη, καί κατέφυγαν στήν Καμπανία. Ἀφοῦ ἐγκατεστάθησαν σέ ἕνα ἔρημο τόπο, συνέχισαν τή ζωή τῆς ἀσκήσεως καί τῆς προσευχῆς. Ὁ Θεός, βλέποντας τήν ὁσιότητα τοῦ βίου τους καί τήν καθαρότητα τῆς καρδίας τους, τίς ἀξίωσε τοῦ χαρίσματος τῆς θαυματουργίας. Ἔτσι ἐθεράπευσαν πολλούς ἀσθε-νεῖς καί μετέστρεψαν στόν Χριστό πολλούς εἰδωλολάτρες.

Ὅταν ὁ ἔπαρχος ἐπληροφορήθηκε γι’ αὐτές, ἔδωσε ἐντολή νά συλληφθοῦν καί νά ὁδηγηθοῦν στό Σαλέρνο. Τίς ἀπείλησε μέ βασανιστήρια καί θάνατο, ἐάν δέν ἀρνοῦνταν τήν πίστη τους στόν Χριστό καί τίς διέταξε νά θυσιάσουν στά εἴδωλα. Μέ πνευματική ἀνδρεία καί ἔχουσα τήν ἐλπίδα της πρός τόν Κύριο, ἡ Ἀρχελαῒς ἀρνήθηκε καί κατήγγειλε δημοσίως τήν ψευδῆ θρησκεία τῶν εἰδώ-λων. Κατόπιν τούτου ὁ ἔπαρχος διέταξε νά ρίψουν τήν Ἁγία στά πεινασμένα θηρία. Ὅμως οἱ λέοντες, ἀντί νά τήν κάνουν κομμάτια, τήν ἐπλησίασαν καί μέ τρυφερότητα ἔπεσαν στούς πόδες της. Ὁ ἔπαρχος, βλέποντας τό γεγονός αὐτό, διέταξε τόν ἐγκλεισμό τῶν τριῶν παρθένων στή φυλακή. Οἱ βασανιστές ἄρχισαν τά βασανι-στήρια. Μέ αἰχμηρά ἐργαλεῖα σιδήρου ἄρχισαν νά καταξεσκίζουν τίς σάρκες τῶν Ἁγίων Μαρτύρων καί νά χύνουν καυτή πίσσα στίς πληγές τους. Οἱ Ἁγίες προσεύχοντας πρός τόν Κύριο καί ξαφνικά ἕνα οὐράνιο φῶς περιέλουσε τή φυλακή καί ἀκούσθηκε ἡ φωνή τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ νά λέγει: «Μή φοβᾶσθε. Ἐγώ εἶμαι ἐδῶ, κοντά σας». Ὅταν ἠθέλησαν, μετά ἀπό αὐτό, οἱ δήμιοι νά συντρί-ψουν τίς κεφαλές τους μέ βαρειά πέτρα, Ἄγγελος Κυρίου ὤθησε αὐτή πρός τήν κατεύθυνση τῶν βασανιστῶν, οἱ ὁποῖοι ἐφονεύθη-σαν. Ἕνας δικαστής διέταξε τόν ἀποκεφαλισμό τῶν Ἁγίων, ἀλλά οἱ στρατιῶτες ἀρνήθηκαν νά ὑπακούσουν. Οἱ Ἁγίες, φοβούμενες γιά τή ζωή τῶν στρατιωτῶν πού ἀρνήθηκαν, τούς παρεκάλεσαν νά ἐκτελέσουν τήν ἐντολή τοῦ δικαστοῦ. Ἔτσι ἀποκεφαλίσθηκαν, τό ἔτος 293 μ.Χ., καί ἔτσι ἔλαβαν τόν ἀμαράντινο στέφανο τοῦ μαρτυ-ρίου καί εἰσῆλθαν στή χαρά τοῦ Κυρίου καί Νυμφίου τους.

Τ ατ μρᾳ, μνμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Ἀττάλου, τοῦ Θαυματουργοῦ.

