ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ

Ὁ πρω­τό­κλη­τος ἀ­πό­στο­λος Ἀν­δρέ­ας κα­τα­γό­ταν ἀ­πὸ τὴν πό­λη Βηθ­σα­ϊ­δά. Οἱ γο­νεῖς του ὀ­νο­μά­ζον­ταν Ἰ­ω­νὰς καὶ Ἰ­ω­άν­να, ὁ δὲ ἀ­δελ­φός του ἦ­ταν ὁ ἄλ­λος κο­ρυ­φαῖ­ος Ἀ­πό­στο­λος, ὁ Πέ­τρος. Μα­ζὶ μὲ τὸν ἀ­δελ­φό του, κα­θὼς καὶ τὰ ἀ­δέλ­φια Ἰ­ω­άν­νη καὶ Ἰ­ά­κω­βο, με­τερ­χό­ταν τὸ ἐ­πάγ­γελ­μα τοῦ ψα­ρᾶ στὴ λί­μνη τῆς Τι­βε­ρι­ά­δος.

Ὁ ἀ­πό­στο­λος Ἀν­δρέ­ας ἦ­ταν «ἀ­νὴρ τὰ τὲ ἄλ­λα σε­μνὸς καὶ αἰ­δέ­σι­μος», μὲ βά­θος φρο­νή­σε­ως. Ἔ­τσι, ἀρ­κε­τὰ ἐ­νω­ρὶς προ­σκολ­λή­θη­κε στὸν Ἰ­ω­άν­νη τὸν Πρό­δρο­μο ὡς μα­θη­τής του. Μα­ζὶ μὲ τὸν Ἰ­ω­άν­νη ἀ­ξι­ώ­θη­κε νὰ γνω­ρί­σει τὸν Ἰ­η­σοῦ, ὅ­ταν ὁ Πρό­δρο­μος τοὺς εἶ­πε: «ἴ­δε ὁ ἀ­μνὸς τοῦ Θε­οῦ». Ἀρ­γό­τε­ρα ἔ­σπευ­σε μὲ με­γά­λο ἐν­θου­σι­α­σμὸ νὰ συ­ναν­τή­σει τὸν ἀ­δελ­φό του Πέ­τρο καὶ νὰ τὸν πλη­ρο­φο­ρή­σει, λέ­γον­τάς του: «εὑ­ρή­κα­μεν τὸν Μεσ­σί­αν˙ ὅ ἐ­στι με­θερ­μη­νευ­ό­με­νον Χρι­στός», γε­νό­με­νος ἔ­τσι ὁ νυμ­φα­γω­γός του εἰς Χρι­στόν.

Ὁ Ἀν­δρέ­ας με­τὰ τὴν Ἀ­νά­στα­ση πῆ­γε μὲ τὸν ἀ­δελ­φό του Πέ­τρο, καὶ ἄλ­λους μα­θη­τὲς τοῦ Χρι­στοῦ, στὴ Σι­νώ­πη τοῦ Εὐ­ξεί­νου Πόν­του καὶ ἔ­χον­τας γιὰ ὁρ­μη­τή­ρι­ο μί­α νη­σί­δα στὴν ἐν λό­γῳ πε­ρι­ο­χή, ἔ­δρα­σε ἱ­ε­ρα­πο­στο­λι­κὰ ἀ­νά­με­σα στοὺς Ἐ­θνι­κοὺς καὶ τοὺς Ἰ­ου­δαί­ους. Ἀ­πὸ τὴ Σι­νώ­πη ὁ Ἀν­δρέ­ας μα­ζὶ μὲ τὸν Ματ­θί­α καὶ ἄλ­λους μα­θη­τές, πῆ­γαν στὴν Ἀ­μι­σό (Σαμ­ψούν­τα), ὅ­που ἵ­δρυ­σαν Ἐκ­κλη­σί­α. Ἀ­φοῦ πε­ρι­ῆλ­θε τὶς πε­ρι­ο­χὲς τοῦ Πόν­του, τῆς Ἰ­βη­ρί­ας καὶ τῆς Παρ­θί­ας, γύ­ρι­σε στὰ Ἱ­ε­ρο­σό­λυ­μα. Κα­τὰ τὴ δεύ­τε­ρη πε­ρι­ο­δεί­α του, δι­ὰ μέ­σου τῆς Ἀν­τι­ο­χεί­ας, πῆ­γε στὴν Ἔ­φε­σο, Λα­ο­δί­κει­α τῆς Φρυ­γί­ας, Ὀ­δυσ­σού­πο­λη τῆς Μυ­σί­ας, στὴ Νί­και­α καὶ τὴν πε­ρι­ο­χὴ τῆς Βι­θυ­νί­ας, τὴ Νι­κο­μή­δει­α, Χαλ­κη­δό­να, Ἄ­μα­στρη καὶ ἐν τέ­λει κα­τέ­λη­ξε πά­λι στὴ Σι­νώ­πη. Ἀρ­γό­τε­ρα ἐ­πι­σκέ­φτη­κε τὴ Σαμ­ψούν­τα καὶ Τρα­πε­ζούν­τα, τοὺς Ἀ­λα­νούς, Ζηκ­χούς, Βο­σπο­ρι­νοὺς καὶ Χερ­σο­νῆ­τες γιὰ νὰ κα­τα­λή­ξει ξα­νὰ στὴ Σι­νώ­πη. Με­τὰ ἀ­πὸ τὰ πι­ὸ πά­νω μέ­ρη πῆ­γε ξα­νὰ στὸ Βυ­ζάν­τι­ο, ὅ­που ἐγ­κα­τέ­στη­σε ὡς πρῶ­το ἐ­πί­σκο­πο τὸν Στά­χυ. Συ­νέ­χι­σε ἔ­πει­τα στὴν Ἡ­ρά­κλει­α τῆς Θρά­κης, τὴ Μα­κε­δο­νί­α, τὴν Πε­λο­πό­ννησ­ο καὶ τε­λι­κὰ στάθ­μευ­σε στὴν Πά­τρα.

