Την πανήγυρη του Ιερού Παρεκκλησίου του Αγίου Νεκταρίου, το οποίο τιμάται στον Ιερό Ναό Αγίου Χαραλάμπους Παλαμά, τίμησε τη Δευτέρα 9 Νοεμβρίου η τοπική Εκκλησία. Των ιερών ακολουθιών προέστη ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Τιμόθεος, ο οποίος χοροστάτησε στην ακολουθία του Όρθρου και τέλεσε τη Θεία Λειτουργία.
Κατά τη διάρκεια του κηρύγματός του, ο Σεβασμιώτατος, λαμβάνοντας αφορμή από το αποστολικό ανάγνωσμα της ημέρας και την προτροπή του Αποστόλου Παύλου να ζούμε ως «τέκνα φωτός», ανέπτυξε το νόημα της πνευματικής ζωής και τη σημασία της βίωσης της χαράς του Αγίου Πνεύματος στην καθημερινότητα του ανθρώπου.
Όπως επεσήμανε, ο πνευματικός άνθρωπος είναι εκείνος που ζει τη χαρά του Αγίου Πνεύματος και πορεύεται στη ζωή του ως παιδί του φωτός. Το φως αυτό, όπως εξήγησε, εκφράζεται μέσα από την αγάπη, την ειρήνη, τη δικαιοσύνη και τη φιλανθρωπία, δηλαδή μέσα από τις πνευματικές αρετές που καλείται ο άνθρωπος να εργαστεί και να καλλιεργήσει στη ζωή του. Η Εκκλησία, τόσο κατά την προηγούμενη ημέρα όσο και κατά την ημέρα της εορτής, προέβαλε μπροστά στους πιστούς έναν άνθρωπο που εργάστηκε με συνέπεια για την καλλιέργεια αυτών των αρετών, έναν οδοιπόρο της ζωής του Χριστού, ο οποίος ταύτισε την πορεία του με τη ζωή και τη σταυρική θυσία του Κυρίου.
Αναφερόμενος στη συνέχεια στο μυστήριο της Ενανθρωπήσεως, υπογράμμισε ότι αυτή αποτελεί το θεμέλιο της σωτηρίας του ανθρώπου. Όπως χαρακτηριστικά τόνισε, όσες καλές πράξεις και αν πραγματοποιούμε, όσες Θείες Λειτουργίες και αν συμμετέχουμε, όσες προσευχές και ελεημοσύνες και αν προσφέρουμε, όλα αυτά δεν έχουν το πραγματικό τους νόημα, εάν δεν πιστεύουμε ότι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, ενανθρωπήθηκε και έγινε άνθρωπος για τη δική μας σωτηρία. Η πίστη στον Σταυρό και στην ένδοξη Ανάστασή Του αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση της χριστιανικής ζωής, καθώς δεν αρκεί να περιορίζεται ο άνθρωπος σε καλές πράξεις και σε μια εξωτερικά καλή εικόνα μέσα στην κοινωνία.
Εκείνο που πρέπει να συνέχει τη ζωή των χριστιανών είναι ο αγώνας να πιστέψουν ουσιαστικά στην Ενανθρώπηση του Θεού, στο γεγονός ότι ο Θεός έγινε άνθρωπος από την Παρθένο Κόρη και προσέλαβε την ανθρώπινη φύση, την οποία θέωσε. Ο Κύριος, αφού δίδαξε τους ανθρώπους και αποκάλυψε το μυστήριο της Αγίας Τριάδος, ανέβηκε στον Σταυρό, προκειμένου να τους λυτρώσει με το πανάγιο Αίμα Του. Εάν αυτή την αλήθεια δεν κατορθώσουμε να πιστέψουμε και να βιώσουμε στη ζωή μας, όπως χαρακτηριστικά σημείωσε, δεν μπορούμε να οδηγηθούμε στη σωτηρία, διότι η σωτηρία μας βρίσκεται ακριβώς στην Ενανθρώπηση του Θεού.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στο πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου, μέσα στην παρθενική μήτρα της οποίας το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος ένωσε το θείο με το ανθρώπινο, προσλαμβάνοντας και θεώνοντας την ανθρώπινη φύση. Επεσήμανε ότι η Παναγία αποτελεί μοναδικό πρόσωπο στην ιστορία της σωτηρίας, καθώς έγινε, σύμφωνα με την χαρακτηριστική έκφρασή του, «πύργος της θεότητος». Μέσα στην παρθενική της μήτρα εσκήνωσε το Πανάγιο Πνεύμα, την καθάρισε και την κατέστησε μέτοχο των χαρισμάτων του Τριαδικού Θεού, ως δεύτερη μετά την Αγία Τριάδα.