Εἶναι ἄγνωστο ἀπό ποῦ καταγόταν κα πτε ἔζησε ὁ Ὅσιος Ἄτταλος. Ἀφοῦ ἐγκατέλειψε τόν κόσμο, ἔγινε μοναχς, διακρινόταν δ γι τν σκητικτητα το βου κα τ μεγλη εσπλαγχνα του, τν ποα ξεδλωνε πρς κάθε λογικ λογο ν. νεκα τοτων εχε προικισθεῖ ἀπό τόν Θεό δι τς θαυματουργικς χριτος καί ἐπιτελοῦσε πλεστα θαματα δι τς προσευχς του. Προαισθανθες τ τλος του, ζτησε τν τελευταο σπασμ ἀπό τούς συμμονα-στές του κα κοιμθηκε μέ ερνη.

Τ ατ μρᾳ, ἡ σύναξις τῶν ἁγίων πέντε παρθενομαρτύρων Βαλερίας ἤ Βαρερίας, Κυρίας, Μάρθας, Μαρίας καί Μαρκίας, τῶν ἐκ Καισαρείας τῆς Παλαιστίνης.

Οἱ Ἁγίες Παρθενομάρτυρες Βαλερία ἤ Βαρερία, Κυρία, Μάρ-θα, Μαρία καί Μαρκία, κατάγονταν ἀπό τήν Καισάρεια τς Πα-λαιστνης καί εἶναι γνωστο πτε ἄθλησαν. Ἐβαπτίσθηκαν Χριστι-ανές καί διέμενεναν στήν ἴδια οἰκία, ὅπου καί ἐπερνοῦσαν τίς ἡμέ-ρες τους μέ νηστεῖες κα προσευχές. Καταγγελθεσες για τ Χρι-στιανικ πστη τους στν παρχο Καισαρεας, συνελφθησαν, ρνηθεσες δ ν θυσισουν στ εδωλα πεβλθησαν σέ σειρ φρι-κτν βασανιστηρων, τ ποα γόγγυστα πμειναν μέχρι τοῦ μαρτυρικοῦ θανάτου αὐτῶν3.

Τ ατ μρᾳ, μνμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Γελασίου.

Ὁ τόπος καταγωγς κα χρνος θλσεως τοῦ Ἁγίου Μάρ-τυρος Γελασίου εναι γνωστα. Αὐτός, κατ τος χρνους τν δι-ωγμν, καταλήφθηκε ἀπό θεῖο ζῆλο, διεμορασε τ πρχοντ του στος πτωχος καί, ἀφοῦ ἐνδύθηκε λευκά μτια ἐπισκεπτόταν τος διωκόμενους καί βασανιζόμενους Χριστιανούς, ζητοῦσε τίς εχές τους, κατασπαζόταν τίς πληγές τους, τος νεθρρυνε στ μαρτρι τους κα φρντιζε γι τν επρεπ νταφιασμ τους. Συλληφθες, νεκα τοτων, ἀπ τούς εδωλολάτρες καί, ἀφοῦ ὁμολόγησε τόν Χριστό ὡς Ἀληθινό Θεό, ἐβασανίσθηκε καί τέλος, ποκεφαλί-σθηκε.

Ἔτσι ὁ Ἅγιος Μάρτυς Γελάσιος ἔλαβε τόν ἀμάραντο στέφανο τοῦ μαρτυρου.

Τ ατ μρᾳ, μνμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Ἀνοῦμ τοῦ Σημειοφόρου, ἐν Αἰγύπτῳ ἀσκήσαντος.

Εἶναι ἄγνωστο ἀπό ποῦ καταγόταν ὁ Ὅσιος Ἀνοῦμ, ὁ Σημει-οφόρος. Ἔζησε κατά τόν 4ο αἰώνα μ.Χ. κα πρξε φημισμένος σκητς τς Αγυπτιακς ρμου, στή Ραϊθώ. Σοφ ατο Ἀπο-φθγματα εὑρίσκονται στό Λαυσαϊκόν, στόν Εεργετινό κα τόν Παράδεισο τν Πατρων.

Ἀπό τά Ἀποφθέγματα αὐτά ἀναφέρουμε ἕνα:

«Πήγαμε στό ἐρημητήριο τοῦ ἀδελφοῦ πού μᾶς ἐκάλεσε, τό ὁποῖο ἀπεῖχε γύρω στό ἕνα μίλι, κ’ ἐκεῖ ξερουκαστήκαμε ἀρκετά παίρνοντας καινούργια δύναμη γιά τήν πορεία μας. Ἐκεῖνος ὁ μο-ναχός μᾶς διήγήθηκε, πώς, στόν τόπο πού ἀσκήτευε τώρα, ζοῦσε κάποιος γέροντας, ὀνομαζόμενος Ἀμοῦν, κοντά στόν ὁποῖον ὁ ἴδι-ος μαθήτεψε. Ὁ Ἀββᾶς ἐκεῖνος ἦταν φημισμένος γιά τά πολλά θαύ-ματα πού εἶχε κάμει σ’ ἐκείνη τήν περιοχή.

