Μετά τους σταυρούς στα ιταλικά σχολεία, τώρα φαίνεται πως ήρθε η σειρά των ιερών εικόνων στα ελληνικά δικαστήρια να βρεθούν στο στόχαστρο. Η προσφυγή της Ένωσης Αθέων Ελλάδας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων επαναφέρει ένα παλιό αλλά διαρκώς «επίκαιρο» ερώτημα… Μπορεί η Ελλάδα να παραμείνει αυτό που είναι, χωρίς να απολογείται γι’ αυτό;;
Η υπόθεση θυμίζει έντονα την ιστορική απόφαση Lautsi κατά Ιταλίας. Τότε, παρά τις αρχικές πιέσεις, η Ιταλία δεν υποχώρησε. Αντιθέτως, με τη στήριξη ευρωπαϊκών κρατών, υπερασπίστηκε το αυτονόητο, ότι τα θρησκευτικά σύμβολα δεν συνιστούν εξαναγκασμό, αλλά έκφραση ιστορικής και πολιτιστικής ταυτότητας και δικαιώθηκε.
Σήμερα, κάποιοι επιχειρούν να πείσουν ότι μια εικόνα του Χριστού σε μια δικαστική αίθουσα απειλεί τη δικαιοσύνη και την αντικειμενικότητα. Την ίδια ώρα, όμως, το ίδιο το ΕΔΑΔ έχει αναγνωρίσει το «περιθώριο εκτίμησης» των κρατών και το δικαίωμά τους να τιμούν τη θρησκευτική τους παράδοση, ιδίως όταν αυτή αποτελεί συστατικό στοιχείο της εθνικής τους ταυτότητας.
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι νομικό. Είναι βαθιά πολιτικό και πολιτισμικό. Θα υπερασπιστεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη, όπως έκανε η Ιταλία, την ελληνορθόδοξη παράδοση της χώρας ή θα επιλέξει τη σιωπηλή υποχώρηση στο όνομα μιας ιδεολογικής ουδετερότητας που, τελικά, μόνο ουδέτερη δεν είναι;
Η απάντηση θα δοθεί σύντομα. Και δεν θα αφορά μόνο τις εικόνες στους τοίχους, αλλά το ποιοι είμαστε και αν τολμάμε ακόμη να το δηλώνουμε.
Συνοπτικός
