Το πρωί της Δευτέρας, 26ης Ιανουαρίου 2026, στο Παύλειο Πολιτιστικό Κέντρο Βεροίας πραγματοποιήθηκε η πρώτη Ιερατική Σύναξη της Ιεράς Μητροπόλεως Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας για το νέο έτος 2026.
Τη σύναξη προλόγισε ο Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως, Αρχιμ. Δημήτριος Μπακλαγής, ο οποίος ενημέρωσε το ιερατικό σώμα για διοικητικά και οργανωτικά θέματα.
Ακολούθως ο Ποιμενάρχης μας, Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας κ. Παντελεήμων, ευχήθηκε για το νέο έτος και μίλησε στους Ιερείς για το μυστήριο του βαπτίσματος, αναφέροντας μεταξύ πολλών άλλων: Ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ μᾶς ἀξίωσε νά εἰσέλθουμε πρίν ἀπό τρεῖςπερίπου ἑβδομάδες στό νέο ἔτος. Kαί σήμερα συναντώμεθα ἐπί τό αὐτό στήν πρώτη ἱερατική σύναξητῆς Μητροπόλεώς μας γιά τό νέο ἔτος, τό ὁποῖο εὔχομαι καί ἀπό τή θέση αὐτή ὁλοκάρδια νά εἶναιεὐλογημένο, καρποφόρο, δημιουργικό καί σωτήριο καί γιά ἐμᾶς ἀλλά καί γιά ὅλους τούς ἀδελφούςμας, τούς ὁποίους μᾶς ἔχει ἐμπιστευθεῖ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ διά τῆς Ἐκκλησίας.
Ὅπως ἔχω πεῖ καί ἄλλες φορές, ἡ ἀλλαγή τοῦ χρόνου ἤ ἡ ἀρχή τοῦ νέου χρόνου μπορεῖ νάἀποτελοῦν μία συμβατική διαίρεση τοῦ χρόνου, μᾶς προσφέρουν ὅμως μία εὐκαιρία πνευματικοῦἀναστοχασμοῦ καί προβληματισμοῦ. Ἰδιαιτέρως τίς ἡμέρες αὐτές, μετά ἀπό ὅσα ἑορτάσαμε καίζήσαμε κατά τό Ἅγιο Δωδεκαήμερο, τό θαῦμα δηλαδή τῆς θείας ἐνανθρωπήσεως ἀλλά καί τό θαῦματῆς θείας Ἐπιφανείας κατά τή Βάπτιση τοῦ Κυρίου μας, εἶναι νομίζω ὁ κατάλληλος χρόνος γιά νάἀναφερθοῦμε στό μυστήριο τοῦ βαπτίσματος, τό μυστήριο τό ὁποῖο μᾶς εἰσάγει στήν Ἐκκλησία, μᾶςκάνει μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ καί μᾶς ἀπαλλάσσει ἀπό τήν ἁμαρτία. Τή σημασία τοῦμυστηρίου αὐτοῦ ὑποδεικνύει, ἄλλωστε, καί τό γεγονός ὅτι οἱ ἅγιοι καί θεοφόροι Πατέρες τόπεριέλαβαν στό Σύμβολο τῆς Πίστεως καί ἔτσι καθημερινά ὁμολογοῦμε «ἕν βάπτισμα εἰς ἄφεσινἁμαρτιῶν».
Τά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι, ὅπως γνωρίζουμε, ἑπτά:
Τό βάπτισμα, τό χρῖσμα, ἡ μετάνοια, ἡ θεία εὐχαριστία, τό εὐχέλαιο, ἡ ἱερωσύνη καί ὁ γάμος.
Ἀπό τά ἑπτά Μυστήρια οἱ θεοφόροι Πατέρες ξεχώρισαν καί μνημόνευσαν ἰδιαιτέρως τό βάπτισμα, γιατί εἶναι κορυφαῖο τῶν μυστηρίων, εἶναι ἡ θύρα πού εἰσάγει τόν ἄνθρωπο ἐπίσημα στό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ δίνει τό δικαίωμα νά συμμετέχει καί σέ ὅλα τά ἄλλα μυστήρια.
Στό βάπτισμα πού γίνεται στό ὄνομα τῆς Ἁγίας καί Ζωοποιοῦ Τριάδας συμβαίνουν δύο πράγματα.