Σ’ αὐτόν τόν Γέροντα εἶχαν ἐπιτεθεῖ πολλές φορές οἱ ληστές, κλέβοντας ψωμιά καί ἄλλα τρόφιμα. Μιά μέρα, λοιπόν, βγαίνει ὁ Γέροντας στήν ἔρημο, βρίσεκι δυό μεγάλα φίδια καί τά φέρνει μαζί του, στό ἐρημητήριό του. Ἐκεῖ, τά ἔβαλε νά κάθονται μπροστά στήν πόρτα καί νά φυλάγουν. Ὅταν, κάποια στιγμή, ἔφθασαν κατά τή συνήθειά τους οἱ φονιάδες καί εἶδαν αὐτό τό μέγα παράδοξο, ἔμειναν ἀπό ἔκπληξη μ’ ἀνοιχτό τό στόμα κ’ ἔπεσαν καταγῆς.

Βγῆκε τότε ὁ Γέροντας καί τούς βρῆκε νά τά’ χουν χαμένα, μισοπεθαμένοι σχεδόν. Τούς ἀνασήκωσε κι ἄρχισε νά τούς κατηγο-ρεῖ λέγοντάς τους: «Βλέπετε, πόσο εἶστε ἀγριώτεροι ἀκόμη κι ἀπό αὐτά τά θηρία; Διότι, ἐνῶ αὐτά φοβοῦνται τό Θεό καί ὑπακούουν στά θελήματά μας, ἐσεῖς οὔτε τό Θεό φοβηθήκατε οὔτε τήν εὐλά-βεια καί τόν κόπο τῶν Χριστιανῶν λυπηθήκατε».

Ὕστερα ἀπ’ αὐτά τά λόγια, ὁ Γέροντας τούς ἔμπασε στό κελ-λί του, ὅπου τούς ἔβαλε νά φᾶνε, καί τούς συμβούλευσε ν’ ἀλλά-ξουν τρόπο ζωῆς. Καί τότε οἱ ληστές μετανόησαν γιά τήν προηγού-μενη ζωή τους κ’ ἔγιναν κι ἀπό πολλούς μοναχούς καλύτεροι. Καί, μάλιστα, δέν ἄργησε πολύ νά ρθεῖ καιρός πού ἄρχισαν κι αὐτοί νά κάνουν παρόμοια θαύματα»4.

Τ ατ μρ, μνμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Φωτᾶ.

Ὁ Ὅσιος Φωτᾶς, ἀφοῦ ἀσκήτεψε θεοφιλῶς, ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη.

Τ ατ μρᾳ, μνμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Ζαρλαθίου, ἐπισκόπου Τούαμ τῆς Ἰρλανδίας.

Ὁ Ἅγιος Ζαρλάθιος ἐγεννήθηκε τό 445 μ.Χ. στήν Ἰρλανδία καί θεωρεῖται ἱδρυτής καί προστάτης τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Τούαμ τῆς χώρας αὐτῆς. Καταγόταν ἀπό τήν οἰκογένεια Κονμάϊσνε, πού ἦταν ἡ ἰσχυρότερη τῆς περιοχῆς τοῦ Γκάλγουεϊ κατά τήν περίοδο ἐκείνη. Ἔμαθε τά ἱερά γράμματα ἀπό ἕναν ὅσιο γέροντα καί ἀργότερα ἵδρυσε μονή μέ σχολεῖο κοντά στό Τούαμ. Μεταξύ τῶν μαθητῶν του συγκαταλέγονται ὁ Ὅσιος Βρενδανός ὁ Ἀναχωρητής († 16 Μαου) καί ὁ Ὅσιος Κολμᾶνος († 24 Νοεμβρίου). Ὁ Ἅγιος ἐξελέγη Ἐπίσκο-πος τοῦ Τούαμ καί ὁ Θεός τόν εὐλόγησε, ἀπό τή μεγάλη ἄσκηση καί τήν ἀδιάλειπτη προσευχή, μέ τό χάρισμα τῆς προφητείας. Ἐκοιμή-θηκε μέ εἰρήνη περί τό 550 μ.Χ. (στίς 26 Δεκεμβρίου ἤ στίς 2 Φεβρουαρίου τοῦ ἑπομένου ἔτους). Ἡ Ἐκκλησία ἑορτάζει τή μνήμη του κατά τήν ἡμέρα αὐτή, διότι κατ’ αὐτή ἔγινε ἡ μετακομιδή τῶν ἱερῶν λειψάνων αὐτοῦ στό ναό πού ἐκτίσθηκε πρός τιμήν του στό Τούαμ5.