Στὴν Πά­τρα τὸ κή­ρυγ­μα καὶ τὰ πολ­λά του θαύ­μα­τα ἔ­φε­ραν ἐ­ξαι­ρε­τι­κοὺς καρ­πούς. Μά­λι­στα μὲ ὁρ­μη­τή­ρι­ο τὴν πό­λη αὐ­τὴ ὁ Ἀν­δρέ­ας κή­ρυτ­τε σὲ ὅ­λη τὴν Ἀ­χα­ΐ­α, τὴν ἐ­πο­χὴ ποὺ ἦ­ταν ἀν­θύ­πα­τοι ὁ Λέ­σβι­ος καὶ ὁ δι­ά­δο­χός του Αἰ­γε­ά­της. Ὁ πρῶ­τος μα­ζὶ μὲ τὴ σύ­ζυ­γό του Μα­ξι­μίλ­λα προ­ση­λυ­τί­στι­καν στὸν Χρι­στι­α­νι­σμό. Ἡ Πά­τρα ἀ­πε­τέ­λε­σε ἐν τέ­λει τὸν τό­πο τοῦ μαρ­τυ­ρί­ου τοῦ ἀ­πο­στό­λου Ἀν­δρέ­α, ὁ ὁ­ποῖ­ος πέ­θα­νε στὸν σταυ­ρό, πι­θα­νῶς τὴν ἐ­πο­χὴ τοῦ διω­γμοῦ τοῦ Νέ­ρω­να, ὅ­ταν ἀν­θύ­πα­τος ἦ­ταν ὁ Αἰ­γε­ά­της.

Ἡ μνή­μη τοῦ πρωτόκλητου ἀ­πο­στό­λου Ἀν­δρέ­α ἂς ἑ­ορ­τα­στεῖ ἀ­πὸ ἐ­μᾶς ὀρ­θὰ καὶ ἂς κα­τα­στεῖ ὁ­δο­δεί­κτης πρὸς τὸν Μεσ­σί­α. Ὁ ἴ­διος ὁ ἀ­πό­στο­λος Ἀν­δρέ­ας δὲν αὐ­το­προ­βάλ­λε­ται, πα­ρὰ μό­νο ἐ­πι­δι­ώ­κει τὴ δό­ξα τοῦ Χρι­στοῦ, ἐ­νῶ τὸ πρό­σω­πό του προ­σφέ­ρε­ται πρὸς φα­νέ­ρω­ση τοῦ Μεσ­σί­α. Ὁ Θε­ὸς ἀ­να­παύ­ε­ται στοὺς Ἁ­γί­ους του, οἱ ὁ­ποῖ­οι καὶ ἀν­τα­να­κλοῦν τὴ δό­ξα του στὸν κό­σμο. Τὸ ἦ­θος τῶν Ἁ­γί­ων εἶ­ναι ἦ­θος Χρι­στοῦ, ἀλ­λὰ καὶ μί­μη­ση καὶ συμ­μόρ­φω­ση μὲ τὴ ζω­ὴ τοῦ Χρι­στοῦ. Ἔ­τσι ἀ­πο­κτᾶ νό­η­μα καὶ γιὰ ἐ­μᾶς ὁ λό­γος τοῦ ἀ­πο­στό­λου Ἀν­δρέ­α: «εὑ­ρή­κα­μεν τὸν Μεσ­σί­αν». Καὶ βρί­σκου­με τὸν Μεσ­σί­α ὄ­χι θε­ω­ρη­τι­κά, ἀλ­λὰ οὐ­σι­α­στι­κά, ἀ­να­γνω­ρί­ζον­τάς τον ὡς Κύ­ρι­ο καὶ Σω­τῆ­ρα καὶ ζῶν­τας σύμ­φω­να μὲ τὸ θέ­λη­μά του, ὅ­πως ἀ­κρι­βῶς ἔ­κα­ναν καὶ ὁ ἀ­πό­στο­λος Ἀν­δρέ­ας καὶ ὁ ἀ­δελ­φός του Πέ­τρος, ἀλ­λὰ καὶ ὅ­λοι ὅ­σοι τὸν δέ­χθη­καν στὴ ζω­ή τους.