Συνεχίζοντας την ανάλυσή του, ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στον καρπό που καλείται να αποδώσει μέσα στην καρδιά του ανθρώπου η παρουσία του Αγίου Πνεύματος. Εάν ο άνθρωπος πιστέψει και ακολουθήσει τις αλήθειες της πίστεως, τότε ο σπόρος της Τριαδικής Θεότητος θα εγκατασταθεί στην καρδιά του και θα αρχίσει να καρποφορεί. Με αυτόν τον τρόπο θα μπορέσει να βιώσει ολόκληρη την αγαθότητα του Θεού, η οποία πραγματώνεται εν δικαιοσύνη.
Διευκρινίζοντας την έννοια της δικαιοσύνης, τόνισε ότι αυτή δεν πρέπει να ερμηνεύεται αποκλειστικά μέσα από την ανθρώπινη αντίληψη περί δικαίου, αλλά συνδέεται πρωτίστως με την τήρηση των εντολών του Θεού. Δίκαιος άνθρωπος είναι εκείνος που τηρεί τις εντολές Του και αγωνίζεται να πορεύεται σύμφωνα με το θέλημά Του. Όταν η αγαθότητα του Θεού εγκαθιδρυθεί στην καρδιά του ανθρώπου, τότε εκείνος ζει μέσα στην αλήθεια της θείας παρουσίας και γίνεται και ο ίδιος «φίλαληθής», μαρτυρώντας με τη ζωή του την αλήθεια του Θεού.
Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της πνευματικής πορείας παρουσίασε τον Άγιο Νεκτάριο, ο οποίος υπήρξε ένας άνθρωπος όμοιος με όλους τους υπόλοιπους, αλλά κατόρθωσε να ζήσει ως πραγματικό τέκνο του φωτός και να καρποφορήσει μέσα του τη χαρά του Αγίου Πνεύματος. Παρά τις θλίψεις, τις αμφισβητήσεις, τις διώξεις και τις ταλαιπωρίες που αντιμετώπισε, δεν εγκατέλειψε την οδό της πνευματικής ζωής, αλλά βίωνε την αγαθότητα και την ειρήνη του Θεού.
Μάλιστα, ο Σεβασμιώτατος στάθηκε ιδιαίτερα στη δύναμη που είχε ο Άγιος να διατηρεί την εσωτερική του ειρήνη ακόμη και όταν οι άλλοι τον αμφισβητούσαν ή τον απομάκρυναν, ενώ εκείνος επιτελούσε το καθήκον του και ζούσε ειρηνικά μαζί τους. Αυτή, όπως ανέφερε, είναι η αγαθότητα του Θεού, να μπορεί ο άνθρωπος να ξεπερνά τις δυσκολίες και τις άδικες συμπεριφορές, χωρίς αυτές να διαταράσσουν την εσωτερική του κατάσταση, έχοντας πάντοτε ως σημείο αναφοράς τη μελλοντική παρουσία του Θεού.