Τ ατ μρᾳ, μνμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Κουδβαλίου, ἐπισκόπου Ἄλεθ τῆς Οὐαλλίας.

Ὁ Ἅγιος Κουδβάλιος ἐγεννήθηκε τόν 6ο αἰώνα μ.Χ. στήν Οὐαλλία καί ἀπό τήν παιδική του ἡλικία ἀφιερώθηκε στόν Θεό. Ἔγινε ἡγούμενος μεγάλου μοναστηριοῦ ἐπί τῆς βραχώδου νήσου Πλέκιτ, ὅπου συγκέντρωσε 188 μοναχούς. Κατόπιν ἀποσύρθηκε σέ ἔρημο τόπο τῆς Κορνουάλλης, ἀλλά καί πάλι ἡ φήμη τῆς ἁγιότητός του προσείλκυσε πλῆθος μοναχῶν, μέ ἀποτέλεσμα νά ἱδρυθεῖ ἐκεῖ μία ἐξ ἴσου μεγάλη μονή. Ποθώντας ὁ Ἅγιος τήν ἡσυχία ἀποσύρθη-κε στή Βρεττάνη, ὅπου ἐπιδόθηκε σέ σκληρούς πνευματικούς ἀγῶ-νες προσφέροντας τόν ἑαυτό του θυσία εὐάρεστη στόν Θεό. Ἐχειρο-τονήθηκε Ἐπίσκοπος τῆς πόλεως Ἄλεθ καί ὡς λύχνος φαεινός κα-τηύγασε τίς ψυχές τοῦ ποιμνίου του. Ὅταν, λόγῳ γήρατος, δέν μπο-ροῦσε νά ἐκτελέσει τά ἐπισκοπικά καθήκοντά του, παραιτήθηκε καί ἀποσύρθηκε σέ ἐρημητήριο μαζί μέ λίγους μαθητές του.

Ὁ Ἅγιος Κουδβάλιος ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη περί τό τέλος τοῦ 6ου ἤ τίς ἀρχές τοῦ 7ου μ.Χ. αἰῶνος6.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις πατρός ἡμῶν Ἰωνᾶ, ἐπι-σκόπου τῆς Μεγάλης Περμίας.

(Βλ. † 29 Ἰανουαρίου).

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ ἀνακομιδή τῶν ἱερῶν λειψάνων τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Βασιλείου, ἐπισκόπου Μανγκαζίας τῆς Σιβηρίας, τοῦ Θαυματουργοῦ.

(Βλ. † 22 Μαρτίου).

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, μνήμη τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Παϊσίου, τοῦ Οὔγκλιχ.

Ὁ Ὅσιος Παῒσιος τοῦ Οὔγκλιχ ἐγεννήθηκε στήν περιοχή Tβέρ τῆς Ρωσσίας κοντά στήν πόλη Kαζίν, καί ἦταν ἀνηψιός τοῦ Ὁσίου Μακαρίου (Καλυαζίν, † 17 Μαρτίου). Μετά ἀπό τό θάνατο τῶν γο-νέων του, ὅταν ἦταν ἕνδεκα ἐτῶν, ἐπῆγε στό μοναστήρι τοῦ θείου του, ὅπου ἔγινε μοναχός. Ὑπό τήν πνευματική καθοδήγηση τοῦ Ὁσίου Μακαρίου, ὁ Παῒσιος ἐδιδάχθηκε τά τῆς μοναχικῆς πολι-τείας, τήν ὑπακοή, τή νηστεία καί τήν προσευχή, καί ἀσχολήθηκε μέ τήν ἀντιγραφή πνευματικῶν βιβλίων καί συγγραμμάτων τῶν Πατέ-ρων. Ἔτσι προόδευσε πολύ στήν πνευματική ζωή.