Πρῶτον συγχωρεῖται τό προπατορικό ἁμάρτημα καί τό σῶμα τῆς ἁμαρτίας πού κληρονόμησε ὁ ἄνθρωπος.
Καί δεύτερον μέ τό βάπτισμα ἔχουμε μία πνευματική γέννηση.
Δέν ἐξαφανίζεται μέ τό βάπτισμα ἡ ὁρμή τῆς ἁμαρτίας, ὁ ἄνθρωπος ἐξακολουθεῖ νά ἔχει τήν τάση νά ἁμαρτάνει, ἀλλά μπορεῖ πλέον νά ἀγωνίζεται ἐναντίον της.
Τό βάπτισμα εἶναι μυστήριο θεοποιητικό. Σ᾽ αὐτό ντύνεται κανείς τόν Χριστό καί ἀστράφτει ἀπό τή δόξα καί ἀφθαρσία τῆς θεότητος. Τό βάπτισμα εἶναι ἡ εἴσοδός μας στό σῶμα τοῦ Χριστοῦ, στήν Ἐκκλησία, ἐνῶ τό χρῖσμα στερεώνει μέσα μας ὅλη τή ζωοπάροχη δύναμη τοῦ Παναγίου Πνεύματος, ὥστε νά κρατηθοῦμε καθαροί, ὅπως μᾶς γέννησε ἡ κολυμβήθρα.
Ὅμως οἱ ἄνθρωποι, ὅλοι μας, ἀπό προσωπική ἀδυναμία, ἀπό τήν ἐπήρεια τοῦ κόσμου καί τοῦ πονηροῦ δέν κατορθώνουμε νά διατηρήσουμε τόν καινό ἄνθρωπο πού βγῆκε ἀπό τήν κολυμβήθρα καίἔλαβε μέ τό χρίσμα τή σφραγίδα τῆς δωρεᾶς τῆς θείας χάριτος. Στήν περίπτωση αὐτή τά ἄλλα μυστήρια καί μάλιστα αὐτό τῆς μετάνοιας, ἐνεργεῖ πολλά «βαπτίσματα» αὐτομάτως στόν ἄνθρωπο, ὥστε καί πάλι καί ξανά νά καθαρίζεται, νά παρίσταται μπροστά στόν Θεό καθαρός, πιστός καί ὑπάκουος.
Τά μυστήρια προϋποθέτουν ἀσφαλῶς πίστη.
Γι᾽ αὐτό καί ἐπαναλαμβάνουμε καί ἐμεῖς στό Σύμβολο τῆς πίστεως «ὁμολογῶ ἕν βάπτισμα εἰςἄφεσιν ἁμαρτιῶν», καί πιστεύουμε σέ ὅλα τά μυστήρια, σάν τά σωστικά καί ἁγιαστικά μέσα τῆς Ἐκκλησίας μας, προκειμένου νά μᾶς μετεγγράψει ὑγιεῖς στόν οὐρανό.
Ὅποιοι συμμετέχουν στά μυστήρια θά θεωθοῦν, θά γίνουν ἀθάνατοι.
Ὅποιοι ἀρνοῦνται τά μυστήρια θά παραμείνουν ἄνθρωποι καί θά πεθάνουν.
Καί ὅσοι ἀπό ἐμᾶς τούς κληρικούς τά τελοῦν «ἀκαταγνώστως καί ἀπροσκόπτως» καί «ἐν καθαρῷ τῷ μαρτυρίῳ τῆς συνειδήσεως», δέν προσφέρουμε μόνο τή θεία χάρη στούς ἀδελφούς μας, ἀλλά τήν λαμβάνουμε καί ἐμεῖς καί ἁγιαζόμεθα δι᾽ αὐτῆς εἰς σωτηρία.
Ἄς εἴμεθα, λοιπόν, προσεκτικοί καί ἄς φερόμεθα ἀντάξια τῆς μεγάλης τιμῆς πού μᾶς ἐμπιστεύθηκε ὁ Χριστός, καθιστώντας μας οἰκονόμους τῶν θείων του μυστηρίων, γιά νά ἁγιάζουμε τούς ἀδελφούς μας καί γιά νά ἁγιαζόμεθα καί ἐμεῖς.
