«Σύ οὖν κακοπάθησον ὡς καλός στρατιώτης Ἰησοῦ Χριστοῦ» (Β΄ Τιμ. 2, 3)
Μητροπολίτου Αὐλῶνος ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ
Ἡ θρησκεία καί ἰδιαίτερα ὁ Χριστιανισμός, δέν εἶναι καταφύγιο γιά τούς δειλούς. Εἶναι πρόσκληση καί ἐπιστράτευση ἡρωϊκῶν ψυχῶν τό κάλεσμα στό Εὐαγγέλιο τῆς ἀλήθειας τοῦ Χριστοῦ. Ὁ μέγας Ἀπόστολος θέτει μέ πολλή σαφήνεια τό θέμα αὐτό. Ἀλλά καί ὁ μεγαλομάρτυς Δημήτριος ὁ μυροβλήτης πού γιορτάζει σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι μιά ἀδιάψευστη μαρτυρία αὐτῆς τῆς ἀγωνιστικῆς πραγματικότητας, στήν ὁποία καλεῖται ὁ κάθε πιστός.
Ἡ πνευματική ζωή εἶναι ἡ καλή «στρατεία». Ἡ μεγάλη «ἐπιχείρηση» τῆς ζωῆς τοῦ κάθε ἀτόμου, πού ἐπιθυμεῖ νά ἀνεβεῖ στά ὑψώματα τῆς ἀρετῆς καί νά κατακτήσει τήν μοναδική σέ ἀξία καί τιμή νίκη τῆς γῆς. Τήν νίκη ἐπάνω στό κακό, στίς ἀρχές καί τούς κοσμοκράτορες τοῦ αἰῶνος τούτου. Τήν ἀθάνατη νίκη τῆς κατάκτησης τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, πού εἶναι αἰωνιότητα καί μακαριότητας ἔκφραση.
Ἐάν, ὅμως, ἡ βιοπάλη εἶναι ἀγώνας, πού ἀπαιτεῖ μόχθο καί προσπάθεια, ἐάν ὁποιαδήποτε «νίκη» ἐπάνω στόν πλανήτη μας χρειάζεται ἱδρῶτες καί θυσίες, τότε ἡ νίκη τοῦ στρατευμένου, στόν καλόν ἀγώνα τῆς ἀρετῆς ἀπαιτεῖ ὅλες μας τίς προσπάθειες τῆς ζωῆς. Γι’ αὐτό ὁ Ἀπόστολος μᾶς παραγγέλλει νά κακοπαθοῦμε σάν καλοί στρατιῶτες Ἰησοῦ Χριστοῦ. Διότι:
1. Οἱ πιστοί διώκονται
Τό φῶς δέν συνυπάρχει μέ τό σκοτάδι. Ἡ ἀρετή καί ἡ εὐσέβεια δέν συνταυτίζονται μέ τήν πνευματική ὀκνηρία καί ἀσέβεια. Ὁ Κύριος καί Θεός μας δέν ἀφήνει καμμιά ἀμφιβολία στό Ἱερό Εὐαγγέλιο. Μᾶς προειδοποιεῖ ὅτι, ἐφόσον Ἐκεῖνος εἶναι διωκόμενος, καί ἐμεῖς, ἐφόσον βαδίζουμε στά ἴχνη του, θά διωχθοῦμε! Κάθε ἐποχή ἔχει τόν ἰδικό της τρόπο νά διώκει τούς μαθητές τοῦ Χριστοῦ. Καί εἶναι ποικιλόμορφος ὁ τρόπος αὐτός.
Ἀρχίζει ἀπό τό πιό φαινομενικά «ἀθῶο» σχῆμα, τό ἁπλό πείραγμα ἄς ποῦμε τῆς εἰρωνείας, γιά νά φθάσει στό σατανικό μαρτύριο καί τά βασανιστήρια, πού ὁδηγοῦν στή σφαγή καί στό αἷμα καί στήν ἀπώλεια τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου. Ποιός ἀπό τούς Ἁγίους μας καί τούς Μάρτυρες τῆς Ἐκκλησίας μας δέν κακοπάθησε σάν καλός στρατώτης Ἰησοῦ Χριστοῦ; Πόσα δέν ὑπέφερε ὁ γενναῖος ἀθλητής μυροβλήτης Δημήτριος, ὅταν ἡ ὀργή τῶν ἀπίστων ἐπετέθη μέ μανία ἐπάνω του, γιά νά τόν ἀποσπάσει ἀπό τήν ποίμνη τοῦ Χριστοῦ, γιά νά τόν ὁδηγήσει στήν ἀποστασία;
Ὁ Μεγαλομάρτυς, ὅμως, γνωρίζει, ὄχι μόνο τήν τέχνη τοῦ πολέμου, πού ἦταν τό ἐπάγγελμά του, ἀλλά, κυρίως, τό πῶς ἀγωνίζεται ὁ χριστιανός. Γι’ αὐτό «κακοπάθησε ὡς καλός στρατιώτης» καί ἀναδείχθηκε νικητής!.. Ὅσοι, λοιπόν, ἀνήκουν στό στρατόπεδο τοῦ Ἰησοῦ ἄς τό γνωρίζουν: Θά διώκονται! Θά πολεμοῦνται! Θά ὑβρίζονται! Θά εἶναι «τά περικαθάρματα» τοῦ κόσμου τούτου γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Γιατί «μισεῖ ἡμᾶς ὁ κόσμος».