Γιά τό λόγο αὐτό, τό 1464, μετά ἀπό ἐπιθυμία καί παράκληση τοῦ πρίγκηπος Ἀνδρέου, ἵδρυσε μία κοινοβιακή μονή κοντά στό Οὔγκλιχ, καί τό 1489 τή μονή τοῦ Ἁγίου Νικολάου.

Μετά ἀπό θεοφιλή ἄσκηση, ὁ Ὅσιος Παῒσιος ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη, τό 1504, καί ὁ Θεός τόν ἀξίωσε τοῦ χαρίσματος τῶν θαυμά-των.

Τ ατ μρᾳ, μνμη  τοῦ ὁσίου πατρός ἡμῶν Ἰωνᾶ, τοῦ Κλιμέζσκ.

Ὁ Ὅσιος Ἰωνᾶς (κατά κόσμον Ἰωάννης) ἀπό τήν παιδική του ἡλικία ἀγάπησε τό μοναχικό βίο καί ἀφιερώθηκε στόν Θεό γενό-μενος μοναχός. Ὡς ἐκπλήρωση ἑνός τάματός του ἵδρυσε τή μονή τῆς Ἁγίας Τριάδος τοῦ Κλιμέζσκ στήν Ρωσσία. Ὅταν, τό 1490, ἐξέσπα-σε θύλελλα καί ἐκεῖνος εὑρισκόταν ταξιδεύοντας μέσα στά νερά τῆς λίμνης Ὀμέγκα, τήν ὥρα πού ἐκινδύνευε ἡ ζωή του, παρεκάλεσε τόν Θεό νά τόν σώσει καί ὑποσχέθηκε νά ζήσει τό ὑπόλοιπο τοῦ βίου του μέ μετάνοια καί προσευχή. Ὁ Θεός εἰσάκουσε τήν προσευχή του καί ἡ βάρκα ὁδηγήθηκε μέ ἀσφάλεια στίς ὄχθες τῆς λίμνης. Ἐκεῖ ὁ Ὅσιος εὑρῆκε μέ θαυματουργικό τρόπο καί μία ἱερά εἰκόνα. Ἔτσι ἵδρυσε τή μονή αὐτή στήν ὁποία ἀνήγειρε δύο ἐκκλησίες, τή μία ἀφιερωμένη στήν Ἁγία Τράδα καί τήν ἄλλη στόν Ἅγιο Νικόλαο, Ἀρχιεπίσκοπο Μύρων τῆς Λυκίας.

Ὁ Ὅσιος Ἰωνᾶς, ἀφοῦ ἀσκήτεψε θεοφιλῶς, ἐκοιμήθηκε μέ εἰρήνη, τό 1534. Τά ἱερά λείψανά του μετεκομίσθησαν στό ναό τῶν Ἁγίων Ζαχαρίου καί Ἐλισάβετ.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἡ σύναξις τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τοῦ Ποιμένος, ἐν Ρωσσίᾳ.

Ἡ ἱερά εἰκόνα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου ὀνομάζεται «τοῦ Ποιμένος», ἐπειδή τήν ἔφερε ἀπό τήν Κωνσταντινούπολη στήν Ρωσσία, τό ἔτος 1381, ὁ Μητροπολίτης Μόσχας Ποιμήν. Ἀπό τήν εἰκόνα τῆς Παναγίας ἔτρεχε μῦρο, τό ὁποῖο ἐθεράπευε πολλούς ἀσθενεῖς πού προσεύχονταν μέ ἀληθινή πίστη καί ἐπικαλοῦνταν τή χάρη της.

Τ ατ μρᾳ, μνμη θαύματος τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ, γενομένου ἐν Ἀλεξανδρείᾳ.

Τὰς τῶν προαναπαυσαμένων ψυχὰς κατάταξον, Δέσποτα Χριστέ,
ἐν ταῖς τῶν Δικαίων σου σκηναῖς, καὶ ἐλέησον ἡμᾶς,
ὡς μόνος ἀθάνατος, Ἀμήν!

Ταῖς αὐτῶν ἁγίαις πρεσβείαις, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἀμήν!