Γι’ αυτό και ο Άγιος Νεκτάριος δεν επηρεαζόταν ούτε από τις υψηλές ούτε από τις χαμηλές καταστάσεις. Μπορούσε να βρίσκεται δίπλα σε έναν Πατριάρχη ή μέσα σε μια Σύνοδο Επισκόπων, αλλά συγχρόνως να συνυπάρχει με μικρά παιδιά και απλούς ανθρώπους, να γίνεται ένα μαζί τους, να τα περιποιείται και να λειτουργεί ως πραγματικός διδάσκαλος και παιδαγωγός. Αυτή η στάση ζωής αποτελούσε καρπό της αγιοπνευματικής του πορείας, καθώς ήταν άνθρωπος δίκαιος, τηρούσε τις εντολές του Θεού και βάδιζε στη ζωή του έχοντας ως μόνιμο προσανατολισμό το φως του Χριστού και του Αγίου Πνεύματος.
Η αλήθεια του Θεού δεν αποτελούσε για τον Άγιο Νεκτάριο απλώς μια διδασκαλία που μετέδιδε στους άλλους, αλλά μια πραγματικότητα που ο ίδιος βίωνε και φανέρωνε με την παρουσία του. Όπως τόνισε ο Σεβασμιώτατος, η διδασκαλία του, η μαρτυρία του και τα κηρύγματά του αποτελούσαν ζωντανή αλήθεια και παρουσία του Θεού, αλλά συγχρόνως και προσωπική μαρτυρία της δικής του ζωής ανάμεσα στους ανθρώπους.
Ολοκληρώνοντας το κήρυγμά του, υπογράμμισε ότι η προσπάθεια να ζήσουμε τη ζωή του Ιησού Χριστού δεν είναι κάτι ανέφικτο, αλλά εκείνο που χρειάζεται είναι να το αποφασίσουμε. Εφόσον λάβουμε αυτή την απόφαση, θα αρχίσουμε να ζούμε ως πραγματικά παιδιά του Θεού. Άλλωστε, τη Θεία Υιοθεσία την έχουμε ήδη λάβει όλοι μέσα από το Βάπτισμά μας, κατά το οποίο λάβαμε και τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. Το ζητούμενο είναι να θελήσουμε να αξιοποιήσουμε αυτά τα χαρίσματα και να επιτρέψουμε να καρποφορήσουν μέσα στην καρδιά μας.
Ιδιαίτερα χαρακτηριστική ήταν η επισήμανσή του ότι η παρουσία του Θεού στη ζωή μας είναι απλή και δεν είναι σύνθετη. Ο ίδιος ο άνθρωπος είναι εκείνος που πολλές φορές περιπλέκει τα πράγματα, ενώ ο Θεός παραμένει απλός στη σχέση και στην κοινωνία Του μαζί μας. Γι’ αυτό και η πνευματική ζωή δεν απαιτεί περίπλοκες αναζητήσεις, αλλά πίστη, απόφαση και έμπρακτη διάθεση να ακολουθήσουμε τον δρόμο του Θεού.
Τέλος, ευχήθηκε ο Άγιος Νεκτάριος να γίνει για όλους πνευματικός οδηγός, ιδιαίτερα μέσα στην αδιαφορία και την αδυναμία που πολλές φορές χαρακτηρίζουν την ανθρώπινη πορεία, καθώς, ενώ έχουμε την παρουσία του Θεού στη ζωή μας, δεν αξιοποιούμε πάντοτε τα χαρίσματά Του. Μέσα στις τρικυμίες της ζωής, τις οποίες όλοι οι άνθρωποι καλούνται να αντιμετωπίσουν, ευχήθηκε να μπορέσουμε να αποφασίσουμε να έχουμε ως οδηγό μας τον Κύριο της Δόξης, με τις πρεσβείες του Αγίου Νεκταρίου.
Ολοκληρώνοντας, ευχήθηκε σε όλους χρόνια πολλά και ευλογημένα, ο Θεός να τους ευλογεί, να τους αγιάζει και να τους χαριτώνει, διά των πρεσβειών του θαυματουργού Αγίου Νεκταρίου, ο οποίος έζησε μέσα στη χαρά του Θεού και του Αγίου Πνεύματος και αποτελεί πνευματικό οδηγό για τη σωτηρία των ανθρώπων.
