Του π. Ηλία Μάκου
Μέσα στην αναστάσιμη περίοδο, με ανθρώπινη, όμως, συγκίνηση, τελέστηκε, την Κυριακή 4 Μαΐου 2025, στη Μονή Αγίας Παρασκευής Πούντας Καναλακίου, όπου και ο τάφος του, το τεσσαρακονθήμερο μνημόσυνο του αοιδίμου Μητροπολίτου πρώην Παραμυθίας κυρού Τίτου.
Της Θείας Λειτουργίας προεξήρχε ο Μητροπολίτης Κεφαλληνίας κ. Δημήτριος και συνιερούργησε ο επιχώριος Μητροπολίτης Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργης κ. Σεραπίων, πλαισιούμενοι από κληρικούς της Μητροπόλεως Παραμυθίας, καθώς και τον Γενικό Αρχιερατικό Επίτροπο της Μητροπόλεως Κεφαλληνίας ιερομόναχο π. Γεράσιμο.
Μιλώντας προς το τέλος της Θείας Λειτουργίας,ο Μητροπολίτης Κεφαλληνίας κ. Δημήτριος, ένας ιδιαίτερα κατηρτισμένος και με πνευματικότητα Ιεράρχης, με πολλά χρόνια θητείας στην Ανώτερη και Ανώτατη Εκκλησιαστική Εκπαίδευση, προς και αναφερόμενος στον αλησμόνητο κυρό Τίτο, τόνισε μεταξύ άλλων ότι “ήρθαμε σήμερα στον πνευματικό κήπο της Ιεράς Μονής Αγίας Παρασκευής Πούντας, κηπουρός του οποίου ήταν ο Μητροπολίτης πρώην Παραμυθίας Τίτος ο Β΄. Εξελέγη το 1974 Μητροπολίτης Παραμυθίας, από την Κεφαλλονιά, όπου ήταν ιεροκήρυκας, λειτουργός στη Μονή του Αγίου Γερασίμου του θαυματουργού και πνευματικός και των υπολοίπως Μοναστηριών, όπως και όλης όλης της Νήσου”.
Και πρόσθεσε: “Ερχόμενος στη Μητρόπολη Παραμυθίας εγεώργησε το Μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής Πούντας, χτίζοντάς το και βγάζοντας από την αφάνεια στην επιφάνεια τον τάφο και το χώρο του μαρτυρίου της Αγίας Παρασκευής. Και εγκατέστησε μικρή αδελφότητα, την οποία ο ίδιος απ’ αρχής κατεύθυνε κι έκανε έναν πυρήνα γυναικείου κοινοβίου, που μέχρι σήμερα υφίσταται και θα υφίσταται με τη χάρη του Θεού και υπάρχει μια ζωντανή μαρτυρία Ανάστασης”.
Ακόμη υπογράμμισε ότι “ο μακαριστός Τίτος θα είναι λέμε και θα λέμε πάντοτε ότι ο μακαριστός Τίτος εν τη ζωή υπάρχει, εν ουρανίοις θαλάμοις αναπαύεται, μετά δικαίων, αγγέλων., Πατριαρχών και Αρχιερέων θα συναγάλλεται και θα συλλειτουργεί εις το Υπερουράνιον Θυσιαστήριον έως την ημέρα της Κρίσεως. Και θα πει στον Κύριο, κάτι έκανα κι εγώ. Ενώ τελούμε το μνημ΄σουνο, θυμηθείται ότι μνήμη σημαίνει κάτι, που είναι διαρκώς στη ζωή. Ό,τι δεν έχει μνήμη, πέφτει στη λήθη, στη λησμονιά. Ό,τι έχει μνήμη είναι διαρκώς ζωντανό. Αληθινή μνήμη έχουν όλοι όσοι είναι στενά συνδεδεμένοι με τον Κύριο”.
Και κατέληξε: Η Κεφαλλονιά τον ενθυμείται και θα τον ενθυμείται. όταν πήγα πριν 10 χρόνια στην Κεφαλλονιά και γνώρισα τον κόσμο, πολλοί μου έλεγαν: Είχα τον Τίτο πνευματικό. Ή έμαθα από τον Τίτο, τον είχαμε εδώ τόσα χρόνια ιεροκήρυκα και πνευματικό. Τι ωραίο πράγμα να υπάρχουν άνθρωποι, ψυχές, και να μας λένε πως αυτό μας το έμαθε ο τάδε ιερέας… Μακάρι και λαϊκοί να μεταδίδουν τέτοιο φρόνημα, πίστη και ήθος, στους νεότερους. Αυτό σημαίνει μνήμη. Και αυτή η μνήμη θα συνεχίζεται”.
Εψάλη τρισάγιο επί του τάφου του, τον οποίο ο ίδιος επέλεξε να είναι στο χώρο της Μονής Πούντας, καθώς ο αείμνηστος Μητροπολίτης ανακαίνισε το Μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής, δημιούργησε εκεί γυναικεία Αδελφότητα, από την οποία και γηροκομήθηκε στα γηρατειά του.
Εκτός από τους πολλούς πιστούς παρέστησαν τοπικοί πολιτικοί και αυτοδιοικητικοί παράγοντες, εκπρόσωποι των τοπικών αστυνομικών και στρατιωτικών αρχών αλλά και αντιπροσωπεία μοναζουσών της Μονής του Αγίου Γερασίμου της Κεφαλληνίας.
Εκτιμώντας κανείς συνολικά την πορεία του αλησμόνητου Τίτου, αυθόρμητα καταλήγει στο ασφαλές συμπέρασμα ότι ο πολυσέβαστος αείμνηστος Αρχιερέας αποτελούσε μια μαρτυρία Ορθόδοξου ήθους, τόσο με τη στάση της προσευχής, όσο και με τη στάση της ζωής, καθώς και με τη στάση του λόγου.
Αλλά και με τη στάση της σιωπής, όταν χρειάστηκε, που τον ανατροφοδοτούσε εσωτερικά και έδειχνε την ικανότητά του μέσα στον κόσμο του θορύβου, να γαληνεύει, με αποτέλεσμα να εντοπίζεται ακόμη καλύτερα το βάθος του και να φαίνεται η ικανότητα της ταπείνωσής του.