1 Μονή Δαλμάτου ἤ Δαλμάτων: σημαντικώτατο μοναστικό κέντρο στήν Κωνσταντι-νούπολη, τό ὁποῖο ἐκτίσθηκε τό 382 μ.Χ. ἀπό τόν Ἅγιο Ἰσαάκιο τόν Σῦρο μέ τή συνδρομή τοῦ Σατουρνίνου, πλουσίου εὐγενοῦς. Σύμφωνα μέ τό Βίο τοῦ Ἁγίου Ἰσαα-κίου (Act. SS, Mai, VII, 251f) ὀ Σατουρνίνος, ὁ ὁποῖος κατεῖχε μεγάλη ἔκταση γῆς ἔξω ἀπό τήν πόλη, ἔναντι τῆς πύλης τοῦ Ξηρολόφου, ἐδώρησε μέρος αὐτῆς γιά τήν ἀνέ-γερση τῆς μονῆς, ἡ ὁποία θά πρέπει νά ἔκειτο κοντά στήν πύλη τοῦ «Σατουρνίνου», στό ἀνατολικό μέρος τῆς συνοικίας τῶν Ψωμαθίων, ὄχι μακρυά ἀπό τή μονή τοῦ Ἁγίου Στεφάνου, τοῦ κειμένου στή συνοικία τοῦ Αὐρηλιανοῦ. Ἡ μονή ὀφείλει τήν ὀνομασία της σέ ἕνα ἀπό τούς μαθητές τοῦ ἱδρυτοῦ καί πρώτου ἡγουμένου αὐτῆς Ἰσαακίου († 396 μ.Χ.), στό μοναχό Δαλμάτιο, ὁ ὁποῖος διαδέχθηκε τόν Ἰσαάκιο καί κατηύθυνε τή μονή ἐπί σαράντα δύο ἔτη (396-438 μ.Χ.). Οἱ μοναχοί τῆς μονῆς Δαλ-μάτων, μέ ἐπί κεφαλῆς τόν Δαλμάτιο, διεδραμάτισαν πρωτεύοντα ρόλο στήν ἐκ-κλησιαστική ζωή τῆς νέας πρωτεύουσας καί ἀναμίχθηκαν στίς θεολογικές ἔριδες τῆς ἐποχῆς, ταχθέντες κατά τοῦ βασιλέως Θεοδοσίου Β΄ (408-450 μ.Χ.) καί ὑπέρ τῆς διδα-σκαλίας τῆς Β΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, πού συνῆλθε στήν Ἔφεσο, τό 431 μ.Χ. Τόν Δαλμάτιο διαδέχθηκε ὁ υἱός του Φαῦστος, τοῦ ὁποίου τήν ὑπογραφή εὑρίσκουμε στήν πράξη, διά τῆς ὁποίας ἀπομακρύνθηκε ἀπό τόν πατριαρχικό θρόνο ὁ Εὐτυχής, τό 448 μ.Χ. Τό 518 μ.Χ. προϊστάμενος τῆς μονῆς ἦταν ὁ Ἀλέξανδρος, ὁ ὁποῖος ἔφερε τόν τίτλο «ἔξαρχος τῶν εὐαγῶν μοναστηρίων ταύτης τῆς πόλεως». Ἄλλοι γνωστοί ἡγούμενοι τῆς μονῆς εἶναι ὁ Μαριανός, ὁ ὁποῖος μετέσχε, τό 536 μ.Χ., στήν συγκληθεῖσα ὑπό τοῦ Πατριάρχου Μηνᾶ (536-552 μ.Χ.) Σύνοδο στήν Κωνσταντινούπολη, ὁ Τιμόθεος († 542 μ.Χ.) καί ὁ Ἄντώνιος ὁ Ἔγκλειστος. Μέ τήν πάροδο τοῦ χρόνου καί μάλιστα ἀπό τό τέλος τοῦ 7ου αἰῶνος μ.Χ. καί ἑξῆς ἄρχισε ἡ παρακμή τῆς μονῆς, ἐάν κρίνουμε ἀπό τό γεγονός ὅτι εἶχε καταντήσει τόπος ἐξορίας πολιτικῶν ἀνδρῶν (P.G. 105, 1181AB). Ἡ εἰκονομαχική λαίλαπα ἀποδιοργάνωσε τή μονή καί τή μετέτρεψε σέ στρατώνα. Οἱ μοναχοί αὐτῆς ἐκακοποιήθηκαν καί ἐδιώχθηκαν, διότι εἶχαν ταχθεῖ ὑπέρ τῶν ἱερῶν εἰκόνων. Ἀλλ’ ἡ κατάσταση αὐτή δέν διήρκεσε ὡς φαίνεται ἐπί πολύ, διότι, ἤδη μετά τήν Σύνοδο τῆς Νίκαιας, τό 787 μ. Χ., ἡγούμενος ἀνέλαβε ὁ ἀρχιμανδρίτης Ἰωάννης, τόν ὁποῖο διαδέχθηκε ὁ Ἅγιος Ἰλαρίων (800 μ.Χ.).
2 Ἐμμανουήλ Γ. Παντελάκη, Ρωμύλος, Μεγάλη Ἑλληνική Ἐγκυκλοπαιδεία, σελ. 350.
3 Σέ πολλούς Κώδικες χωρίζεται ἡ μνήμη τῶν πέντε αὐτῶν παρθένων. Ἡ μέν Μαρία καί Μάρθα μαζί χαρακτηρίζονται ὡς Μυροφόρες, ὅπως στόν Συναξαριστή τοῦ Delehaye, οἱ δέ ἄλλες τρεῖς μαζί χωριστά. Ὁ Λαυρεωτικός Κῶδιξ Ι 78 ἀναφέρει δύο φορές τή μνήμη αὐτῶν, στίς 5 Ἰουνίου: «Μνήμη τῶν ἁγίων πέντε παρθένων Μαρίας καί Μάρθας καί τῆς συνοδείας αὐτῶν» καί στίς 6 Ἰουνίου: «Μνήμη τῶν ἁγίων μαρτύ-ρων γυναικῶν Κύρας, Βαλερίας καί Μαρκίας». Ὁ χωρισμός τῶν πέντε αὐτῶν παρθέ-νων στηρίζεται στό ὅτι ἡ Μαρία καί ἡ Μάρθα ἐξελήφθησαν ὡς οἱ γνωστές Μυροφόρες, βλ. Σωφρονίου Εὐστρατιάδου, Ἁγιολόγιον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, σελ. 296.
4 Π.Β. Πάσχου, Ἐξήνθησεν ἡ ἔρημος, θαυμαστές ἱστορίες τῶν μεγάλων ἀσκητῶν τῆς Αἰγύπτου, ἐκδ. Ἀποστολικῆς Διακονίας, Ἀθήνα 2004, σελ. 80-84.
5 A Calendar of British Saints, Orthodox Synaxarion, σελ. 65.
6 Χριστοφόρου Κ. Κομμοδάτου, Οἱ Ἅγιοι τῶν Βρεττανικῶν Νήσων, σελ. 65.