Ὁ πιστός εἶναι φῶς πού φωτίζει. Εἶναι ἡ φωνή τῆς συνειδήσεως πού ἐλέγχει. Εἶναι ἡ παρουσία τῆς ἀλήθειας μέσα στόν κόσμο, πού δέν ἀνέχεται τή θεία παρουσία. Ναί! Δέν ἀνέχεται τούς ἀνθρώπους τοῦ Θεοῦ, τά ὑγιῆ κύτταρα, τό σάπιο σῶμα τῆς ἁμαρτωλότητας. Γιά τόν λόγο αὐτό πάντοτε θά διώκονται ἐκεῖνοι πού ἀγαποῦν τόν Θεό. Ἀλλά καί γιά ἕναν ἄλλο λόγο ὁ πιστός πρέπει νά εἶναι ἕτοιμος νά κακοπαθήσει. Διότι:
2. Ὁ πνευματικός ἀγώνας εἶναι «κακοπάθεια»
Ἡ ζωή πού ζοῦμε, οἱ ἐλπίδες καί οἱ ἐπιδιώξεις μας, μᾶς ὁδηγοῦν στήν ἐσφαλμένη πίστη τῆς μονιμότητας τοῦ κόσμου τούτου. Ἐνῶ ὅλοι μας γνωρίζουμε πώς θά πεθάνουμε, πώς θά πάψουμε νά ὑπάρχουμε γιά τήν πραγματικότητα τῆς γῆς, δένουμε τήν ψυχή μας στή γῆ! Καί ὄχι ἁπλά τή δένουμε, ἀλλά καί τήν ταυτίζουμε μέ τίς χαρές της καί τίς ἀπολαύσεις τοῦ κόσμου τούτου, πού μᾶς γίνονται μιά «δεύτερη ζωή». Μιά ζωή πού δέν τολμοῦμε νά ἀπαρνηθοῦμε, γιατί αὐτή ἡ ἀπάρνηση μᾶς φέρνει πόνο καί θλίψη καί στενοχώρια!..
Μέ τόν τρόπο αὐτό ζεῖ καί αἰσθάνεται τούτη τήν πραγματικότητα ὁ πολύς κόσμος. Ὁ πιστός, ὅμως, ἐάν δέν πολεμήσει, ἐάν δέν «κακοπαθήσει», θυσιάζοντας πολλές ἀκόμα καί νόμιμες χαρές καί ἀπολαύσεις τοῦ κόσμου, ποτέ δέν θά μπορέσει νά φθάσει τήν τελειότητα τῆς ἀρετῆς. Ἡ ἀρετή εἶναι γύμνασμα. Εἶναι καρπός προσπάθειας. Ἀλλά κάθε προσπάθεια ἀπαιτεῖ, ὅπως εἴπαμε, πόλεμο!
Γι’ αὐτό ὅλοι μας καλούμαστε σέ αὐτόν τόν ἀκήρυκτο πόλεμο κατά τῆς ἁμαρτίας, κατά τοῦ ἁμαρτωλοῦ ἑαυτοῦ μας, κατά τῶν παθῶν μας! Ναί! Ὅλοι μας εἴμαστε ἐπιστρατευμένοι στόν καλόν ἀγώνα. Στήν πνευματική μας τελείωση, πού πραγματοποιεῖται στήν «παλαίστρα» τῆς Ἐκκλησίας μας, ὅπου γυμνάζεται ὁ πιστός καί φανερώνεται στό στάδιο τῆς κοινωνίας, ὅπου δίνει ἐξετάσεις, γιά νά λάβει τό «βραβεῖον» ἀπό τά αἱματοβαμμένα χέρια τοῦ Κυρίου.