Γίνετε συνοδοιπόροι μας στην γνώση και την ενημέρωση. Στείλτε στο info@poimin.gr άρθρα, φωτογραφίες, βίντεο ή κάτι που πιστεύετε ότι αξίζει να μοιραστείτε τόσο με εμάς όσο και με τους αναγνώστες μας.

Πρόσφατα Άρθρα

Εξόδιος ακολουθία της Καθηγουμένης της I. Μονής Αγίας Κυριακής Λουτρού, Γερόντισσας Φιλοθέης

Την Δευτέρα 6 Ιουλίου στις 10:00 π.μ. τελέστηκε η εξόδιος ακολουθία της  Καθηγουμένης της Ιεράς Μονής Αγίας Κυριακής Λουτρού, Γερόντισσας Φιλοθέης. Το πρωί στο Καθολικό της Ιεράς...

Χειροτονία Πρεσβυτέρου στο Αγρίνιο

Στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Ζωοδόχου Πηγής Αγρινίου ιερούργησε, την Κυριακή 5 Ιουλίου 2020, ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας, Μητροπολίτης Αιτωλίας και Ακαρνανίας κ. Κοσμάς. Κατά...

Ανακοινωθέν Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου της Εκκλησίας Κρήτης

Ἡ Ἱερά Ἐπαρχιακή Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας Κρήτης, συνῆλθε, τήν Δευτέρα, 6 Ἰουλίου 2020, σέ Συνοδική Συνεδρία ἐνέκρινε Πρακτικά προηγούμενων Συνοδικῶν Συνεδριῶν καί συζήτησε τά...

Ὁ Μητροπολίτης Μαντινείας στό Μπέλλες

Τό κατ' ἔτος προσκύνημα στήν αἱματοβαμένη Μακεδονία καί συγκεκριμένα στό φυλάκιο Παπαδοπούλα (1600 ὑψομ.) στό Ἰστίμπεη τοῦ ὄρους Μπέλλες πραγματοποίησε ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μαντινείας...