Στήν ἐποχή μας ἔτσι πού βαδίζει ἡ ἀνθρωπότητα καί ἐξελίσσονται τά γεγονότα τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου ἡ πνευματική προσπάθεια εἶναι ἀληθινά ἱερός πόλεμος, πού διεξάγεται στίς καρδιές τῶν πιστῶν. Εἶναι:
3. Σωματική καί πνευματική ἄθληση
Ὅπως ἡ τεχνική τῶν ἐπάρατων ἀνθρωπίνων πολέμων εἶναι πολύπλοκος καί δέν περιορίζεται μόνο στά πεδία τῶν μαχῶν, ἔτσι καί ὁ πνευματικός πόλεμος ἔχει καί αὐτός τήν τέχνη του. Αὐτή ἀναφέρεται σέ ὅλες τίς ἀνθρώπινες δυνατότητες. Σέ ὅλη μας τήν ὕπαρξη καλούμαστε νά δίνουμε τή μάχη, ἀλλά καί νά κακοπαθοῦμε.
Ἡ ἄσκηση στήν Ἐκκλησία μας κατευθύνεται στό σῶμα μας καί στό πνεῦμα μας. «Ὑποπιάζω μου τό σῶμα καί δουλαγωγῶ», γράφει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, μέ σκοπό νά πειθαρχήσει στίς ἀνώτερες πνευματικές του λειτουργίες. Ἀλλά καί τό πνεῦμα μας θέλει περιφρούρηση, γιά νά μή εἰσέλθει ὁ ἐχθρός ἀπό καμμιά δίοδο στήν ὕπαρξή μας. Πῶς θά κυριαρχήσει μέσα μας ὁ Χριστός, ὅταν ἐμεῖς δέν τοῦ ἀφήνουμε χῶρο, ἤ τό χειρότερο, ὅταν τοῦ ἔχουμε κλείσει τήν θύρα τῆς ψυχῆς μας μέ τήν ἀδιαφορία καί τήν ἄρνηση καί τήν ἀπίστία μας;
Ὁ ἀθλητής τοῦ Χριστοῦ γνωρίζει νά λέει τό μεγάλο «ναί» καί τό μεγάλο «ὄχι» ἐκεῖ πού χρειάζεται. Καί ὅλα αὐτά μέ τήν ἄσκηση. Μέ τήν προσπάθεια. Μέ τόν συνεχή ἀγώνα, πού κάνει καί πάνω στήν ὕπαρξή του καί πρός τίς ἀόρατες δυνάμεις τοῦ πονηροῦ, ἀλλά καί τίς φανερές προκλήσεις τοῦ κόσμου τούτου. Προετοιμάζεται ὁ πιστός, ὥστε ἀνά πᾶσαν στιγμήν νά εἶναι ἕτοιμος νά δώσει τή μάχη. Νά εὑρεθεῖ «δόκιμος» καί καλός στρατιώτης τοῦ ἀγωνιστοῦ Χριστοῦ.
Ὁ χριστιανισμός ὡς Ἐκκλησία καί Εὐαγγέλιο δέν «βολεύει» τόν ἄνθρωπο. Ἀντίθετα μάλιστα· τόν βάζει στήν ὁδό τῆς θυσίας καί τοῦ ἀγῶνος. Γι’ αὐτό πρέπει νά γίνει συνείδηση τοῦ κάθε πιστοῦ, ὅτι ἡ ζωή κοντά στόν Χριστό εἶναι θλίψη καί διωγμός καί θάνατος γιά τόν παρόντα κόσμο. Εἶναι πόλεμος πρός ὅλες ἐκεῖνες τίς δυνάμεις πού σκλαβώνουν τόν ἄνθρωπο καί τόν κρατοῦν δέσμιο τῆς γῆς.
Ἔχει, βεβαίως, τίς πνευματικές χαρές καί ἀπολαύσεις ἡ ζωή κοντά στόν Χριστό, πού δέν ἀντικαθίστανται μέ καμμιά ἁμαρτωλή πραγματικότητα. Καί, ἀσφαλῶς, ἐάν ἡ ἀνθρωπότητα ζοῦσε τή ζωή τοῦ Εὐαγγελίου μέ πιστότητα, ὁ πνευματικός πόλεμος θά ἦταν καί πιό εὔκολος καί πιό ἤπιος. Τώρα, ὅμως, πού ἡ ἁμαρτία ἔγινε ὁρμητικό ποτάμι καί σαρώνει τά πάντα, εἶναι ἀνάγκη νά ζοῦμε στήν ἡρωϊκή ἀτμόσφαιρα τῶν Ἀθλητῶν καί Μαρτύρων τοῦ Χριστοῦ. Ναί! Τώρα ἐπιβάλλεται νά κακοπαθοῦμε σάν καλοί στρατιῶτες Ἰησοῦ Χριστοῦ.