Η Εξόδιος Ακολουθία του μακαριστού π. Σπυρίδωνος Λιόρδου

Στον Ι. Ναό του Αγίου Βλασίου λειτούργησαν χθες Κυριακή, 5 Ιουλίου 2020, ο Σεβ. Μητροπολίτης μας κ. Διονύσιος και ο Θεοφιλέστατος Βοηθός Επίσκοπος Κεγχρεών...

Θυρανοίξια Ιερών Παρεκκλησίων από τον Μητροπολίτη Θηβών

Τα θυρανοίξια τριών Ιερών Παρεκκλησίων πραγματοποιήθηκαν στην Μητροπολιτική μας περιφέρεια το Σαββατοκύριακο 4 και 5 Ιουλίου. Το Σάββατο έγιναν τα θυρανοίξια του Ιερού Ναού των...

Θεμελίωση Παρεκκλησίου προς τιμήν των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης στην Ι.Μ. Κίτρους

 Την Κυριακή 5 Ιουλίου εορτάστηκε στην Κατερίνη και συγκεκριμένα στο Παρεκκλήσιο του Αγ. Αθανασίου Πατριάρχου Αλεξανδρείας, η ανακομιδή του ιερού λειψάνου του Αγίου Νεομάρτυρος...

Επίσκεψη του Μητροπολίτη Μεσσηνίας στον Δήμαρχο Καλαμάτας

Επίσκεψη στον Δήμαρχο Καλαμάτας κ. Αθανάσιο Βασιλόπουλο πραγματοποίησε σήμερα Δευτέρα 6 Ιουλίου 2020, ο Σεβ. Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος, συνοδευόμενος από συνεργάτες του. Κατά τή...

Συνεχίζονται οι επισκέψεις στο Μουσείο Βυζαντινής Τέχνης και Πολιτισμού Μακρινίτσας

Ξεχωριστή ημέρα υπήρξε το Σάββατο 4 Ιουλίου για το Βυζαντινό Μουσείο στη Μακρινίτσα. Το πρωί οι συντελεστές της παιδικής διαδικτυακής εκπομπής «Λεμονάδα σπιτική» του Ιερού...

Επιλεκτική εφαρμογή των νόμων προκρίνουν κάποια πολιτικά, θεολογικά, εκκλησιαστικά και συνδικαλιστικά στελέχη

Η ΕΛΜΕ Ημαθίας εξέδωσε Δελτίου Τύπου (29/6/2020), στο οποίο αναφέρει ότι η καταγγελία προς την Εισαγγελία, από την Ένωση Συλλόγων Γονέων και Κηδεμόνων Νάουσας...

Ο Μητρ. Φθιώτιδος στην τελετή αποφοιτήσεως του Β/Ν Σταθμού «ΒΑΦΕΙΑΔΑΚΕΙΟΝ»

Στο Νηπιαγωγείο της Ι.Α.Α.-Γ.Φ.Τ.-Ε.Φ.Τ. Αγ. Αναργύρων Αττικής «ΒΑΦΕΙΑΔΑΚΕΙΟΝ», πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 5 Ιουλίου και ώρα 7:30μ.μ., η τελετή αποφοιτήσεως των νηπιακών τμημάτων, σύμφωνα με...

Χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος ο Αρχιδιάκονος της Μητροπόλεως Ν. Ιωνίας

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα η Ιερά Μητρόπολη Νέας Ιωνίας, Φιλαδελφείας, Ηρακλείου και Χαλκηδόνος εόρτασε στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγ. Αναργύρων Νέας Ιωνίας την Σύναξη της...

Κουρά Μοναχού στην Ιερά Μονή Παναγίας Δοβρά

Την Κυριακή 5 Ιουλίου το απόγευμα ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων χοροστάτησε και κήρυξε το θείο λόγο στον εσπερινό στο Καθολικό...

Η 198η Επέτειος της Μάχης του Πέτα

Την Κυριακή 5 Ιουλίου 2020, το απόγευμα, στο Μνημείο Πεσόντων Φιλελλήνων, στο Πέτα Άρτης, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Άρτης κ. Καλλίνικος ετέλεσε δέηση, για τους...

Χειροθεσία Αναγνώστη από τον Μητροπολίτη Διδυμοτείχου

«…Στη ζωή δεν συμβαίνουν πάντοτε τα αναμενόμενα. Οι εκπλήξεις δίδουν στον άνθρωπο άλλοτε χαρά κι άλλοτε στεναχώρια. Η σημερινή έκπληξη ήταν ευχάριστη για την...